احترام آزادی

2012-01-29T11:45:00.000+01:00

جشن سده خجسته باد
ایرانی مهربان، ایرانی قهرمان، ایران وطن من

جشن سده یک جشن ملی ایرانیان است. جشن «سَـدَه» بزرگ‌ترین جشن‌ آتش
و یکی از کهن‌ترین آیین‌های شناخته شده در ایران باستان است.

2012-01-29T11:30:00.000+01:00

رییس کل بانک مرکزی نرخ دلار تک نرخی را ۱۲۲۶ تومان اعلام کرد.

محمود بهمنی در مصاحبه با خبر نیمروزی شبکه یک، در پاسخ به سوالی درباره زمان اعمال قیمت جدید نرخ ارز افزود: همین حالا نرخ ارز تک نرخی را اعلام می کنیم و این مبلغ ۱۲۲۶ تومان است که همکاران محاسبه کرده اند که این نرخ از روز شنبه در تمام نظام بانکی قابل عمل خواهد بود.

وی اضافه کرد: تمام حواله ها و گشایش ها و واردات کالاهای ما با این نرخ صورت خواهد گرفت.

بهمنی گفت: بر ای اینکه تک نرخی شدن ارز را اعمال کنیم از بازار فرعی صرف نظر کردیم.

وی افزود: برای ورود و خروج دانشجویان و حواله های مسافران حتی نرخ ارز را کاهش دادیم و تصمیم گرفتیم از روز شنبه ارز را طی فیش ، بعد از گیت پاسپورت کنترل فرودگاه به آنان تحویل دهیم.

رئیس کل بانک مرکزی اضافه کرد: این زمینه را فراهم کردیم که افرادی که حتی مسافرتهای دورپرواز را دارند بتوانند مبالغ بیشتری از ارز استفاده کنند و هیچ مشکلی برای هیچ یک از هموطنان نباشد.

وی افزود: بنابراین نیازی به مراجعه به بازارهای آزاد برای تهیه ارز وجود نخواهد داشت و نظام بانکی همه نیازهای آنها را با توجه به مصرفشان برآورده می کند.

2012-01-29T11:15:00.000+01:00

بیستمین نامه محمد نوری زاد به خامنه ای:

به نام خدایی که شرم آفرید

"از مردم عذرخواهی کنید."

در این نامه که هر هفته جمعه ها منتشر می شود، نوری زاد با اشاره به همه مظالمی که به اقشار مختلف مردم رفته است، می نویسد:

این که رخ به رخِ این مردم تحقیرشده و توسری خورده بایستیم و ازآنان پوزش بخواهیم و دلجویی کنیم. این تنها راه بازگشت ما به عرصه ی برقراری است.

چه این که مردمان ما را بخواهند یا نخواهند. مهم فرابردن این رسم پوزشگری است. همان خصلت مؤکدی که انبیا برآن تأکید ورزیده اند. که اگر خطا کردیم، پوزش بخواهیم و درجهت پاکسازی خطا قدم برداریم.

شما را بخدا از این خیرخواهی بزرگ عبور نکنید. واین سخن مرا به حساب سخن یک بریده و پشت کرده به نظام نگذارید. ما وشما روزهای سختی پیش رو داریم.

وی تاکید کرده است: تنها راهی که ما را دراین بحران ویرانگر مدد می رساند، دلجویی ازمردمان است. کورشوم اگر شأن و منزلت شما را با این نوشته خفیف خواسته باشم. شما با بها دادن به این توصیه، قد می کشید و سربرمی آورید و به دلها پای می گذارید. مهم همان قدم نخست است. یک یاعلی بگویید و ازجا بربخیزید.

متن کامل این نامه به شرح زیر است:

به نام خدایی که شرم آفرید

یک خبرخیلی خیلی خوب!

سلام به رهبرگرامی جمهوری اسلامی ایران

پیش از آنکه این خبرخیلی خیلی خوب را به جناب شما تقدیم کنم، تقاضا دارم کمی صبوری بخرج دهید تا من به یک سخن کوتاه اشاره کنم. قول می دهم بلافاصله بعد ازطرح این سخن، به سروقت آن “خبرخوب” ومطول بازروم. آنجا که من خبرخوبی برای شما پدید آورده ام، چراخبرخوب شما ازمن وجمعی چون من دریغ شود؟ با این تفاوت که خبرخوب من به نجات وامنیت ورفاه رشد وآبادانی کل کشوروبقای خود شما منجرمی شود، وخبرخوب شما اما تکان مختصری به زندگی من و عده ای دیگراز زندانیان درمی اندازد.

واما سخن کوتاه من:

تقاضا دارم به حجة الاسلامان مصلحی و طائب دستور فرمایید آن پنج دستگاه کامپیوترحرفه ای ولوازمی را که از دوسال پیش ازمن برداشته اند، واقلام دیگری را که ازسایرین برده اند به ما باز بگردانند. اجاره ی دستگاههای خود من روزانه حداقل یکصد هزارتومان است. این یکصدهزارتومان را دردوسال ضرب کنید تا بدانید امثال من چقدراز اطلاعات و سپاه شما طلبکاریم. به این حجة الاسلامان بفرمایید: برداشتن اموال مردم اگرازهرسارق بی سروپایی پذیرفتنی باشد، ازکسانی که به لباس پیامبرفروشده اند پذیرفتنی که نیست، جزخسارت وآشوب وازهم دریدن شعارهای اسلامی وانقلابی بهره وفایده ندارد. بویژه آنکه این سرقت های بیشماربه تأیید کسانی صورت پذیرفته است که درمقام وزارت اطلاعات یک کشوراسلامی، و ریاست اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بنا دارند از امنیت واموال وآبروی مردم صیانت کنند. به آنان بفرمایید: “هتک حرز” شهروندان، طبق قانون هرکشورکافروهربیقوله ای جرمی محرزاست. پس شما دو تن و دستگاه عریض و طویلتان چرا ازاین گناه و جرم مستمردست نمی شویید؟ حالا داستان اسکله های قاچاق و هزار هزار فرصت روبیده بماند برای بعد.

خوب، این ازسخن کوتاه من. واما “خبرخوبِ” من از دل اوضاع شکننده ودرهم پیچِ امروزِ ما برمی خیزد. شما نیک ترازهمه ی ما می دانید که حال و روز این روزهای ما اصلاً خوب نیست. شعارهای پوک ما وقرارگرفتن افراد نالایق برمصادراموراولاً، و حساسیت های جامعه ی جهانی ثانیاً، ودسیسه های کشورهایی که بهردلیل از ما خوششان نمی آید ثالثاً، ما را به تنگنایی سخت درافکنده است.

ما به کودک لجوجی می مانیم که ازآغوش مهرومعترضانه ی پدرومادرخود بدررفته. واکنون نه کسی را می شناسد، نه راه خانه می داند، نه وسعت نظری دارد، ونه جذابیتی که مردمان را بدو تمایلی باشد. سکه های توی جیبش نیز بیش از آنکه موجب رهایی او شود، دزدان راه را به وسوسه می اندازد. سرانجامِ این کودک لجوج چه می تواند باشد جزشیون وبه تاراج دادن دارایی اش و نهایتاً: تکدی گری؟ کسی که درهمان گدایی نیزمستقل نیست. وباید کل درآمدش را به حامیان گردن کلفتش بدهد تا لقمه نانی بدو بدهند.

بچشم خود می بینید که این روزها دیگرازشلتاق های رییس جمهورمطلوب تان خبری نیست. و شما نمی دانم چرا مجبورید این جنازه را تا پایان دوره اش به دوش بکشید؟ من بنا ندارم دراین نامه ای که بر”خبری خوب” مبتنی ست، برتلخی ها پای بکوبم و کامتان را برآشوبم. قراراست خبری با شما بگویم که ما را از این تنگنا بدر ببرد و دوام و بقای ما وشما را تضمین کند.

مقدمتاً ازبشاراسد سوری بپرسید این شبها را چگونه صبح می کند؟ از او بپرسید آیا از شبها و روزهای زندگی اش لذت می برد؟ ازاو بپرسید اگرزندگی اش بهمین منوال بدرازا بیانجامد و مثلاً سی سال دیگر نیزبا کشتارورعب وزندانی کردن معترضان به حکومت خود ادامه دهد، آیا طعمی ازلذت وآرامش نصیبش می شود؟ ازاو بپرسید برای برقراری چه شرافتی هموطنان خود را ازپا درمی آورد؟ به او بفرمایید این قبول که مردمان معترض همگی آلت دست اجانب اند وجاسوس و فتنه گر، اما تو درادامه ی رهبری ات بنا داری چه تاج گلی به سرمردمت بزنی که تا کنون نزده ای؟

حالا به داخل قبرقذافی فرو می شویم وهمین پرسشها را بگونه ای دیگر از او می پرسیم. این که: اگر زنده شوی و مجدداً بدنیا بیایی چه خواهی کرد؟ ازاو می شنویم: من می توانستم با بکار بستنِ کمی تعقل هنوززنده باشم وبا آبرودرگوشه ای ازکشورم زندگی کنم. اما لجوجانه خود نخواستم واکنون با هزار خسارتی که برای مردم لیبی ببارآورده ام، درگورخود چشم به راه عقوبت عقبایم. وباز از او می شنویم: آهای رهبران و حاکمان جهان، بگوش باشید، اگر طالب بقا و دوام و همراهی مردمید، با مردم خود یکی باشید. زبان لکنت مردم بگشایید. به خواست آنان بها بدهید. دست به جیب مردم نبرید. دوراز چشم آنان به هزارکار نابجا روی نبرید. واگرروزی همین مردم شما را نخواستند، ازعلیّ مرتضا بیاموزید و خود کنار بروید. و بدانید که خیرشما درهمین کناررفتن است. وگرنه: این من. سرنوشت شما.

رهبرگرامی،

من که بنا دارم خبرخوشی را با شما بگویم، غلط بکنم جناب شما را با قذافیِ پلید همسنگ و هم طراز بدانم. او جفا کاربود و نتیجه ی جفاکاری اش را چشید و به جهنم پیوست. شما کجا و قدافی کجا؟ نه نه، زبانم لال اگر یک چنین نیتی با من باشد. مرا اگر یک چنین نیت شومی درسربود، هرگزاز “خبری خوب” با شما نمی گفتم. خبرخوب را با کسی می گویند که هنوز کورسویی ازامید دراو بچشم آید. ما با شما دل به امید بسته ایم. بله، ما شما را اینگونه می بینیم.

گفتم: اوضاع زمینی و آسمانیِ این روزهای ما اصلاً خوب نیست. هم درزمین به تنگنا و آشفتگی درافتاده ایم، وهم بدلیل برزمین کوفتن بدیهی ترین سنتهای الهی، ازچشم و رحمت خدا دورمانده ایم. اگر دیر بجنبیم، بشاراسد سوری، فرشی ازروزها و شب های تلخ خود را پیش پای ما خواهد گستراند. اما هنوزما را فرصت اندکی مانده. ومن چتر”خبرخوب” خود را درهمین فرصت اندک وا می گشایم. منتها “خبرخوب” من به ضروت های ظریفی محتاج است. وبرای اثربخشی تامّ وتمامش به همراهی کسانی دیگرنیزنیاز دارد. من یک چند نفری را که حضورشان برای دستیابی به آن “خبرخوب” حتمی است برمی شمرم و از جناب شما نیز می خواهم که یک چند نفری را خود شما براینها بیفزایید. من و شما و این چند نفر باید به یک جایی برویم که آن “خبرخوب” برای ملاقات ما پای می کوبد. به کجا؟ خواهم گفت. ابتدا باید همراهان خود را برای آن ملاقات شورانگیز برگزینیم. من شخصاً این افراد و این جمعیت ها را پیشنهاد می کنم:

یک: جناب هاشمی رفسنجانی، بدلیل سهم ونقشی که درهزارتوی انقلاب داشته است. ومی شود سر انگشتِ ایشان را درهر حادثه ای رصد نمود. وی شاید بیش از همه ی ما بداند قافله ای که برقوس یک دایره راه می پیماید، نه به گمگشتگی، بل به خود فریبیِ مؤکّد دچار است. چرا که هرچه راه برود، به نقطه ی عزیمت خود نزدیکتر می شود. نقطه ی عزیمتی که ازشادابیِ روز نخست تهی است. خستگی وبی سرانجام مسافران این می گوید.

دو: جناب سید محمد خاتمی، ازآن روی که هشت سال تمام اراده ی بسیاری از امور کشور بدست او بود. او می توانست کارها بکند، ونکرد. او می توانست آنچنان اوج بگیرد که برای پایین کشیدنش به نفس تنگی بیفتند. او می دانست: قطب مخالفِ آن کسی که دروغ می گوید، کسی نیست که راست بگوید. بلکه آن کسی است که به رغم راستگویی، راه بردروغ ببندد. وخاتمی این دومی را نادیده گرفت. خاتمی باید مسئولیت را می جوید و فرو می برد. که اگر مسموم بود، بالا می آورد، واگر گوارا بود، خود بالا می رفت.

سه: جناب احمدی نژاد، از این روی که او تجلی عوامیت و برآمده از بُهت وبیماری ما ایرانیان است. برخی از آدمیانِ تاریخی غذا را می چرند. اینجا همانجاست که معده هایشان بهم لبخند می زند و احوال هم را می پرسند. معده هایی که باهم دست می دهند وبا هم روبوسی می کنند و بهم متلک می پرانند و زیر چشمی همدیگررا می پایند. ضیافت معده ها، یکی از رایج ترین های تاریخ بشربوده است. ضیافتی که درآن، حجم معده ها ملاک برتری است. جایی که عقل به حاشیه می رود و جهالت آذین می پوشد. آقای احمدی نژاد ازاین روی که عقلانیت ما ایرانیان را به طعنه گرفت و برتن بسیاری ازما معده ای از جهالت پوشاند، درنوع خود پدیده ای کم نظیراست. ما که نه، تاریخ باید به تحلیل این پدیده ی نوظهور دورخیز کند. حضوراین پدیده درآن صحنه ی ملاقات ضروری است. حتماً!

چهار: همه ی مراجع تقلید فعلی، بخاطراین که برعمده ی فعل و انفعالات کشور چشم داشته اند وبا سکوت یا همراهیِ خود آنها را امضا فرموده اند. اینان نیک می دانند که پای تاریخ از بلاهت آدمیان آبله گون است. ومی دانند: بنای مرجعیت شیعه ازابتدا برروبیدنِ جهل و بلاهت پاگرفته است نه اینکه بربلاهت مردمان برج بسازد. مراجع ما آزمونی سخت و سهمگین را ازسرگذرانده اند. آزمونی که جوانان ما را پیرکرد و پیران ما را فرسود. چه می گویم؟ روزهای سخت مراجع ما هنوز درپیش است. مراجع ما می دانند این جاذبه نیست که فرد را برمی کشد. گاه دوری وگریز است که آنان را به معرکه می خواند. علمای سابق ما چرا شجاعت را ضروری مرجعیت می دانسته اند؟ و گریز از دنیا را ضروری تر؟

پنج: همه ی نمایندگان مجلس درتمام دوره ها، که برای صیانت از حق مردم سوگند خوردند واین سوگند را صمیمانه بخاک افکندند. خیانت ها وغارت ها و قوانین خاک خورده را بچشم خود دیدند و دم برنیاوردند. برای شنودن آن “خبرخوب” حتماً آقایان روح الله حسینیان و احمد توکلی هم باشند. تا اولی اخلاق و ادب و امنیتی را که با لباس پیامبر آمیخته به نمایش بگذارد و دومی رنگهایی را که به صورت شعار افشانده صیقل دهد.

نمایندگان ما باید همانجایی که برصندلی نمایندگی نشسته بودند، زمین زیر پا را می خراشیدند و خاکش را پس می زدند و به گودیِ گورخود فرو می شدند. به جنازه ی مدفونشان که می رسیدند، به صورتش تُف می کردند و بازازسرگورخود برمی خاستند تا وقتی دیگر. جنازه ی آنان باید از دستشان کلافگی می گرفت. نبش قبر، یکبار و دوبار نه هرروز و هرساعت. بله، جنازه ها باید از یقه درانی نمایندگان ما پای فرارمی جستند. نماینده ای که بخاطر حقوق تباه شده ی مردم، دم به ساعت یقه ی خود را نگیرد و ندراند وبه نبش قبرخود نپردازد، همان جنازه ی بی تکان نشسته برصندلی نمایندگی است ونه بیشتر. وما متأسفانه دراین سالها، قبرستانی از نمایندگان فربه و بی تپش برآوردیم. با سنگ قبرهایی مجلل و سیستم صوتیِ دِبش. قانون؟ شوخی نفرمایید.

شش: همه ی وزرا از ابتدا تا کنون، آنانی که برزمین ناهموار این سرزمین بی دروپیکرشکم ساییدند و بزعم خود سنگ برسنگ نهادند اما عجبا که بنای درستی از بلندای های و هویشان بالا نرفت. وزرای ما باید بدون آنکه هیچ پیش شرطی برای خود قائل شوند، هراز چندی به یک جزیره ی متروک می رفتند و بخش قابل توجهی از فضولات فکری خود را درآنجا دفن می کردند و درراه بازگشت کل جزیره را با فشاریک دکمه بهوا می فرستادند. بدا که وزرای ما همیشه هزار مسئله ی فردی و صنفی را بدوش می کشیدند و تنها یکی از مسائلشان مردم بود. وزرای ما همه چیز داشتند الا همان جزیره را. والبته این “رفاقت” بود که دراغلب وزارتخانه ها جای “لیاقت” را گرفت تا وزرای ما راه آن جزیره را نپیمایند.

هفت: همه ی قاضیان دستگاه قضا، وبویژه شیخ محمد یزدی و همین جناب آملی لاریجانی، که قانون را با ندانم کاری های خود دم در دستگاه پرآوازه اش روبه قبله خواباندند و گوش تا گوش سرش را بریدند تا عبرت تاریخ شود و هرگزدم ازحقوق مردم و حاجت های قضایی آنان برنیاورد. معتقدم نوازندگان با هرمهارتی که دارند، تنها بخشی از ظرفیت سازها را برمی کشند. روزی را تجسم کنید که سازها با همه ی استعدادشان به صدا درآیند. بهشت نه مگر آنجاست؟ جایی که نغمه ها، فضای مناسب وگوش شنوا بیابند.

دستگاه قضایی ما نیز باید به یک چنین چشم اندازی دست می بُرد. که عدالت را از غربت بدر می آورد و غبارش می روبید و صدای دلنوازاورا بگوش جهانیان می رساند. نه این که براو زنگار بنشاند و جنازه اش را به گورعمیقی ازمذلت دراندازد و براو تلّی از تباهی فرو ریزد. برای خیلی ها رستگاری، زنگوله ای است تاهرکس به تناسب حال به آن تنه ای بزند و صدایی از او برآورد. برای دستگاه قضایی ما رستگاری درتعداد سنگهایی بود که می توانست از پیش پای مردمان بردارد که برنداشت. بلکه بالعکس، سنگ هایی سنگین به پای قانون ومردمان بست و به پایشان سنگ نیزکوفت.

هشت: روحانیان، که باید مثل کبریت، درهمجواریِ آتش، کمر به خاموشی می بستند. ونه چون چوبِ تر. که تا شعله ورشدن فاصله بسیار دارد. خاطره ای که یک چوب ترازآتش دارد، به اشتعال او نمی انجامد. وگرنه جنگلها با همین خاطره خاکسترمی شدند. دراین انقلاب، روحانیان ما خوش برآمدند اما بقدر همه ی عمرتاریخ، فرصت سوزاندند. روحانیان ما به کجاها که می توانستند سربزنند و سرنزدند. دریغ که فرصت گذشت و روحانیان ما از قافله ی پرشتابِ شهامت و علم و فرصت سنجی و حق گویی و حق گرایی جا ماندند.

کمی دیر شده اما چرا نگویم: تجاوز، حتماً درمعنای جنسی و مالی و سرزمینی اش متوقف نیست. تجاوز می تواند حتی درهمین کلمه ها صورت پذیرد. یک نویسنده درهرکجا که دروغ می نویسد، به حقِ کلمه هایی که برمی گزیند تجاوز می کند. روحانیان ما، هم به حقِ صنفی خودشان تجاوز کردند و هم به آن رسالتی که عهده دارش بودند.

خلاصه این که: روحانیان ما هم خودشان را هدر دادند وهم دینی را که بنا برتبلیغش داشتند. شما یک منبرآزاد دراین سرزمین فلک زده نشان من بدهید تا من بدانسو شتاب کنم. منبری که پایه های آن از حق باشد و پله های آن از ادب و انصاف و بلندای آن از علم. حیف که زمان سپری شد و رفت. مگراین “خبرخوب”ی که من بنای گفتن آن دارم چاره سازی کند وروحانیان ما را برسرقراری که با خدا بسته اند باز بگرداند. وگرنه اگر زمان گذرکند، واین نیم فرصت نیز بگذرد، روحانیان ما باید برای همیشه بجای آب افسوس بنوشند و بجای نان حسرت بخورند. مباد درحق روحانیانی جفا کنم که با همه ی سلامتشان، ناگزیردرامتداد روحانیان جفاکار قرارگرفتند وازآسیب آنان خراش خوردند. روحانیانی که بغض در گلو،مفری برای واگشودن فهمشان نیافتند.

نه: دستگاههای امنیتی، چه اطلاعاتی و چه سپاهی. ازاین روی که این دستگاهها دراین سی و سه سال علاوه بربایستگی های حرفه ای که جای تقدیرنیز دارد، توانستند به بازتعریف مشتقاتی از معارف دینی دست یابند که پیش از آن برای مردمان تاریخ نامکشوف بود. معتقدم دستاوردهای اینچنینی این جماعت که ازیک نظام دینی برآمدند وبرسراین کشورآوارشدند، باید درکتاب دستاوردهای بکرجهانی ثبت و ضبط شود تا مبادا دیگران اینهمه فراورده را به نام خود بالا بکشند. جماعتی که قانون را درپوزخند، حق مردم درخمیازه، پاکدستی را درطنز، انصاف را درخارش، آبروی مردم را درمستراح، حریم های خصوصی را دراستکان چای، ادب را درعطسه، واموال مردم را درجیب خود فرو فشردند وآنچنان برآیندی ازسکرات یک دین آسمانی برکشیدند که مگرانبیا عظام با آن اتصالی که به کانون وحی داشته اند به ترمیم اینهمه هرزگی حریف شوند.

ده: آن جماعت ازمردم که برسایرین جفا کردند. این جماعت با فریبکاری، با دروغ، با دورزدن قانون، با تطمیع دیگران، با ریاکاری، با بالاکشیدن حق این و آن، با رانت خواری و رابطه گرایی، با سکوت، با همراهی، وبا نفهمی های خود سهم تعیین کننده ای در تخریب شاکله ی کلی جامعه داشته اند. حضور اینان نیزدر جایگاه مخصوصی که من برای شنودن آن “خبرخوب” برساخته ام بسیارضروری است.

واما آن “خبرخوب”

حالا وقت آن رسیده است که ما و شما و این اشخاص واین جمعیت هایی که من پیشنهاد داده ام، و کسانی که خود جناب شما براینها افزوده اید به جایگاه برآمدنِ آن “خبرخوب” برویم. محل مورد نظرمن، یک سالن سرپوشیده مثل سالن های ورزشی است. همه برسکوها می نشینیم و شما ریاست جلسه را بعهده می گیرید. مقدمه ی “خبرخوب” اززبان جناب شما جاری می شود. این که: دوستان، بزرگان، هریک ازما درپدید آمدن نابسامانی های این سرزمین آسیب دیده دخیل بوده ایم. گرچه اوضاع زمینی و آسمانی این روزهای ما خوب نیست، اما ظاهراً خبرخوبی درراه است. ما هنوز به انتها نرسیده ایم. ما راهنوز امید هست. تا مگردرحد مقدور، آبِ رفته بجوی بازبگردانیم. صدا و تصویرما اکنون بطور زنده از شبکه های داخلی و خارجی پخش می شود. ما امروز درقدمگاه تاریخی خویش ایستاده ایم…..

کلمه ها نای بیرون خزیدن از گلوی مبارک شما را ندارند. ازادامه ی سخن بازمی مانید. به آقای هاشمی اشاره می فرمایید که رشته ی کلام را دردست بگیرد. شرمی غلیظ برچهره ی ایشان نشسته است. دل دل می کند اما او نیز پای برخاستن ندارد. به آقای خاتمی رو می کنید. که یعنی شما بیا و پشت این تریبون بایست وبا مردم ایران سخن بگو. آقای خاتمی چه بگوید؟ بگوید: ای مردم، من شرمنده ام که اوضاع کشوربدینجا انجامیده ومن بقدرسالهای مسئولیتم باید پاسخگوباشم؟ ازهرمرجع و روحانی و قاضی و وزیرومسئولی که می خواهید روبه مردم قرار گیرند و ازآنان بخاطرسالها خسارت پوزش بخواهند، کسی شهامت برخاستن و پای پیش نهادن ندارد. که اگر می داشت، تا کنون از مردم عذرخواسته بود.

نهایتاً منِ نوری زاد برمی خیزم تا این “خبرخوب” از گلوی من سرازیر شود و بقای ما و شما را تضمین کند وکشوررا ازهزار حادثه ی درکمین برهاند. ومن، اینگونه لب به سخن می گشایم:

سلام به مردمان سرزمینمان ایران

سلام به شما شیعیان و سنیان و مسیحیان و یهودیان و زرتشتیان وبهاییان و درویشان و با دینان و بی دینان وبا حجابان و بی حجابان کشورمان ایران. سلام به شمایانی که با تبسم وهزار آرزو به روی ما آغوش گشودید و اداره این کشور را به ما سپردید و ما اما به امانت شما دست بردیم و تا توانستیم از آن برداشتیم یا امانت های شما را هدر دادیم و سوزاندیم و راه بجایی نیز نبردیم.

سلام به دختران و پسران

که تا چشم گشودید از ما ترشرویی و عصبیت و تحکم و محدودیت دیدید و ناگزیردم برنیاوردید. ای من فدای مظلومیت شما که بدست پرشقاوت ما جوانی تان ازکف رفت و ما مجالی برای سخن گفتن و اعتراض بشما ندادیم. ما شیعیان، مظلومیت را درکربلا می جوییم. وحال آنکه سالها شما مظلومانه درکنارما بوده اید وچشم ما لیاقت رؤیت جمال شما را نداشت. ای جوانان سرزمینمان ایران، این من، نوری زاد، مرا بگیرید و به تقاص سالها فریب و آسیب و غارت، بند از بندم بگسلید. بخاطرجوانی نابی که از شما ضایع کردم به صورتم تف کنید. بخاطرشادمانی و شادابی ای که از شما دریغ داشتم، گریبانم بگیرید و ازهم بدرید. بخاطرحقی که از شما در اجتماع ومجلس و دولت و دستگاه قضا تباه کردم، شماتتم کنید و از من روبگردانید.

من شما را بخاطر یک اعتراض ساده به زندان انداختم و درسلولهای انفرادی شما را بدست هیولاهای خود سپردم تا برشما شنیع ترین رویه های غیرانسانی فرو ریزند. من، نوری زاد، جوانی شما را سوختم. ای آتش برمن گوارا که سوختن شما را دیدم و ضجه های شما را شنیدم و از شما رو برگرداندم. آیا مرا می بخشایید؟ این من، قاتل و شکنجه گرو غارتگرو مانع رشد و شادابی شما، آیا می توانید به صورت من بنگرید و به من بگویید: بخشیدیمت؟ مرا ببخشایید ای دلسوختگان. من امروز ازهرخطایی که مرتکب شده ام پشیمانم. مرا به سرنوشت و بیچارگی ظالمان احالت مدهید. من خود برخطاکاری خویش معترفم. پوزش مرا بپذیرید و از من درگذرید. گرچه خود نمی دانم اگر بجای شما بودم، واینهمه آسیب از کسی دیده بودم، مرا آیا شجاعت بخشودن او بود یا نه. اما شما بزرگی کنید و مرا ببخشایید. شما را به جوانی ای که از شما تباه کردم سوگند، مرا نفرین مکنید. من امروز دلشکسته ام. از تجسم جفاهایی که برشما روا داشته ام. از آسیب هایی که برشما بارانده ام. به من رحم کنید. به کسی که به شما رحم نکرد.

سلام به بانوان این سرزمین زخمی

شما سرسلسله ی آسیب دیدگان این سرزمین زخمی هستید. ما بلافاصله پس از بعهده گرفتن سکان این کشور، به اول کسانی که جفا کردیم شما بودید. به اجبار شما را به رعایت حجاب مجبور کردیم و عبوس ترین چهره ها را برای برخورد با شما بکارگماردیم. شما را درامتداد یک باورغلط تاریخی، ناقص و رشد نایافته دانستیم وراه حضوردربخشهایی از جامعه ی علمی واجتماعی کشوررا برشما بستیم. از این که یک بانو با همه ی شرافت و علم و شایستگی اش به مقامی ومسئولیتی درآید تنمان لرزید. درمحافل رسمی و حکومتی، همه جا بانوان چادری را برسایرین برتری دادیم. و دراین میان، به سلامت فکری، وبه شرافت علمی، وبه برتری های مدیریتی بانوان کم حجاب اعتنایی نکردیم. اکنون این ما، این من، مرا و مارا ببخشایید. بخاطربزرگواری ای که درشما هست و درمن نوری زاد نبوده است. مرا از آن روی ببخشایید که اکنون پشیمانم. از جفاهایی که برشما باریدم. ازخطاهایی که مرتکب شدم. ازنسبت های ناروایی که به مقام شامخ شمایان روا داشتم. ازسنگهایی که پیش پای شما وانهادم. وازاین که قدر شمایان را ندانستم و راه را بررشد و برآمدنتان بستم. به صورت من بنگرید و حلالم کنید. مرا به آخرت و حساب و کتاب خدا حوالت مدهید. اگر می توانید درهمین دنیا، درهمین اکنون مرا ببخشایید.

سلام به پیروان سایر مذاهب و مسلک ها

آزادی و فراغت و حضور اجتماعی و سیاسی و اقتصادی سالهای پیش از انقلاب شما بسیار بیشتربود. اما شما پا به پای ما درسرنگونی رژیم سابق همراهی کردید تا مگر به افق مطلوب تری چشم وا کنید. ما به شما فراوان ظلم کردیم. جوری که راه ورود شما را به دستگاهها و ادارات و سایر منصب ها بستیم. وشما را چاره ای باقی نگذاردیم الا پذیرفتن هرآنچه که ما به شما تحکم می فرمودیم. شما را واداشتیم که تمایلات دینی ما را رعایت کنید. وخود ما هرگز به شما اجازه ندادیم تمایلات دینی و سنتی خود را آشکار کنید. چهره ای که ما از دین خدا آراستیم، برخلاف شما که نرم و مصلحانه اید، خشماگین و عبوس و آکنده ازهیاهوبود. ما همسایگان دینی خوبی برای شما نبودیم. ما را بخاطر روح مصلحانه ای که از آسمان خدا دریافته اید، ببخشایید. ما دلهای شما را شکستیم. وراه ورود شما را به اجتماع مطلوبتان بستیم. ما هرگز شما را انسانهای انتقامجو ندانسته ایم. پس ازما انتقام مگیرید و از خطاهای ما درگذرید.

سلام به فرهیختگان و تحصیلکردگان و متخصصان و دانشجویان و اهالی فرهنگ و هنر

رفتارما با شما نیز خوب نبود. زاویه ی تنگی که ما از آن به جهان می نگریستیم، هرگز به ما اجازه نداد شما را بفهمیم و درکنار دغدغه های شما قرار گیریم. ما عرصه های حضور شما را درهم فشردیم. با گسیل اوباشان مذهبی به محافل علمی شما اجازه ندادیم فرزانگی و فرهیختگی دراین کشورپا بگیرد. چرا که درآن صورت، خود ما، با سواد کمی که داشتیم، از شما عقب می ماندیم و سخنی برای شما نداشتیم. ما جایگاه علم را درکشورمان خفیف ساختیم. وبه راهی که شما مشفقانه نشانمان می دادید درنیفتادیم. ومحیطی برای دانشگری و آراستگی های هنری نپرداختیم. راه گلوی دانش و هنرشما را بستیم و قدر شمایان را خوار فرمودیم. بخاطر بزرگی ای که درشما نهادینه است، وبخاطرخشمی که درشمایان نیست، وبخاطرادبی که ازشما برمی جوشد، وبخاطرفردایی که چشم به راه شماست، ازما درگذرید. ما خود بخاطر اخم یک نفر، سالها براو تنگ گرفتیم، پس به شما حق می دهیم که دربخشایش ما به تأمل بنشینید.

سلام به کارگران و کشاورزان و صاحبان مشاغل

جفای ما به شما کم نبود. ما شأن تولید را برزمین گرم ندانم کاری زدیم. انرژی و غیرت و توانمندی های شما را به حاشیه راندیم. شما را به آوارگی و مهاجرت از جایی به جایی و از این شغل به شغلی دیگر درانداختیم. محصولی را که شما به راحتی درهمین داخل تولید می کردید، جلوی چشم شما از خارج وارد کردیم واجازه دادیم دامنه ی ورشکستگی های شما گسترش یابد. درمسیراین بی تربیتی بزرگ، اکنون ما به چنان تنبلی ملی درافتاده ایم که مگر جوانان و پیران افغانی زیرپای ما را بروبند و دیوار کج خانه مان را راست کنند. مرا و مارا ببخشایید و از خطاهای بیشمار ما درگذرید تا مگر “فردا” با همه ی ظرافتهایش به روی بُهت زده ی ما لبخند بزند و ما را از این سردرگمی بدر ببرد.

سلام به پدران و مادران و خانواده های شهدا

ما فرزندان شما را فرسودیم. و گاه به بهانه های سست آنان را به زندان انداختیم و راه تحصیل و معیشت آنان را بستیم. جمعی از آنان را – بی آنکه فرصتی برای دفاعشان قائل شویم – کشتیم. قدرشهدای شما را ندانستیم. فرزندان شما برای برپایی برازندگی های جامعه به دل حادثه زدند تا این جامعه از دروغ و نفرت و دزدی تهی باشد. تجلیل ازمقام شهید به این نیست که با چند پوستر و چراغ چشمک زن به استقبال سالروز شهادتشان برویم. تجلیل از شهدا، روفتن زشتی از صورت جامعه است. همان که ما هم فراموشش کردیم وهم خود درتکثیرآن دخیل شدیم. می دانم انتظار بخشایش از شما دلشکستگان دشوار است. اما شما را به رفتگانتان سوگند، ازما بگذرید تا دیگران بیاموزند دراوج نفرت ازجماعتی که به شما ظلم کرده اند و به دل شما داغ نشانده اند، می شود درگذشت وبخشود و برای همیشه ریشه ی کینه های تمام نشدنی را برآورد و به دور انداخت. شما آموزگارآن برکتی باشید که ما شعارش را دادیم و بدان عمل نکردیم.

سلام به کودکان و نوجوانان

به آنانی که ما بسیاری ازفرصت ها و شایستگی ها و سرفرازی ها وسرمایه هایشان را ازهمین حالا به باد داده ایم. به آنانی که قرار است مردان و زنان بالغ و رشد یافته ی فردای ما باشند. به آنانی که تا آمدند بخندند و کودکی کنند، با عصبیت های ما مواجه شدند و به لاک کودکی خویش فرو خزیدند. شما نیز دست بخشایش به سرما بکشید. شمایی که هنوز با لبخند و با دلهای صاف و صیقلین همجوارید. شمایی که هنوز با کینه و نفرت بیگانه اید.

سلام به قهرکردگان و مهاجران

جفای ما بشما کم نبوده و نیست. شما از کشورخود بیرون نرفتید، بلکه از مسیرتوفان جهل ما بدر شدید. کدام عاقل به کشورش پشت می کند؟ وکشورش را با هزار هزار کارِ برزمین مانده بجای می گذارد و به دیاری دیگر می کوچد؟ شما را تاب جهالت ما نبود. رفتید تا مگربعدها به میهن خود بازآیید. چرا که درهیچ کجا – گرچه دربهشت روی زمین – دلتان آرام نخواهد گرفت. ای من خاک پای شما درآن لحظه هایی که از سوزدلتنگی می سوختید و ما را فهم سوز شمایان نبود. عزیزان، ما شما را تاراندیم با صفت های گوناگون. از لامذهب و جاسوس و روشنفکر و بی وطن و اجنبی گرا و خود باخته و غربزده و بی غیرت، تاهرزه وهرجایی و خود فروش.

شرممان باد از این همه جفایی که برشما رفت و ما هیچ فرصتی برای ترمیم این همه جفا به شما ندادیم. اموال وسهم شما را ازاین کشوربالا کشاندیم و با اسلحه ها و زندانهایمان برای شما دخمه های مخوفی از ترس پرداختیم تا مگر خیال بازآمدن به ذهن شما خطور نکند. شما مگر از ما چه می خواستید؟ می گفتید: این حق قانونی هرایرانی است که درهمه ی دستگاهها حضورداشته باشد و به تناسب شایستگی هایش مسئولیت پذیرد. می گفتید: چرا باید کودن ها و نورچشمی ها برکشیده شوند و دیگرانی که برترند، عقب رانده شوند. شما آزادی می خواستید. می گفتید: این حق هرایرانی است که اعتراض کند. راهپیمایی کند. واعتراضش را به گوش مسئولین برساند. اکنون این ماییم. خستگان و جفاکاران و ترشرویان و غضب کردگان. آیا هنوز الفتی ازبخشایشگری با شمایان هست؟ حتماً هست. پس ازخطاهای ما درگذرید و راه آشتی واکنید تا مگر این فرصت های باقیمانده را با شما و با برآمدن شما مدیریت کنیم. چه با حضورما وچه بی حضورما.

سلام به بیکاران و معتادان

کشوری که برسرهزار ثروت ملی خیمه بسته، چرا باید اینهمه بیکار و معتاد و ورشکسته داشته باشد؟ سهم شمایان ازاین همه ثروت ملی کجاست؟ ما با سرمایه های شما چه کرده ایم؟ به کجاها به دست باد سپرده ایم؟ وچرا باید دست شما از معیشت وکارو سلامت تهی باشد؟ جزاین که دستیابی به مقام نخست اعتیاد درمیان همه ی کشورهای جهان تنها ازاین روی نصیب ما شده است که ما سرمان بجایی دیگر گرم بود و دلمان درهوای مطلوبی دیگر خوش بود. وگرنه کدام کشور به ذخایرانسانی اش ایچنین جفا می کند که ما کردیم. ایکاش درشما اینهمه نفرت پا نمی گرفت و می توانستید از خطای ما گذرکنید. اینک این ما، ورشکستگان واقعی. آنانی که سی و سه سال برشما سواربودیم و برگرده های شما بارنهادیم و به شخصیت انسانی شما چیزی نیفزودیم. بلکه از شخصیت انسانی و هویت این جهانی شما فرو کاستیم. راستی آیا از ما درمی گذرید؟

رهبرگرامی،

من به نیابت از جناب شما و همه ی مقصران این سالهای پس از انقلاب، با آسیب دیدگان سخن گفتم. “خبرخوبِ” من همین است. این که رخ به رخِ این مردم تحقیرشده و توسری خورده بایستیم و ازآنان پوزش بخواهیم و دلجویی کنیم. این تنها راه بازگشت ما به عرصه ی برقراری است. چه این که مردمان ما را بخواهند یا نخواهند. مهم فرابردن این رسم پوزشگری است. همان خصلت مؤکدی که انبیا برآن تأکید ورزیده اند. که اگر خطا کردیم، پوزش بخواهیم و درجهت پاکسازی خطا قدم برداریم. شما را بخدا از این خیرخواهی بزرگ عبور نکنید. واین سخن مرا به حساب سخن یک بریده و پشت کرده به نظام نگذارید. ما وشما روزهای سختی پیش رو داریم. تنها راهی که ما را دراین بحران ویرانگر مدد می رساند، دلجویی ازمردمان است. کورشوم اگر شأن و منزلت شما را با این نوشته خفیف خواسته باشم. شما با بها دادن به این توصیه، قد می کشید و سربرمی آورید و به دلها پای می گذارید. مهم همان قدم نخست است. یک یاعلی بگویید و ازجا بربخیزید. یاعلی!

پنجم بهمن ماه سال نود

بدرود تا جمعه ای دیگر

با احترام و ادب : محمد نوری زاد

2012-01-29T11:00:00.000+01:00

تابوشکنی زنان و دختران ایرانی ادامه دارد...

تغییرات بزرگ همیشه از داخل انسان آغاز می شود!

سودابه سرخیل

تابوشکنی زنان و دختران ایرانی ادامه دارد. پس از برهنه شدن برخی از زنان و دختران ایرانی از جمله گلشیفته فراهانی اکنون سودابه سرخیل دختر ایرانی پناهجوی ساکن نروژ هم عکس نیمه برهنه خود را در فیسبوک قرار داده است.

سودابه سرخیل در صفحه فیسبوک خود نوشته است:

آنهايي که "حــرف" ندارند، استبداد را احساس نمي‌کنند.چه کسي از ديـــکتاتوري رنج مي‌برد؟ و براي آزادي آزادانه جان ميدهد؟ آنکه حرفي براي گفتن دارد و نمي‌گذارند، آنکه دردي براي ناليـــدن دارد و نمي‌گذارند، آنکه فريادي براي بر کشيدن دارد و نمي‌گذارند.کسي که نمي‌نويسد، نمي‌گويد، نمي‌رود، آزادي قلـــم، آزادي زبان، آزادي سفر را چه ميشناسد ؟ و چه مي‌داند که هســت يا نيســـت؟

سودابه می نویسد:

وقتی تخم مرغ به وسیله یک نیرو از خارج می شکند ، یک زندگی به پایان می رسد.

وقتی تخم مرغ به وسیله نیروئی از داخل می شکند ، یک زندگی آغاز می شود.

تغییرات بزرگ همیشه از داخل انسان آغاز می شود!

بیایید اجازه ندهیم ما را از بیرون بشکنند وقتی که قدرت شکستن از داخل را داریم . شکستن تابوها آغاز زندگی دوباره است. آغازبازگشت به انسانیت. ما را از خود بیگانه کرده اند.گویا فراموش کرده ایم حق زندگی داریم و انسان هستیم.

2012-01-29T10:30:00.000+01:00

خانه حقوق بشر ایران:

درخواست نگران کننده بازجویان سپاه

بازجویان اطلاعات سپاه پاسداران با انتقال سعید ملک‌پور به سلول‌های انفرادی از وی خواستند برای لغو حکم اعدام دوباره در برابر دوربین‌های صدا و سیما علیه خویش اعتراف کند.

حقوق بشر ایران گزارش می‌دهد که بازجویان بخش اطلاعات سایبری سپاه پاسداران که از ابتدای بازداشت سعید ملک‌پور برای وی پرونده سازی کرده‌اند، از او خواسته‌اند که برای لغو حکم اعدام و انتقال به بند عمومی زندان اوین بار دیگر در برابر دوربین‌های تلویزیونی علیه خود اعتراف کند.

طی روزهای گذشته بازجویان سپاه، وابسته به «مرکز مبارزه با جرائم سازمان یافته» سعید ملک‌پور را به سلول‌های انفرادی منتقل و پس از گرفتن جواب منفی بار دیگر وی را به سلول‌های چندنفره بازگردانده‌اند.

ملک‌پور درخواست بازجویان سپاه را که پیش‌تر با اصرار بر صدور حکم اعدام سبب صدور حکم اعدام برای وی شده بودند را قبول نکرده است.

این اقدام بازجویان پرونده بعد از تأیید فراقضایی حکم اعدام در دیوان عالی کشور که بدون اطلاع قضات دیوان صادر شده است، بسیار نگران کننده است.

قضات شعبه ۳۲ دیوان عالی کشور که مسئولیت رسیدگی به این پرونده را دارند و یک بار نیز حکم اعدام را نقض کرده بودند، هیچیک از حکم اخیر صادره برای سعید ملک پور خبر نداشته‌اند. قضات دیگری که نام و وابستگی آنها هنوز مشخص نشده است، در اقدامی فراقضایی، شعبه۳۲ دیوان عالی کشور نادیده گرفته و حکم اعدام سعید ملک پور را که پیشتر توسط قاضی مقیسه، رییس شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران برای دومین بار صادر شده بود، تایید کرده‌اند.

سعید ملک‌پور که مهر ماه سال جاری برای بار دوم از شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب حکم اعدام دریافت کرده بود به هفت سال و نیم زندان نیز محکوم شده است.

ملک‌پور هم اکنون نزدیک ۱۱ ماه است که در سلول‌های انفرادی (۶ ماه) و چند نفره بند ۲ الف زندان اوین که زیر نظر سپاه پاسداران و خارج از نظارت سازمان‌ زندان‌ها است نگهداری می‌شود.

وی در ابتدای بازداشت نیز یک سال و ۶ ماه در سلول‌های انفرادی تحت فشارهای روحی و جسمی به سر برده بود. این فعال سایبری در حالی حاضر سه سال و چهار ماه است که در زندان به سر می‌برد.

ملک‌ پور متولد خرداد ماه ١٣۵۴، فارغ التحصیل رشته مهندسی متالورژی از دانش‌گاه صنعتی شریف با سابقه‌ی کار کارشناسی در شرکت ایران خودرو، مرکز تحقیقات رازی‌ و یکی‌ از بازرسان شرکت گرما فلز بوده است. وی موفق به اخذ پذیرش از دانش‌گاه ویکتوریا کانادا جهت ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد شده بود.

سعید ملک پور، که پیش از بازداشت در سال ۱۳۸۷ مقیم کشور کانادا بود، متخصص کامپیوتر است و وکیل و خانواده او گفته بودند که از برنامه‌ای که او نوشته، بدون اطلاعش برای طراحی سایت‌های مستهجن استفاده شده است. اتهاماتی که خود سعید ملک‌پور نیز آن‌ها را با انتشار نامه‌ای از درون زندان تکذیب کرده بود.

2012-01-29T10:00:00.000+01:00

علی اخوان، فعال کارگری، شبانه بازداشت شد

علی اخوان، فعال کارگری، ساعت نه و نیم شنبه شب، هشتم دی ماه ۱۳۹۰ توسط پلیس امنیت، بازداشت شده است.

به گزارش کانون مدافعان حقوق کارگر، ماموران پلیس امنیت شب گذشته به منزل علی اخوان رفتند و وی را بازداشت کردند. این ماموران هم‌چنین گفته‌اند که وی را به زندان اوین منتقل خواهند کرد.

بر اساس این گزارش ماموران پلیس امنیت، برای بازداشت اخوان، به حکم یک سال و نیم حبس تعزیری وی اشاره کردند و مدعی شدند که اخوان، متواری است!

قابل ذکر است که ماموران امنیتی، نیمه شب سیزدهم خرداد ۱۳۸۹ هم در همین خانه و در حضور همسر و کودک اخوان، وی را بازداشت کرده بودند. متعاقب آن بازداشت و در ‌‌نهایت در دادگاه تجدید نظر، اخوان را به "یک سال و نیم حبس تعزیری و یک سال و نیم حبس تعلیقی" محکوم کرده‌اند.

2012-01-28T09:00:00.000+01:00

به بهانه سالروز درگذشت استاد مینوی

پژوهشگری ماندگار در ادب فارسی

هفتم بهمن ماه، سالروز درگذشت یكی از بزرگترین پژوهشگران و ادیبان ایرانی'مجتبی مینوی' است. او كه پس از سالها تحقیق در عرصه علم و ادب، ارزنده ترین آثار را در این حوزه بر جای گذاشت و نام خویش را در زمره ماندگارترین محقق برجسته ایرانی در تاریخ این مرز و بوم ثبت كرد.

'مجتبی مینوی' در نوزدهم بهمن سال 1282 هجری خورشیدی در تهران دیده به جهان گشود. وی در سن سه سالگی به همراه پدرش، كه برای تحصیل علوم دینی به محضر 'شیخ محمدتقی شیرازی' مرجع تقلید بزرگ آن زمان می رفت، راهی سامره و نجف شد و تا سن هشت سالگی با حفظ كل قرآن كریم و تحصیل در مكاتب آن دیار زمینه های پیشرفت فكری و علمی خود را فراهم آورد.

مجتبی مینوی در سن هشت سالگی به همراه خانواده به ایران بازگشت و تحصیلات ابتدایی را در تهران ادامه داد و دوره‏ متوسطه را در دارالفنون و دوره‏ عالی را در دارالمعلمین به ‏پایان رساند و در همان جا با شخصیت های ادبی چون صادق هدایت و محمدعلی فروغی آشنا شد.

وی در سن شانزده سالگی به دلیل سمت جدید پدر به عنوان رییس عدلیه( دادگستری) رشت به همراه خانواده عازم آن شهر شد و بعدها به سمت محرری(منشی گری)عدلیه منصوب شد.

پس از گذشت چند سال، مجتبی مینوی به همراه خانواده به دلیل انتقال پدر به مجلس شورای اسلامی و پذیرش سمت ریاست اداره تند نویسی به تهران بازگشت. وی همچنان در كنار پدر برای فراگیری علوم و فنون بسیار، دوران جوانی خویش را پشت سر گذاشت و در این اثنی یك لحظه از خواندن و یادگیری علوم جدید آن روزگار و زبان های مختلفی چون زبان های فرانسه، انگلیسی و پهلوی غافل نبود و پیوسته روزگار خویش را با تحقیق در تاریخ و فرهنگ ایران سپری كرد.

پس از گذشت چند سال، او به عنوان معاون دفتر سرپرستی محصلین در سفارت ایران در فرانسه به آن كشور اعزام شد و بعد از چند ماه به ایران بازگشت و به عنوان رییس كتابخانه معارف(كتابخانه ملی) منصوب شد.

در این ایام، مجتبی مینوی با 'محمد قزوینی' آشنا شد و از او روش نقد تحقیقی متون را فراگرفت و به تكمیل علوم خویش پرداخت و در تهیه و چاپ شاهنامه با 'محمدعلی فروغی' همكاری كرد.

اندكی بعد در سال 1308 وی برای اشتغال در دفتر سرپرستی محصلین در سفارت ایران در لندن به انگلیس رفت و در طی دوره اقامت خویش در اروپا با تعدادی از خاورشناسان بنام اروپایی آشنا شد و دوباره به ایران بازگشت.

در سال 1313 مجددا به انگلیس عزیمت كرد و بیش از پانزده سال از عمر خود را در این كشور سپری نمود و پس از آشنا شدن با خاورشناسان بسیاری چون 'ولادیمیر مینورسكی'، 'دنیسن راس'، 'هارولد بیلی' و 'والتر هنینگ' با آنان به بحث و مجادله علمی پرداخت.

وی در سال 1328 با دعوتنامه ای از سوی دانشگاه تهران، به ایران بازگشت و به تدریس در دانشكده ادبیات پرداخت و از سال 1331 مدتی ریاست تعلیمات عالیه وزارت فرهنگ را بر عهده گرفت.

مجتبی مینوی در سال 1329 با توجه به ماموریت هایی كه از طرف دانشگاه تهران به او واگذار شد به تركیه سفر كرد و توانست منابعی غنی از كتب خطی فارسی، عربی و تركی را به صورت میكروفیلم تهیه و شرح این سفرها را در گزارشی با عنوان 'از خزائن تركیه' در سال 1335 منتشر كند.

وی در سال 1336 به عنوان رایزن فرهنگی ایران در تركیه منصوب شد و در همین دوران به عضویت شورای عالی دانشگاه ها و شورای عالی سازمان اسناد ملی و عضویت پیوسته فرهنگستان ادب و هنر درآمد.

مجتبی مینوی پس از سال ها فعالیت علمی و ادبی در سال 1348 از دانشگاه تهران بازنشسته شد و در همان سال سرپرستی علمی بنیاد شاهنامه فردوسی را به عهده گرفت و تا پایان عمر به این كار ادامه داد و در این مدت آثار بسیاری را ترجمه و تصحیح نمود، از جمله این آثار می توان به ترجمه اثری چون 'وضع ملت، دولت و دربار ایران در دوره ساسانی' نوشته 'آرتور كریستین‏سن دانماركی' اشاره كرد.

سرانجام، 'مجتبی مینوی'ادیب، مورخ و نویسنده نامدار ایرانی پس از سالها تلاش بی وقفه در زمینه علم تاریخ و ادبیات ایران در هفتم بمهن ماه، 1355 در تهران دیده از جهان فرو بست و دنیای شعر و ادب پارسی را برای همیشه رها ساخت هرچند آثار برجسته او برای همیشه چون نامش ماندگار است.

2012-01-28T08:50:00.000+01:00

نامه محرمانه دکتر احمد صدر حاج سیدجوادی به رهبر جمهوری اسلامی سرگشاده شد

پادشاهی که طرح ظلم افکند / پای دیوار ملک خویش بکند

دکتر احمد صدر حاج سیدجوادی، از بنیان‌گذاران نهضت آزادی ایران و فعالان نهضت مقاومت ملی؛ دکترای حقوق و علوم سیاسی؛ دادستان پایتخت در ابتدای دهه 40 و در دولت علی امینی؛ وکیل بسیاری از فعالان سیاسی و روحانیان (ازجمله حجت الاسلام خامنه ای و آیت الله منتظری) در دوران پهلوی؛ از تدوین کنندگان و نویسندگان پیش نویس قانون اساسی جمهوری اسلامی؛ وزیر کشور و وزیر دادگستری در دولت موقت مهندس بازرگان؛ نماینده مجلس شورای ملی (مجلس اول پس از انقلاب 57)؛ سرپرست دائره المعارف تشیع؛ عضو کمیته دفاع از انتخابات آزاد، سالم و عادلانه؛ برنده قلم طلایی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات در سال 1388؛ و مسن ترین کنشگر سیاسی حال حاضر در ایران است.

بنا به گزارش جرس، وزیر دادگستری دولت موقت مهندس بازرگان، در سن 94 سالگی از موکل پیشین خود در نظام شاهنشاهی، و رهبر کنونی نظام سیاسی، می خواهد که "ضمن صدور دستور آزادی تمامی زندانیان سیاسی و به ویژه رفع حصر از آقایان مهندس میرحسین موسوی و حجه الاسلام و المسلمین مهدی كروبی و اعلام آشتی ملی، زمینه‌ی بازگشت به نظم و آرامش را فراهم نماید."

جـــرس: حدود هفت ماه پیش، دکتر احمد صدر حاج سیدجوادی، از فعالان و کنشگران سیاسی با سابقۀ چند دهه اخیر ایران با ارسال نامه ای محرمانه به رهبر جمهوری اسلامی، ملاحظات مهمی را به وی خاطرنشان کرده و خواستار محاکمه و طرح عدم کفایت سیاسی محمود احمدی نژاد شده بود.

گفتنی است، این نامه پیش از فراخوان اخیر محمد نوری زاد و پیشنهاد وی برای ارسال نامه به رهبر جمهوری اسلامی، در 28 اردیبهشت ماه 1390 نگاشته و به شکل محرمانه برای آیت الله خامنه ای فرستاده شده است.

دکتر حاج سیدجوادی در سال 1380 و در سن 84 سالگی در جریان بازداشت گروهی نیروهای ملی مذهبی، بازداشت و در سلول انفرادی بازداشتگاه 59 سپاه پاسداران، محبوس شد. ایشان بعدتر به قید وثیقه آزاد گردید.

این فعال دیرپای ملی - مذهبی در نامه ای به رهبر جمهوری اسلامی که در شهریورماه سال جاری منتشر شد، با غیرقانونی خواندن دادگاه های انقلاب درخواست کرد که پرونده زندانیان سیاسی به دیوان عالی کشور ارسال شود تا دروغ بودن اتهاماتی که به آنان نسبت داده شده، آشکار گردد.

متن کامل نامه مهم دکتر احمد صدر حاج سید جوادی به رهبر جمهوری اسلامی به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین

« وَالصَق بِاهلِ الوَرعِ و الصِّدق، ثُمَّ رُضهُم عَلی أن لا یطروك و لایبَجِّحوك بِباطلٍ لَم تَفعَله، فَاِنَّ كَثرَه الاِطراء تُحدِثُ الزَّهوَ، و تُدنی مِنَ العِزَّه »

( نهج البلاغه – گزیده‌ای از نامه به مالك اشتر )

مقام محترم رهبری؛ حضرت آیت الله خامنه‌ای

با عرض سلام و تحییات و با استعانت از الطاف خاصه‌ی الهی در توفیق خدمت به ملت شریف ایران

مدت‌ها بود كه قصد آن داشتم تا مطالبی را خدمتتان معروض دارم، لیكن كهولت و بیماری شدید، رمقی بر جا نگذاشت تا رودررو، دغدغه‌ها و نگرانی‌های خود را با جنابعالی در میان گذارم و دریغ كه موهبت قدرت و مشغله‌ی حكومت نیز مانعی جدی است تا مقامات، لااقل هرازگاهی از یاران و همراهان گذشته سراغی و احوالی بگیرند. از سوی دیگر، متعاقب تهدیدات مكرر تلفنی ماموران وزارت اطلاعات به چند تن از اعضای خانواده ( دختر و نوه‌ی پسری ) كه به جهت مكاتبات علنی و قانونی اینجانب به برخی مقامات داخلی و بین‌المللی صورت گرفته بود، دوستان و آشنایان بر حذرم داشته و می‌دارند كه مبادا موجبات زحمتی مضاعف برای دیگران فراهم آورده شود. نصیحت مشفقان، چندی قفل بر دهانم نهاد، لیكن مشاهده‌ی عسرت زندگی مردم و اختناق روزافزون حاكم بر جامعه به حدی آزرده‌ام ساخت كه وفای به عهد سكوت، روا ندیدم و دیگر نتوانستم بر هیچ مصلحت‌بینی و صلاح‌اندیشی فردی قناعت كنم و همچنین از باب وخامت اوضاع و احوال جسمانی كه چه بسا حتی گرفتن قلم بر دست نیز در روزگاری نه چندان دور میسر نباشد، بر خود واجب دیدم تا در این فرصت پایانی، مكتوب حاضر را عرضه دارم.

صرفنظر از حوادث سیاسی و اتفاقاتی كه این روزها در كشورهای دیگر منطقه در جریان است، رعایت مصالح ملی و ضرورت بازگشت صداقت و راستی به عرصه‌ی حكومت و نظم و آرامش به زندگی عامه‌ی مردم، جلب نظر آن مقام محترم به اشكالات و پیچیدگی‌های مسایل اجتماعی كه از طرف حكومت روا دانسته شده و موجب آزار روحی و فشارهای غیرقابل تحمل به مردم و به ویژه فعالان سیاسی و خانواده‌های ایشان شده است، غرض اصلی تقریر مكتوب حاضر و تصدیع اوقات جنابعالی بود و انتظار می‌رود تا با استفاده از مقام و امكاناتی كه هنوز در اختیار دارید، در رفع مشكلات و نگرانی‌ها، اقدام عاجل و موثر بفرمایید.

1. جنابعالی بارها و بارها از رییس دولت – آقای احمدی‌نژاد – حمایت كرده‌اید و حال آن كه به زعم اینجانب، ایشان محور بحران در جامعه‌ی ایران و عرصه‌ی بین‌المللی بوده و ادعاهایی داشته و دارد كه هیچ دستاوردی برای ملت و نظام جمهوری اسلامی ایران و حتی مقام رهبری و جایگاه ولایت فقیه ندارد. ادبیات مادون شأنی كه امروزه بر كرسی ریاست قوه‌ی مجریه تكیه زده است، امر مكتومی نیست كه نیاز به توضیح فراوان داشته باشد. رییس دولتی كه در عرصه‌‌ی داخلی، كاری جز ویران كردن دستاوردهای مادی و معنوی انقلاب اسلامی و عدول از آرمان‌ها و هنجارهای قانون اساسی نداشته و در صحنه‌ی بین‌المللی نیز به مثابه‌ی كانون بحرانی در منطقه عمل كرده است.

2. آیا تا كنون اندیشیده‌اید كه حاصل حدود شش سال مدیریت آقای احمدی‌نژاد، جز زیر سوال بردن عموم دستاوردهای سالیان پیش از زعامت ایشان، نقض فراگیر و مستمر حقوق بشر، نقض آرمان‌های انقلاب و اصول قانون اساسی جمهوری اسلامی، حذف یاران و مدیران بعضاً توانمند دولتی، تخریب زیرساخت‌های اقتصاد ملی، ویرانی صنعت كشور و فربه ساختن سرمایه‌داری تجاری مبتنی بر واردات بی‌رویه چه بوده است؟ آیا اندیشه كرده‌اید كه مراد از حبس افراد شایسته‌ای مانند آقایان مهندس صفایی فراهانی، محمد نوری زاد، مصطفی تاج‌زاده، دكتر ابراهیم یزدی و بسیاری خادمان دیگر ملت ایران چه می‌تواند باشد؟ آیا برای چنین امری، هدفی جز آسیب رساندن به جان افرادی می‌توان یافت كه عظیم‌ترین خدمات را به پیروزی انقلاب و برپایی و تثبیت نظام جمهوری اسلامی ایران داشته‌اند و از باب كهولت سن و یا فشارهای روحی و جسمی رایج در محیط زندان در معرض بیماری‌های سهمگین قرار دارند؟ آقای صفایی فراهانی ماه‌ها در بخش مراقبت‌های ویژه بهداری اوین محبوس بود و دكتر ابراهیم یزدی كه روزگاری به عنوان نماینده " جمعیت ایرانی دفاع از آزادی و حقوق بشر " از انجام هرگونه خدمتی برای قربانیان نقض حقوق بشر در ایران و از جمله جنابعالی دریغ نمی‌كرد و به رغم تمامی خطرات و تهدیدها به وظیفه‌ی دینی و ملی خویش عمل می‌كرد، پنج ماه در مكانی نامعلوم موسوم به خانه‌های امن وزارت اطلاعات ایام كهولت و كسالت را به تلخی و تنهایی‌گذراند. آیا حبس فردی مانند دكتر یزدی در خانه‌ی امن وزارت اطلاعات كه به مراتب از زندان رنج‌آورتر است با آن سوابق روشن، خدمات برجسته و حضور موثر و فداكارانه در دولت موقت و شورای انقلاب، در سی و دومین سالروز پیروزی انقلاب مردمی 1357، وهن آشكار انقلاب و آرمان‌های تاریخی آن محسوب نمی‌شود و آیا جنابعالی بر خود تكلیف نمی‌بینید كه در جهت كاهش این خسارات جبران‌ناپذیر اقدام موثری معمول دارید؟

3. حذف آشكار یاوران انقلاب و بار كردن عناوین غیرواقعی و توهین‌آمیزی چون " سران فتنه " برای كسانی كه بهترین سال‌های جوانی خود را برای برپایی انقلاب و تثبیت نظام هزینه كرده‌اند، با كدام توجیه می‌تواند در راستای تقویت نظام و آرمان‌های انقلاب ارزیابی شود و آیا برای جنابعالی كه در حال حاضر تنها عضو شورای انقلاب محسوب می‌شوید كه لااقل به ظاهر از تیرهای این جریان منحرف در امانید و یگانه كسی هستید كه هنوز از امكانات قابل توجهی برخوردار است، تكلیفی احساس نمی‌شود كه تا فرصت باقی است، تغییری ایجاد كرده و به اصلاح امور پرداخت.

نهضت آزادی ایران در سال 84 و با فاصله‌ی اندكی پس از پیروزی آقای احمدی‌نژاد در بیانیه‌ی شماره 1932 به صراحت اعلام نگرانی كرده و اذعان داشت كه تنها حاصل این انتخاب، انزوای رهبری ( پروژه‌ی تنهاسازی رهبر ) و تحمیل هزینه‌های سنگین به ملت و نظام جمهوری اسلامی ایران خواهد بود. گزیده‌ای از این بیانیه به شرح زیر است:

" انتخابات اخیر ایران شكاف بزرگ و آشكاری را كه به تدریج در میان مدیران سطح بالای جمهوری اسلامی پدید آمده بود به بیشترین حد رساند. چنین به نظر می‌رسد كه جریان ویژه‌ای آگاهانه این سیاست را در راستای جداسازی و منزوی كردن رهبری پیش می‌برد. اختلافات شخصیت‌های كلیدی حاكمیت در این انتخابات، فرآیند « همه با من »- و نتیجه‌ی اجتناب‌ناپذیر آن، یعنی جداسازی- را به آخرین مرحله‌ی خود رسانده است. نهضت آزادی ایران، فارغ از موضوع اعتقاد یا عدم اعتقاد به ولایت مطلقه فقیه و رهبری، این روند را ناسالم و به زیان آینده‌ی جمهوری اسلامی و امنیت ملی می‌داند. نهضت آزادی ایران چنین ترتیباتی را، به ویژه در شرایطی كه در برابر تهدیدات خارجی قرار داریم، نه به نفع مصالح مملكتی و نه در راستای امنیت ملی می‌داند. "

آرا و نظریات نهضت آزادی ایران پیرامون نظریه‌‌ی ولایت مطلقه‌ی فقیه بر همگان آشكار است و با این همه از آن‌جا كه این نهاد، جزیی از اصول قانون اساسی بوده است، از سی و دو سال پیش تا كنون، بارها اعلام داشته‌ایم كه حاكمیت قانون، گام نخست در راستای تامین حقوق و حاكمیت ملت محسوب می‌شود و از این رو، به رغم اختلاف نظرهای بنیادین، التزام خود را به كلیه‌ی اصول این قانون ابراز داشته‌ایم، لیكن جریانی كه البته به دروغ دم از ذوب شدگی در ولایت می‌زند، با بحران‌سازی‌ و تحمیل هزینه‌های سنگین و غیرقابل جبران بر پیكره‌ی اقتصاد و اجتماع سیاسی ایران، در عمل به كل نظام و حتی جایگاه ولایت فقیه نیز آسیب‌های فراوان و جدی رسانده است، نمودار عملكرد این جریان به وضوح حكایت از آن دارد كه جز نقض كل قانون اساسی و حتی حذف این جایگاه و برقراری حكومتی نظامی – ایدلوژیك بنا بر قرائتی خرافی و خودساخته از اسلام، هیچ هدف و چشم‌انداز دیگری برای آن نمی‌توان ترسیم كرد. اجرای بدون تنازل قانون اساسی، خواستی اساسی است كه نادیده گرفتن آن از هر سو به گسترش دامنه‌ی بحران و افزایش خسارات مادی و معنوی جامعه‌ی ایران خواهد انجامید.

4. صدر نامه‌ی حاضر با كلامی از حضرت امیرالمونین (ع) آغاز شده كه ترجمه‌ی آن چنین است: « به پرهیزگاران و راست‌گویان بپیوند و از آنان بخواه كه تو را فراوان نستایند و به باطلی كه مرتكب نشده‌ای شادمانت ندارند. زیرا تمجید آمیخته به تملق سبب خودپسندی شود و آدمی را به سركشی وادار كند. »

آیا تا كنون نیاندیشیده‌اید كه نتیجه‌ی عملكرد این كارگزاران و مشاوران متملق در طی سالیان دراز زعامت حضرتعالی چه بوده است؟ آیا تا كنون اندیشیده‌اید كه مراد چاپلوسان از به كار بردن اوصافی مانند " امام خامنه‌ای " چه می‌تواند باشد؟ آیا این دروغ بزرگی نیست كه پایه‌های حكومت را سست می‌كند؟ و آیا ابزاری در دست تمامیت‌خواهان نیست كه با اتكای به آن، منویات و منافع خویش را پیش ببرند؟ دادگاه انقلاب، سی و دو سال پس از پیروزی انقلاب و تثبیت نظام جمهوری اسلامی ایران از چه پشتوانه‌ی حقوقی، عقلی و اخلاقی برخوردار است و آیا زمان انحلال این نهاد قضایی ذاتاً موقت و اعلام دوران ثبات و تكیه بر قانون و اصول مسلم قضایی و در یك كلام تحقق حقوق شهروندی فرا نرسیده است؟ و آیا اساساً عنوان " دادگاه انقلاب "، كذب محض و استفاده‌ی ابزاری از اعتبار و نام انقلابی نیست كه مهم‌ترین آرمان‌هایش، تحقق آزادی و كرامت انسان بود؟

تداخل عملكرد ماموران امنیتی در اداره‌ی زندان‌ها و مدیریت عملی محاكم انقلاب در صدور و اجرای احكام سنگین علیه فعالان سیاسی و معترضان به عملكرد و شیوه‌های مدیریتی آقای احمدی‌نژاد، اصل تفكیك قوا و استقلال نهاد قضایی را منتفی ساخته است. طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مسوولیت نهایی عملكرد قوه‌ی قضاییه بر عهده‌ی جنابعالی قرار دارد. از این رو توصیه می‌شود كه لااقل به منظور حفظ و اعتبار نام و پیشینه‌ی خود، نگذارید كه در دوران زمامداریتان، چنین نقشی از شما بر جای بماند. بنابراین انتظار می‌رود كه در اقدامی اساسی ضمن صدور دستور آزادی تمامی زندانیان دربند عقیدتی و سیاسی و انحلال تشكیلات دادگاه انقلاب، امكان پاسخ‌گویی و استیضاح دولت و هرگونه تصمیم نمایندگان ملت در خصوص بررسی كفایت دولت و آقای احمدی‌نژاد و همچنین، زمینه‌ای جدی برای بازگشت نظم و آرامش به جامعه و اعلام آشتی ملی را فراهم آورید.

5. حذف یارانه‌ها در غیاب نهادهای نظارتی بودجه مانند سازمان برنامه‌ریزی و مدیریت و مطبوعات آزاد و مستقل و با روش و تعجیلی كه دولت دهم برگزید، تیر خلاصی بود كه رو به زندگی تنگدستان نشانه رفت. هشدار می‌دهد كه اعمال فشار روزافزون به معیشت مردم و كوچك كردن سفره‌ی فقرا، پیامدهای سهمگینی برای نظام جمهوری اسلامی ایران خواهد داشت و از سوی دیگر، هزینه‌های این اقدام نابخردانه را كسی جز مردم زحمتكش نمی‌پردازد و هرگز تحول ناشی از این طرح، مثبت و در راستای منافع ملی ارزیابی نخواهد بود. پرسش اساسی آن است كه آقای احمدی‌نژاد، همراهان و حامیانشان این همه منابع مالی را با چه هدفی مطالبه می‌كنند؟ بنا بر گزارش دیوان محاسبات كشور، دولت دهم 85% از قانون بودجه‌ تخلف و انحراف داشته است. حال در شرایطی كه دولت خود را به هیچ‌كدام از ردیف‌های قانون بودجه متعهد نمی‌داند، افزایش 46 درصدی بودجه‌ی سال 1390 چه معنایی می‌تواند داشته باشد جز تسلط بلامنازع دولت بر منابع عظیم مالی؟ و آیا نامی جز افساد فی‌الارض بر این اقدام می‌توان نهاد؟

رییس دولت دهم ابایی از ارایه‌ی آمار‌های دروغین و غیرواقعی ندارد و متاسفانه، نه وی خود را ملزم به پاسخ‌گویی می‌داند و نه هیچ مقام مسوولی، وی را به وظیفه‌ی قانونی خویش رهنمون می‌دارد. عدم ارایه‌ی رقم رشد اقتصادی و ادعای دروغین ایجاد یك میلیون و ششصد هزار شغل در سال گذشته تا جایی وقیحانه انجام می‌شود كه حتی صدای نمایندگان محافظه‌كار مجلس را نیز در می‌آورد. رشد اقتصادی صفر درصدی در حالی كه نفت بالغ بر صد دلار به فروش می‌رسد و توقف فعالیت بنگاه‌های اقتصادی و صنعتی و افزایش بیكاری در دو ساله‌ی اخیر و همچنین عدم شفافیت موجودی صندوق ذخیره‌‌ی ارزی و ده‌ها دلیل و نشانه‌ی دیگر، دلایلی متقن‌اند كه حكایت از عدم صلاحیت مدیریتی و اخلاقی دولت دهم و رییس آن در اداره‌ی امور دارد.

این روزها خودشیفتگی، كیش شخصیت و استبداد رای آقای احمدی‌نژاد تا میزانی شدت گرفته كه حتی در عزل و نصب وزیران و همكاران خود، توجهی به عزت و مصلحت مملكت نكرده و بهترین گواه رفتاری است كه ایشان در همین اواخر نسبت به وزرای امور خارجه و اطلاعات نشان داد. البته پرسش بنیادین آن است كه رییس دولت دهم با اتكا بر حمایت چه بخش و یا افرادی تا بدین حد، بی‌پروا عمل كرده و حتی در برابر دستورات مقام رهبری كه روزگاری خود را متصف به پیروی از او می‌دانست، ایستادگی می‌كند؟ به راستی آقای احمدی‌نژاد و همراهانشان از كجا خط می‌گیرند؟

6. نتیجه‌ی عملكرد و شعارهای دولت دهم و شیوع خرافه‌گرایی و معرفی چهره‌ای از اسلام كه مغایر عقل و در تضاد با حقوق ملت‌ها است، در عرصه‌ی داخلی، افزون بر نارضایتی عمومی و نفی جمهوریت نظام، به افزایش گرایشات اسلام‌گریزانه در جوانان منجر شده و زمینه‌ی نفی اسلامیت نظام را فراهم كرده است. در عرصه‌ی بین‌المللی نیز همان‌گونه كه مشاهده شد، پاسخ قاطع مردم و رهبران سیاسی مصر و تونس، تاكید و اصرار بر این نكته بود كه به هیچ وجه خواست برپایی حكومتی مشابه با نظام جمهوری اسلامی ایران را ندارند. با تاسف باید اذعان داشت كه عملكرد نادرست مدیران حكومتی ایران نه تنها در سالیان اخیر به تقویت " موج بیداری اسلامی " كه زمانی الهام‌بخش نهضت‌های رهایی‌بخش خاورمیانه بود، نیانجامیده، بلكه منجر به تشدید نگرانی عظیمی تحت عنوان " جمهوری ‌اسلامی‌هراسی " در منطقه و حتی در میان گروه‌های اسلام‌گرا شده است. یادآوری می‌كند كه چندی پیش نیز، یكی از اعضای بلندپایه‌ی حماس صراحتاً اعلام داشت كه الگوی حكومتی مورد نظر ایشان، تركیه است و نه ایران.

ترسیم نمودار عملكرد و شعائر آقای احمدی‌نژاد، همراهان و حامیانشان در عرصه‌های داخلی و بین‌المللی و همچنین میزان و حجم ثروت‌های ملی و منابع مالی ناشی از فروش نفت و واردات بی‌رویه در سال‌های اخیر كه فارغ از نظارت و در غیاب نهادهایی مانند سازمان برنامه‌ریزی و مدیریت، مستقیماً به جیب ایشان وارد شده است، حكایت از آن دارد كه مشارالیه فراتر از اهدافی نظیر راه‌اندازی تاسیسات انرژی هسته‌ای صلح‌آمیز و تامین برق برای مردم و بلكه در راستای تاسیس یك جریان تروریستی بین‌المللی مشابه القاعده و البته با گرایش شیعی به سرعت در حركت بوده و چنان‌چه جلوی این قطار بی‌ترمز به موقع گرفته نشود، بیم آن می‌رود كه چه بسا در آینده‌ای نه چندان دور، مردم جهان به تكرار تهدیدات و فجایعی هم‌تراز با جنگ‌های جهانی گواهی دهند.

تاكیدات بی‌سابقه و تبلیغات گسترده‌ مبنی بر ظهور قریب‌الوقوع امام زمان(عج) و حتی انتساب عملكرد و تصمیم‌سازی‌های غیرعقلانی و فاقد مبانی كارشناسی دولت به نظرات امام عصر و طرح و تكرار ادعای واهی مدیریت جهان، تكیه بر نوعی ناسیونالیسم نوظهور كه چفیه بر گردن تندیس كوروش انداخته و مكتب ایرانی را ترویج می‌كند، تعاملات آشكار و نهان با مقامات آمریكایی و اسراییلی و به‌كارگیری افرادی با سوابق ناشناخته مانند آقایان حمید مولانا، محصولی، مشایی، سعیدلو، هاشمی ثمره و ده‌ها موضوع دیگر، همه و همه از دلایل و نشانه‌هایی محسوب می‌شوند كه نگرانی فوق را واقع‌بینانه‌تر می‌نمایند.

آیا جنابعالی استحضار دارید كه آقای رحیم مشایی در سخنرانی اخیر در جمع محفلی یاران گرمابه و گلستان خویش به صراحت ابراز می‌دارد كه: « تفاوت مدیریت امام زمان و مدیریت به اصطلاح نایب امام زمان را در شعارهای مردمی كه در اعتراضات دیروز ( 25 بهمن ) شركت كردند می‌توان دید. استراتژی ما بعد از انتخابات 88 علیرغم این كه تمام شعارها علیه دولت و احمدی‌نژاد بود به این صورت تدوین شد كه تلاش كنیم مردم را متوجه مشكل اصلی كشور نماییم و در این راستا از بار فشاری كه بر دولت و احمدی‌نژاد بود بكاهیم. به لطف خدا و مدیریت امام زمان بر خلاف تظاهرات اعتراضی قبل، این بار رهبر بود كه هدف قرار گرفته بود و هیچ كس علیه دولت و رییس جمهوری شعار نداد. »

در ابتدا به اصالت این سخنان تردید داشتم، لیكن قضایایی كه اخیراً در مساله‌ی عزل وزیر اطلاعات رخ داد، نشان داد كه اساسی‌ترین پیامد این اقدام زیركانه‌ی رییس دولت دهم، مسوولیت‌گریزی و انتساب عملكرد ضد مردمی این وزارتخانه به عهده‌ی مقام رهبری و اقناع و جهت‌دهی افكار عمومی در راستای مواردی است كه پیشتر، آقای مشایی به آن‌ها اشاره كرده بود.

به خاك و خون كشیدن مردم و كشتن فرزندان و عزیزان این مملكت و آن‌گاه شانه خالی كردن از زیر بار مسوولیت و متوجه ساختن تمام تقصیرات به عهده‌ی رهبری و مدیریت كل سی سال گذشته از جمله پیامدهای حكومت آقای احمدی‌نژاد بوده است. ملكوك نمودن اصالت و آرمان‌های انقلاب اسلامی 1357 كه روزگاری امید مستضعفان جهان و الهام‌بخش نهضت‌های آزادی‌بخش، از خاورمیانه گرفته تا آفریقا و آمریكای لاتین محسوب می‌شد و تبدیل این ارزش‌ها به احساس ناامنی جهانی و منطقه‌ای و از سوی دیگر رواج خرافه‌گرایی و انجام اقدامات و تبلیغاتی كه به گسترش امواج اسلام‌گریزی انجامیده است و همچنین، ارزیابی پیامدهای ناشی از تحریك مقامات كشورهای عربی حاشیه‌ی خلیج فارس، هم‌زمان با افزایش تنش‌های بی‌سابقه در ماه‌های اخیر در استان خوزستان، از جمله دغدغه‌هایی بوده‌اند كه نویسنده را به رغم كهولت سن و بیماری‌های متعدد جسمانی ناگزیر ساخت تا نگرانی خویش را از وضعیت ناگوار كنونی و خطری كه تمامیت ارضی، یكپارچگی ملت ایران و اعتبار باورهای اسلامی ایرانیان را تهدید می‌كند، عیان سازد. به جد باور دارم كه از حمله‌ی مغول به این سو، چنین تهدیدی كه توامان به سوی اسلام و ایران صورت گرفته باشد، بی‌سابقه بوده و بی‌تردید، این سنخ مخاطرات، تنها در راستای خواست و سیاست‌های محافل صهیونیستی و منافع افراطی‌های آژانس یهود قابل توجیه است.

مقام محترم رهبری!

در دوران مبارزه بارها تبرعاً وكالت و امر دفاع از جنابعالی را به عهده گرفتم و در طی سی سال گذشته كه در مسند قدرت قرار داشتید و در روزگاری كه چه بسا انگیزه‌ای برای كسب مال و جاه باید وجود می‌داشت، گواهی و تایید می‌فرمایید كه هرگز از بابت منافع و خواست شخصی، درخواستی نداشته‌ام اما اینك و در زمانه‌ای كه تنها، لقای محبوب مانع تداوم این همه درد و رنج جانكاه می‌شود، شرعاً و قانوناً حضرتعالی را وصی بر حفظ حقوق و جان اعضای خانواده و خانواده‌ی بزرگ‌ترم یعنی نهضت آزادی ایران و دیگر آزادی‌خواهان دربند اعلام می‌كنم. شایسته است تا به عنوان قدر متیقن حاكمیت و در مقام رهبری كل نظام و مردم ایران اقدام فرمایید و ضمن صدور دستور آزادی تمامی زندانیان سیاسی و به ویژه رفع حصر از آقایان مهندس میر حسین موسوی و حجه الاسلام و المسلمین مهدی كروبی و اعلام آشتی ملی، زمینه‌ی بازگشت به نظم و آرامش را فراهم نمایید. باشد كه مجلس و قوه‌‌ی قضاییه نیز در پرتو چنین سیاستی، از امكان بررسی كفایت سیاسی و اخلاقی رییس دولت دهم برخوردار شوند. امید دارد كه رد وصیت نكرده و به این آخرین خواسته‌ی فردی كه شاید روزگاری حقی بر گردن آقای سید علی خامنه‌ای و نه رهبر نظام جمهوری اسلامی ایران داشته است، بی‌اعتنا نباشید.

ستم‌كاری و ظلم بر مردم، واقعه‌ی تازه و حادثی نیست كه بتوان پیامدهای آن را نادیده گرفت و آزموده را دوباره آزمود. سرنوشت خاندان شاه فراری و وقوع دو خودكشی در یك خانواده، حكایت از پریشیدگی بی‌مانندی دارد كه هیچ توجیه نیازمندی مالی و یا دلیل ظاهری دیگری بر آن نمی‌توان یافت و برای من و شما كه در ایجاد حكومت جدید نقش آفریده‌ایم، عبرت‌آموز است.

تلخی سخنم را با حلاوت بیان سعدی علیه‌الرحمه خاتمه داده و گزیده‌ای از حكایات گلستان را به عنوان تكمله، خدمتتان عرض می‌كنم:

« یكی را از ملوك عجم، حكایت كنند كه دست تطاول به مال رعیت دراز كرده بود و جور و اذیت آغاز كرده، تا جایی كه خلق از مكاید فعلش به جهان برفتند و از كربت جورش، راه غربت گرفتند. چون رعیت كم شد، ارتفاع ولایت نقصان پذیرفت و خزانه تهی ماند و دشمنان زور آوردند.

نكند جورپیشه سلطانی كه نیاید ز گرگ چوپانی

پادشاهی كه طرح ظلم افكند پای دیوار ملك خویش بكند

والسلام علی من اتبع الهدی

احمد صدر حاج سید جوادی

عضو شورای انقلاب

28 / ردیبهشت /

2012-01-28T08:45:00.000+01:00

•نشریه ی سینمای آزاد شماره ۶۰ منتشر شد!

*نگاهی متفاوت به سینمای امروز در ایران، صدای راستین سینمای ایران در تبعید.
* این شماره نشریه، یک شماره استثنایی است با مطالب،فیلم ها، گزارش ها وتحلیل های اختصاصی.

• نمایش نسخه کامل طبیعت بیجان اثر بیاد ماندنی سهراب شهید ثالث ( با یاداشت کوتاه پیرامون شیوه کار سهراب •نمایش فیلم کوتاه داستانی - وحشت سبز- ( ساناز سپهریان) همراه یادداشت عباس سماکار.

• همه با هم ( سرمقاله)

• یادداشتی بر فیلم مستند درباره ی «ایران درودی»، حسین افصحی

• یک گزارش جذاب ومتفاوت از نمایش رودریگو گارسیا در پاریس،مهستی شاهرخی

• دیپلمات گروگان گرفته شده در سفارت امریکا هم برای سینمای جمهوری اسلامی دلالی می کند!! بصیر نصیبی

• بررسی فیلمهای اینگمار برگمان ( بخش دوم)،شهرام عطایی

• مجموعه ای از واکنش ها به جو سازی برای کسب اسکار به فیلم ارتجاعی جدایی نادر از... گزارش ویژه•با یاد دوست وهمراهم - احمد غفار منش، احمد را جمهوری اسلامی کشت!

•-اسناد سینما در ایران- نقد فیلم خانه سیاه است ،دکتر هوشنگ کاوسی

• فیلم سوسیالیسم ،جدید ترین کار ژان لوگ گودار در 80 سالگی ازفريدون حسين زاده ،•خانه سینما یک تشکل صنفی مستقل ویا خانه ای اسیر دولت های منتخب ولی فقیه؟!، گزارش اختصاصی.

http://www.cinemaye-azad.com

2012-01-28T08:43:00.000+01:00

خشم مردم ونزوئلا از انتشار تصاویر دختر «هوگو چاوز»

دختر 14 ساله هوگو چاوز با انتشار تصویری از خود در حالی که صورت خود را با اسکناس دلار پوشانده است ، خشم مردم ونزوئلا را که تصویری انقلابی از چاوز و خانواده اش دارند را برانگیخته است .

در همین حال «گاردین » گزارش داده است که در هفته جاری انتشار تصاویر «روزینز چاوز» ، به یکی از بحث های اصلی مردم در ونزوئلا تبدیل شده است . انتشار این تصاویر از آنجا دردسر ساز شده است که هوگو چاوز رئیس جمهور ونزوئلا ، مدت های مدیدی است که می کوشد دلار را از مبادلات ارزی این کشور حذف کند و بسیاری از مردم این کشور برای سفر و کارهای ضروری خود نمی توانند به اندازه کافی دلار تهیه کنند .

بسیاری از شهروندان ونزوئلا با نشان دادن اعتراض خود در محیط های مجازی به این عمل دختر چاوز، نوشته اند در حالی که آنها نمی تواند به اندازه نیازشان «بولیوار» واحد پول این کشور را با دلار معاوضه کنند ، دختر رئیس جمهور با دلارهایی در دست تصویر یادگاری منتشر می کند .

بر اساس قانونی که در سال 2003 در ونزوئلا تصویب شده است ، مردم این کشور در سال فقط می توانند 3000 دلار با پول ملی این کشور معاوضه کنند . این در حالی است که برخی از شهروندان این کشور برای به دست آوردن یک دلار هم باید به بازار سیاه کاراکاس مراجعه کنند .

دختر 14 ساله چاوز در گذشته هم تصاویری از خود و یک خواننده موسیقی پاپ را منتشر کرده بود که برای مردمی که تصور یک زندگی انقلابی و ضد غربی از خانواده رئیس جمهور را دارند پذیرفتنی نبود.

2012-01-28T08:40:00.000+01:00

«فتح» فیس بوک سایت «اخبار روز» توسط سربازان اسلام!

اخبار روز: صفحه ی فیس بوک اخبار روز از شب گذشته توسط سربازان اسلام «فتح» شده است.

ستاد «جنگ نرم» با تغییر آرم اخبار روز به «الله» و قرار دادن پیام هایی تحت عنوان «من در انتخابات شرکت می کنم»، این «فتح» خود را اعلام کرده است. در حال حاضر کنترلی از سوی اخبار روز بر صفحه ی فیسبوک خود وجود ندارد و مطالبی که از شب گذشته در آن قرار داده شده است توسط «ستاد جنگ نرم حزب الله» صورت گرفته است.

جمهوری اسلامی ایران در ادامه ی کشتار مخالفین و به بندکشیدن و آزار و شکنجه ی آن ها، مدت هاست که اقدامات سرکوبگرانه و ضدآزادی و انسانی خود را به عرصه ی اینترنت کشانده است و مخالفین خود را در این عرصه نیز سرکوب می کند.

اخبار روز ضمن اعتراض به این اقدام ستاد جنگ نرم حکومت، اعلام می کند، در حال حاضر امکان ارسال مطالب خود در فیس بوک را ندارد. از خوانندگان خود می خواهیم با قرار دادن این مطلب و سایر مطالب سایت در صفحات فیس بوک خود، به سیاست سرکوبگرانه ی حکومت در عرصه ی فضای مجازی اعتراض کنند.

2012-01-28T08:30:00.000+01:00

نايب‌رييس اتاق ايران:

افزايش سود بانكي انتخاب بين بد و بدتر

نايب ‌رييس اتاق بازرگاني ايران كه اعتقاد دارد «آزادسازي قيمت‌ها اجتناب‌ناپذير است»، با ابراز هشدار نسبت به تشديد آهنگ تورم در آينده، علل آن را نوسانات نرخ ارز و افزايش نقدينگي در كشور ذكر و عنوان كرد: اين را نبايد به گردن بنگاه‌هاي توليدي انداخت. پدرام سلطاني افزايش نرخ سود بانكي را انتخاب بين بد و بدتر دانست و با اشاره به پيامدهاي اين اقدام متذكر شد: افزايش نيافتن نرخ سود بانكي آن هم در شرايطي كه بانك مركزي در حفظ ارزش پول ملي ابزار كافي در اختيار ندارد، انتخاب بدتر است. او درباره افزايش نرخ سود سپرده‌هاي بانكي اظهار كرد: هرچند افزايش نرخ سود سپرده‌هاي بانكي مي‌تواند باعث تجهيز منابع بانك‌ها شود، اما بانك‌ها نمي‌توانند با نرخ‌هاي فعلي به فعالان اقتصادي تسهيلات بدهند و مجبور به بالا بردن نرخ بهره تسهيلات خود مي‌شوند كه اين امر كاهش نرخ رشد اقتصادي و افزايش نرخ‌هاي بيكاري و تورم را موجب مي‌شود. وي اضافه كرد: در شرايط فعلي البته انتخاب ما بين بد و بدتر است اگرچه افزايش نرخ سود سپرده‌ها انتخاب بد است، اما افزايش نيافتن آن هم در شرايطي كه بانك مركزي در حفظ ارزش پول ملي ابزار كافي در اختيار ندارد، انتخاب بدتر است. وي در ادامه درباره فاز دوم هدفمندسازي يارانه‌ها عنوان كرد: با وضعيت فعلي دلار، دولت بايد به اين موضوع توجه كند كه در جريان يك سال آينده كه اصطلاحا فاز دوم هدفمندسازي اجرا خواهد شد، وضعيت ارزش پول ملي چه خواهد شد. سلطاني ادامه داد: زماني كه دولت اجراي فاز اول طرح هدفمندسازي يارانه‌ها را آغاز كرد، نرخ دلار حدود 1050 تومان بود و در آن زمان وقتي بنزين 700 تومان شد، تقريبا 70 سنت ارزش داشت، اما امروز كه نرخ دلار 1800 تومان است، همان بنزين 700 توماني 40 سنت ارزش دارد، بنابر این ما با جريان كاهش مداوم ارزش پول ملي، برخلاف مسير قانون هدفمندسازي يارانه‌ها حركت مي‌كنيم. اين فعال بخش خصوصي تصريح كرد: وقتي قيمت بنزين بالا برود، اما ارزش پول ما سريع‌تر كاهش يابد، گويي ما اين اقدام را اصلا انجام نداده‌ايم. با توجه به اينكه تا چهار سال ديگر بايد به قيمت‌هاي فوب خليج‌فارس برسيم و قيمت فوب خليج‌فارس هم بر مبناي نرخ ارز است، بنابراين اگر سال گذشته قصد داشتيم به يك دلار معادل هزار تومان برسيم، امروز بايد به 1800 تومان برسيم و اين امكان وجود دارد كه در پايان فاز دوم اين تغييرات به گونه‌اي باشد كه ما بايد به دلار معادل دو هزار تومان يا بسيار بيشتر برسيم.
منبع: شرق

2012-01-28T08:00:00.000+01:00

محکومیت قطعی هومان موسوی به سه سال حبس تعزیری

هومان موسوی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین که به مدت ۹ ماه در بند ۲۰۹ زندان اوین نگهداری میشد اخیرا به سه سال حبس تعزیری از سوی شعبه ۳۶ دادگاه تجدید نظر محکوم شده است.

بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، این وبلاگ نویس در ۱۲ فروردین سال ۸۹ در منزل عمه اش از سوی ماموران وزارت اطلاعات بازداشت شد، وی پس از ۹ ماه تحمل

انفرادی های بند ۲۰۹ تحت بدترین شرایط روجی و جسمی در اردی بهشت ماه سال ۹۰ از سوی قاضی مقیسه به سه سال حبس تعزیری محکوم شد.

وی پس از تجدید نظرخواهی در حکم صادره از سوی شعبه ۳۶ دادگاه تجدید نظر استان تهران مجددا به سه سال حبس تعزیری محکوم شد و حکم مذکور اخیرا در زندان به وی ابلاغ شده است.

این زندانی سیاسی ازمعدود زندانیانی است که در دهه ۶۰ در بند نسوان زندان اوین به دنیا آمد و پدر و مادرش در سالهای ۶۰ – ۶۷ با حکم دستگاه قضایی بازداشت و اعدام شدند.

وی که حداقل دو سال از کودکی خود را در زندان اوین سپری کرده است مجددا به اتهام شرکت در تجمعات پس از انتخابات بازداشت و به سه سال حبس قطعی محکوم شده است.

نامبرده هم اکنون در بند ۳۵۰ زندان اوین با گذشت نزدیک به ۲۲ ماه از زمان بازداشت تاکنون از حق مرخصی محروم بوده است.

2012-01-27T11:00:00.001+01:00

سهیل محمودی

آتش پنهان

آغاز من ، تو بودی و پایان من تویی
آرامش پس از شب توفان من تویی
حتی عجیب نیست، که در اوج شک و شطح
زیباترین بهانه ایمان من تویی
احساسهایی از متفاوت میان ماست
آباد از توام من و ، ویران من تویی
آسان نبود گرد همه شهر گشتنم
آنک ، چه سخت یافتم :" انسان " من تویی
پیداست من به شعله تو زنده ام هنوز
در سینه من ، آتش پنهان من تویی
هر صبح ، با طلوع تو بیدار می شوم
رمز طلسم بسته چشمان من تویی
هر چند سرنوشت من و تو ، دوگانگی است
تنهای من ! نهایت عرفان من تویی

2012-01-27T10:50:00.000+01:00

نامه جواد عليخانی از اوين به مادرش:

"هستيم، ايستاده، بيدار، اميدوار..."،

مادرم ! مهربانترين مهربانان !

درمانده ام که سخن را چگونه آغاز کنم و چه بگويم که شرمسار نباشم ، و آنگونه که شايسته و بايسته باشد بتوانم حق مطلب را ادا کنم ؛ چرا که بر اين باورم

"کلام آغاز نمی شود تا نديدنت ."

با اين وجود می خواهم مطلع سخنم را با ذکر خاطره ای از دوران کودکی آغاز کنم.

به خاطر داری در يک روز سرد زمستانی که برف می باريد و من نيز پشت پنجره ايستاده بودم و با حسرت و اندوه دانه های بلورين برف را به نظاره نشسته بودم که به آهنگی دلنشين چگونه می رقصيدند و بر زمين می نشستند؛ و سنگفرشهای...

جواد عليخانی ، فعال دانشجويی هم اکنون بيش از ۳۰ ماه است که در بند ۳۵۰ زندان اوين حضور داشته و پيش از اين نيز سابقه حبس در زندانهای سپيدار و کارون را دارد . وی از جمله دانشجويان آزادی خواهی ست که قربانیِ تفکرِ دانشجو ستيزیِ جمهوری اسلامی گشته است .

متن نامه :

مادرم ! مهربانترين مهربانان !

درمانده ام که سخن را چگونه آغاز کنم و چه بگويم که شرمسار نباشم ، و آنگونه که شايسته و بايسته باشد بتوانم حق مطلب را ادا کنم ؛ چرا که بر اين باورم " کلام آغاز نمی شود تا نديدنت ." با اين وجود می خواهم مطلع سخنم را با ذکر خاطره ای از دوران کودکی آغاز کنم . به خاطر داری در يک روز سرد زمستانی که برف می باريد و من نيز پشت پنجره ايستاده بودم و با حسرت و اندوه دانه های بلورين برف را به نظاره نشسته بودم که به آهنگی دلنشين چگونه می رقصيدند و بر زمين می نشستند؛ و سنگفرشهای کوچه و خيابان را از پليدی ها و زشتی ها پنهان ميکردند و پاکی و طراوت را برای زمين به ارمغان می آوردند . نيک به ياد می آورم که چگونه حسرت بازی های کودکانه را در چشمانم خواندی و پاسخم دادی و شال و کلاهم کردی تا سرگرم برف بازی شوم ... و آه که چه لذت بخش بود لحظه ای که دانه های برف روی دستانم می نشست و من نيز با حسرت تماشا می کردم که چطور بر روی دستانم آب می شوند و خود را فنا کرده تا مايه ی حيات را به ما آدميان ارزانی دارند ... در لحظاتی که از شدت سرما می لرزيدم و توان سخن گفتن و حرکت کردن نداشتم که می آمدی و در آغوشم می کشيدی و گرمای وجودت به من هديه ميدادی . حال از آن روزها سالها ميگذرد و با مرور خاطرات بيشمار دوران کودکی پی می برم که چگونه در اين سالهای طولانی مهر مادری را بر من ارزانی داشتی و درس عشق ، مهر ، صلح و آزادی را به من آموختی .

گاهی اوقات پيش می آيد که در زندان ، حتی برای لحظاتی کوتاه ، چشمانم را می بندم و از معبر زمان عبور می کنم تا به آن روزگار دوران خوش کودکی بازگردم و آن خاطرات را از نو تجربه کنم تا هميشه بودنت را در کنارم احساس کنم . ولی افسوس پس از چند لحظه که چشمان را باز ميکنم ، تو را نميبينم و به ياد می آورم که در اين قفس محصورم . در اين لحظه است که غم تمام وجودم را فرا ميگيرد و سکوتی تلخ بر من حکمفرما می شود و اين ديوارهای سرد و بی روح را در مقابل چشمانم ميبينم که نه حرف می زنند و نه احساسی دارند و هرچه هست ، سراسر رعب است و هراس ... و ازينکه در کنارت نيستم خود را در قعر عجز و عسرت احساس ميکنم .

هرچه هست سايه ی شوم و هولناک قدرت است که بالای سرم خيمه زده است و من تمام توان خود را به کار می بندم ، پنجه در ديوار افکنده تا شايد روزنه ای از اميد بيابم و خود را دوباره در آغوشت ببينم و آرام گيرم .

مادر ! ای زلال تر از باران !

حال که از بيم هايم سخن گفتم و از ناتوانی هايم هراس هايم ، شايد بهتر باشد تا جانب انصاف را گرفته و از اميد نيز سخن بگويم . چرا که معتقدم اين بينش و زاويه نگاه هر کس است که غم و شادی و نشاط و اندوه و نيز بيم و اميد را رقم ميزند .

علی رغم سپری شدن روزها و شبهايی به دور از آزادی و نيز گذر ایّام جوانی ام در پس ديوارهای سردِ سپيدار و کارون و اينک نيز اوين ، خوشحال و خرسندم از اينکه زندگانی و حياتم معنايی جديد يافته و تجربه ای نو بدست آورده ام .

علی رغم تمام تلخی های حاصل از محدوديت ها وو دوری از خانه و کاشانه و جامعه ، بزرگترين موهبت زيست در زندان اين بود که در سايه سایرِ دوستان با طراوت تر از گل زيسته ام و همگی با مشت های گره کرده مشق زندگی کرده ايم به سرسبزیِ جنبش سبز .

بنابراين با اين بينش به خود و جامعه بوده است که سرشار از حيات گشته ايم و با اينکه در بندی با ديوارهای بلند و زمخت و بی روح محصوريم ، همه دست در دست هم داده ايم تا اين ترانه ها را با عشق به وطن زمزمه کنيم:
"هستيم ، ايستاده ، بيدار ، اميدوار ... ".

اميدوار به آينده ای برای ايرانی آباد و آزاد ، اميدوار به "بودن" برای "طرحی نو درانداختن" ، اميدوار به آينده ای که به باور من زود خواهد آمد و در آن ایّام ديگر نشانه ای از ظلمت شب نخواهد بود . آری با اين طرز فکر است که ميتوانيم با تکيه بر اميد و نيز با همدلی و همراهی يکايک همبنديان ، روحی تازه بر کالبد سخت و سرد زندان دميده تا زندان را دانشگاهی برای آموختن و تجربه کردن برای خود تبديل کنيم و نيز پيوندی عميق و عاطفی با مردمان ايرانزمين ، حياتی سبز را در رگهای متصلّب جامعه مان جاری کنيم ، تا همگان بدانند که با صبر و استقامت و اراده ای راسخ و زلال ميتوان اساسِ زندگی بشری که همانا "آزادی" می نامندش را برای جامعه مان که به راستی شايسته آن است ، به ارمغان آورد .

معنای هستی ام به عشق تو و اميد به ديداری نو ، تحمل روزهای تلخ زندان حقيقتاً برايم سهل و آسان گشته است . در يکی از همين روزهای آغازين زمستان بود که در حياط قدم ميزدم و تنها باد مهمان تنهايي ام بود و در انديشه ايام نه چندان دور به سر می بردم . روزهايی که بيرون از زندان بودم ولی در حسرت چشيدن طعم آزادی . و دنيای پيرامونم رفته رفته از زندگی تهی می شد و زمين نيز از زيستن خسته بود و من نيز در اين وضعيت ، هر کجا قدم ميگذاشتم ، شب با سرعتی تصور ناپذير پشت سرم فرا می رسيد . گويی همه جا سياهی شب در پی من بود و هر کجا که ميرسيدم ظلمت و تباهی فرود می آمد و گورستانی سرشار از سکوت در ذهنم نقش می بست و چون پتکی کالبدم را فرو می ريخت و گرچه اين را با چشمانم نمی ديدم ولی به راستی با تمام وجود و با تک تک ذرات بدنم احساس می کردم .

مادر عزيزم

در تمام سالهای حضورم در دانشگاه و در طول مسير خوابگاه تا دانشگاه ، اين حس با من همراه بود و من نيز به ناچار به راهم ادامه می دادم و مسيرم را پيش ميگرفتم و سايه ظلمت و خفقان و استبداد سر به سرم می گذاشت ، آزارم می داد ، عذابم ميداد . سايه ای که وجودم را در هاله ای از ابهام قرار داده ، سايه ی شوم استبداد که هستی را به نيستی مبدل کرده بود . در اين لحظه بود که قاصدکی که سکوت شب را نشانه رفته بود مهمانم شد و دلتنگی هايم را از بين برد و خستگی هايم را شکست . تصميم گرفتم به نبردی نابرابر با نيستی تن در دهم و تکليف خويشتن را روشن کنم ، لذا از بين دو گزينه دانشگاه ، اخذ مدرک ، تحصيلات عاليه ... و رفتم به زندان و معنايی دوباره به زندگی بخشيدن و فرياد برآوردن و سياهی شب را نشانه رفتن ، گزينه دوم را انتخاب کردم و در مسيری پا نهادم که حياتم معنايی دوباره يافت . اين گونه شد که کيف و کتاب و خاطرات شيرين دانشگاه را رها کردم و ميله های سرد و پولادين سلولهای انفرادی و ديوارهای بلند و زمخت و بی روح زندان را در آغوش کشيدم تا رهايی بزرگتری بدست آورم .

مادرم ، بهانه هستی ام و فلسفه وجودی ام شايد که تصميمم در ابتدا خودخواهانه می نمود . چرا که شما با تمام رنج ها و سختی های زندگی آرزويی دگر برايم داشتيد و آينده ای ديگر برايم ترسيم نموده بوديد . به دور از زندان و حبس ، خواسته شما را اجابت نکردم و عصيانگری نمودم و آرزوهای شما را برآورده نساختم و از اين حيث به شما و خانواده بدهکارم و اميد آن می رود که تا در آينده ای نه چندان دور بتوانم قدردان زحماتتان باشم . خوب به ياد می آورم روزهايی در مهر ۸۶ که در يکی از خيابانهای اهواز ربوده شدم . چه مدت که از من بی خبر بودی و چه سختی ها که تحمل نکردی و دائم در رفت و آمد از کرج به اهواز تا بلکه خبری از من بگيری و دريغ که هيچ پاسخت نميدادند .

مگر من ميتوانم آن لحظات را درک کنم که مادری چه کشيد از بيخبری مطلق از فرزندش . و حقيقتاً نميتوانم بفهمم که چه دشواری ها و دردها کشيدی ولی بازهم در سينه حبس کردی و تاکنون نيز برايم بازگو ننمودی .

عزيزترينم

به وجودت افتخار ميکنم که چه زود توانستی واقعيت را بپذيری که به هر حال اين سالها را در زندام خواهم بود و مهم تر اينکه خود را با شرايط سخت و دشوار من هم آغوش ديدی و سهم بيشتری از سختی ها و تلخی هارا بر دوش کشيدی و دلتنگی هايم را سهيم شدی و به وضوح ديدم که چه عاشقانه با دلتنگی های ديگر خانواده های زندانيان همراه و هم درد گشتی .

اين روزها به اندازه تمام عمرم دلتنگ تو ام و آرزوی آن دارم تا در آغوشت بگيرم و روی چون ماهت را که تمثالی از عشق و صبر و ايستادگی ست را غرق در بوسه کنم . بدان که به داشتن مادری چون تو افتخار می کنم که اينچنين همراه و همدل من بودی و هستی . افسوس ميخورم که فقط هفته ای دوبار می توانيم همدیگر را ببينيم . آنهم از پشت ديوار های شيشه ای سرد اوين که با ميله ها آذين شده . در آن لحظه ملاقات که چشمان بارانی ات را می بينم ، آتش به خرمن هستی ام می زند و تنها نفسهای گرم وجودت است که مرا به وجد می آورد . به هستی ام معنا می بخشد و سخنت موسقی ای دلنشين روحی تازه بر کالبدم می دمد . و انر‍ژی ام مضاعف می گردد با ديدنت ، با شنيدن صدايت ، با خنده هايت ... چرا که خواسته ای تا قرص و محکم بايستم و باکی نداشته باشم و مضمون حرفهايت هميشه اين جمله بوده است که :" تاريک ترين ساعت شب ،‌درست ساعات قبل از طلوع خورشيد است ، پس هميشه اميد داشته باش ." پس به من نيز حق بده تا خواسته ای داشته باشم و آن اينکه کوچکترين نگرانی از نبود من نداشته باشی و دلواپسی از بودن من در زندان به خود راه ندهی و هميشه در کنارم بايستی ، همانطور که تاکنون همراهم بوده ای .

مادر عزيزم

روزهای دوشنبه که می شود با اينکه می دانم چه سختی هايی را متحمل می شوی و با کهولت سن رنج های مسير کرج تا اوين را به جان می خری و در سرما و گرما و به هر وسيله خودت را به زندان می رسانی ، لحظه شماری ميکنم و چشم انتظار حضورت هستم .

افسوس که تنها ۲۰ دقيقه رويت را می بينم . دقايقی که يک عمر برايم ارزش دارد و حضورت به من معنا می بخشد و لحظات پايانی ملاقات را به ياد می آورم که وجود نازنينت ققنوس وار می سوزد تا از خاکسترش ققنوسی جوان و باطراوت چون فرزندش برويد. اينگونه ميشود که با ديدن اين عشق در چشمانت احساس غرور می کنم و مهر مادری را در تک تک ذراتم حس ميکنم و اينکه نگاهت سرشار از رازهايی ست که در دل داری و نميگويی و من تنها می توانم به تفسير و تاويل روی بياورم که مضمون کلام و نگاهت می تواند اين سخنان آهنگين باشد:

کوچه ها منتظر بانگ قدم های تو اند / تو از اين برف فرود آمده دلگير مشو

2012-01-27T10:30:00.000+01:00

احمد غلامي ــ داستان‌هاي بادآورده

تحفه نطنز

هفت سال بعد از به‌‌دنيا آمدنم، پدرم و مادرم هر دو با هم مرا بردند اداره ثبت ‌احوال «نطنز» كه آن موقع خيلي كوچك و فقيرانه بود و يكي، دو تا كارمند بيشتر نداشت.

ما روي يك نيمكت چوبي كه بيرون اتاق بود نشسته بوديم منتظر، كه صدايمان كنند برويم تو.

من خيلي گريه مي‌كردم و مي‌خواستم بروم با بچه‌ها توي كوچه بازي كنم و پدرم هي به مادرم غر مي‌زد: «زن اين بچه چرا اينجوري مي‌كنه!» مادرم صورتش را مي‌آورد جلو و مي‌گفت: «آروم ‌باش بريم خونه خدمتت مي‌رسم.» آن‌وقت‌ها نمي‌توانستم به پدرم بگويم كه آينده بدي در انتظارم است كه موجب مي‌شود مسير زندگي‌ام از گلابي‌ها عوض شود.

از داخل دفتر پدرم را صدا زدند اما پدرم گوش نداد. مادرم گفت: «انگار مارو صدا مي‌زنند.» پدرم گفت: «نه بابا من كه سلامي نيستم...»

اما چون مادرم آدم باهوشي بود و مي‌ديد به جز ما آنجا كسي نيست، رفت و گفت: «با ما كار دارين!»

پيرمرد عينكي كه لپ‌هايش از تو به هم گره خورده بود و عينكي ته‌استكاني به چشم داشت، گفت: «بله همشيره بفرمايين تو!» مادرم به پدرم گفت: «با ما هستن!»

هر سه بلند شديم كه برويم داخل! من تا دفتردار ثبت را ديدم، عقب‌عقب رفتم و برگشتم و پا گذاشتم به فرار. پدرم فرياد زد: «بگيرينش اين چموش‌رو...» مادرم آمد و دستم را گرفت و من گريه‌كنان رفتم توي اتاق. پيرمرد دفتردار گفت: «ماشاالله ماشاالله پسرم چه بزرگ شده!» مادرم گفت: «نوكر شماست!» پيرمرد شكلاتي از روي ميز برداشت و گفت: «بيا پسرم نمي‌خواهيم ختنه‌ات بكنيم كه!» همان‌طور كه يك انگشتم توي سوراخ بيني‌ام بود، شكلات را قاپ زدم و فرار كردم گوشه اتاق و روي صندلي نشستم تا خوب تغيير سرنوشتم را ببينم. پيرمرد دفتردار با تاني شناسنامه‌اي بيرون آورد و آن را ورق زد، آستين‌هايش را بالا زد و با خودنويسي در دست خم شد روي آن و گفت: «بسم‌الله الرحمان الرحيم، بفرماييد اسمش را.»
پدرم سينه‌اش را صاف كرد و گفت: «اردلان گلابي!» پيرمرد ننوشت. سرش را آورد بالا و گفت: «مبارك است جانم. براي اينكه اشتباه نشود، دانه به دانه بگوييد...» پدرم مكثي كرد و گفت: «چشم.» پيرمرد دوباره گفت: «اسم.» پدرم گفت: «اردلان.» پيرمرد با نهايت دقت و حوصله، با خودنويسي كه دمش راه‌راه بود و مثل جيرجيرك صدا مي‌داد، اسم مرا نوشت و سرش را بلند كرد و گفت: «شهرت.» پدرم گفت: «بله.» پيرمرد دفتردار گفت: «شهرت.» پدرم هاج و واج مادرم را نگاه مي‌كرد و از او كمك مي‌خواست. مادرم گفت: «شغلتو ميگه!» پدرم گفت: «كارگر راهسازي.» پيرمرد گفت: «خسته نباشين جانم! فاميل‌تان را پرسيدم!»
پدرم خجالت كشيد و درجا اعتماد به نفسش را از دست داد. اين‌بار ديگر سينه‌اش را صاف نكرد، گفت: «گلابي.» پيرمرد دفتردار سرش را بالا آورد و گفت: «چلابي!» مادرم گفت: «نه آقا گلابي.» پيرمرد گفت: «آقاي غلابي!» پدرم كه هاج و واج نگاه مي‌كرد، گفت: «نه قربان... گلابي.»
پيرمرد ناراحت شد و سرش را از دفتر بلند كرد و گفت: «بله فرمودند.» پدرم خواست دوباره حرفي بزند كه پيرمرد گفت: «خسته نباشي جانم!» و چون پدرم فكر كرد دارد به بي‌سوادي او اشاره مي‌كند، دوباره اعتماد به نفسش را از دست داد و ساكت ماند. من زل زده بودم به خودنويسي كه صداي جيرجيرك مي‌داد و سرنوشت مرا گند مي‌زد. پدرم دانه‌دانه با بدبختي مشخصاتي را كه پيرمرد مي‌خواست گفت و كم‌كم اعتماد به نفسش را به دست آورد. پيرمرد دفتردار با حوصله و تاني مي‌خواست تمام مشخصات را وارد دفتر كند. پدرم كه مرخصي ساعتي گرفته بود و عجله داشت كه برگردد، گفت: «اجازه مي‌دين بنده مرخص شوم؟» پيرمرد سرش را بالا آورد و گفت: «خسته نباشين جانم الان تموم ميشه.» معلوم بود فكر مي‌كرد اگر پدرم برود، پول بي‌پول. پدرم آنقدر اين‌پا آن‌پا كرد كه كار تمام شد. پول چاي را داد، شناسنامه را گرفت و داد به مادرم و با عجله رفت. من و مادرم هم سلانه‌سلانه برگشتيم خانه. شب وقتي پدرم آمد خانه به مادرم گفت: «شناسنامه اردلان رو بيار.» مادرم گفت: «واسه چي؟» پدرم گفت: «مي‌خوام ببينمش.» مادرم رفت و شناسنامه را آورد و داد دست پدرم. اول گونه‌هاي پدرم سرخ شد، بعد گوش‌هايش و بعد فرياد زد: ‌«زن شناسنامه مردم رو چرا اشتباهي آوردي؟» اما خيلي طول نكشيد كه پدرم و مادرم مرور كردند و ديدند اول پدرم شناسنامه را گرفت و بعد تحويل داد به مادرم و كس ديگري آنجا نبود كه شناسنامه‌اش اشتباه شود.
مادرم گفت: «چي ‌شده؟» پدرم گفت: «هيچي اسم اردلان رو نوشته ‌اسد.» مادرم گفت: «الهي شكر از اردلان كه بهتره.» پدرم با غيض نگاهش كرد و گفت: «اسمش به جهنم.» فاميلي‌اش رو هم اشتباه نوشته!» برق از چشم‌هاي مادر پريد. گفت: «وا چي نوشته.» پدرم گفت: «سلامي!» مادرم گفت: «بقيه‌اش چي؟» پدرم گفت: «بقيه‌اش درسته.» مادرم گفت: «از بس عجله داري! اين همه جاده كشيدي كجا رو گرفتي واميستادي حداقل بچه‌ات بدبخت نمي‌شد.»
مادرم تقريبا آينده مرا حدس زده بود. پدرم كه ديد پيرمرد دفتردار گند زده اعتماد به‌ نفس ازدست‌رفته‌اش را به‌دست آورد و گفت: «بذار، فردا بيچاره‌اش مي‌كنم.» اما اين اتفاق نيفتاد. پدرم صبح با عجله رفت سر كار و الان پنجاه سال از آن ماجرا مي‌گذرد و پدرم وقت نكرده است برود و پيرمرد دفتردار را كه الان در سينه قبرستان آرميده بيچاره كند.
اگر مادرم يك گواهي از اداره ثبت احوال نمي‌گرفت كه گلابي همان سلامي است كه ديگر نور علي نور بود.

نام: اسد، نام خانوادگي: سلامي، ارسالي از: زندان قزلحصار كرج

2012-01-27T10:25:00.000+01:00

تحريم‌ها چگونه توسط خارجي‌ها دور زده مي شود

به دنبال اعمال تحريم‌هاي جديد اتحاديه اروپا عليه ايران براساس ديدگاه برخي كارشناسان و تحليل‌گران و همچنين گزارش رسانه‌هاي مختلف، اين تحريم‌ها نمايشي بوده و ايران و كشورهاي هم ‌پيمانش مي توانند با راههاي مختلفي اين تحريم‌ها را دور بزنند.

به گزارش الف به نقل از راشاتودي، تحريم نفتي عليه ايران در حالی از سوي اتحاديه اروپا تاييد شده است كه براساس اعلام اوپك درخواست جهاني نفت در سال ۲۰۱۲ تا يك ميليون بشكه افزايش مي يابد كه در صورت كمبود نفت ايران، كشورهاي نيازمند نفت ايران با مشكلات دو چندان روبرو خواهند شد. اگر ۲.۵ ميليون بشكه نفت ايران در روز از بازارهاي جهاني حذف شود، كمبود روزانه ۳.۵ ميليون بشكه نفت در روز در بازارهاي جهاني ايجاد خواهد شد كه اين موضوع بهاي نفت را به طور سرسام آوري افزايش مي دهد. در اين راستا غرب نمي تواند براي جبران تمامي اين كمبود بر روي عربستان حساب باز كند.

غرب به رهبري آمريكا تلاش مي‌كند به ايران به دليل برنامه هسته‌اي اش فشار بيشتري وارد كند اين در حالي است كه غرب نه تنها براي اعمال اين تحريم های خود دلايل قانع كننده‌اي ارائه نمي كند، بلكه اثبات شده است اين اعمال تحريم ها عاقلانه نيست و غرب هم در نهایت نمي تواند به اهدافش برسد.

تحريم‌هاي جديد در حالي عليه ايران اعمال شده است كه به رغم ادعاي غرب، ايران منزوي نشده و نخواهد شد چون دوستان ايران همچنان از تهران حمايت مي كنند و بر ادامه روابط اقتصادي و تجاري به ايران تاكيد كرده‌اند.

ايران ممكن است از حضور در ميان كشورهاي هم پيمان آمريكا مانند اروپا، منزوي شود اما همچنان شرکای مهمي دارد كه با همكاري آنها مي‌تواند تحريم ها را دور بزند. از جمله آنها مي توان به ونزوئلا، چين، هند و روسيه اشاره كرد. این کشورها همكاري با تهران را در راستاي منافع ملي‌شان مي دانند. برای نمونه، منابع امور انرژي ايران براي امنيت ملي چين مهم به شمار مي روند و نبايد انتظار داشت كه چين به اين راحتي‌ها از منابع انرژي ايران چشم پوشي كند.

ونزوئلا نیز همكاري‌هاي گسترده اقتصادي با ايران از جمله چند پروژه چهار ميليارد دلاري داشته است. هند و چين نيز قول داده‌اند به رغم فشارهاي امريكا، از ايران نفت بخرند و به جاي دادن دلار به ايران طلا بدهند. يونان نيز در برابر فشارهاي آمريكا براي عدم واردات نفت ايستادگي مي‌كند. ژاپن و كره‌جنوبي خواستار صرف نظر كردن آمريكا از همكاري اين دو كشور با تحريم‌ها عليه ايران شده‌اند. روابط ايران و روسيه نيز هر روز قوي تر از گذشته مي شود.

گزارش شده است كه هند پذيرفته در ازاي دريافت نفت ايران به اين كشور طلا بدهد.این کشورها بارها به دنبال راههاي مخفيانه براي خريد نفت ايران بوده‌اند. هند به دنبال خريد نفت از ايران از طريق بانك دو مليتي UCO است. براساس اعلام سايت صهيونيستي دبكا، ممكن است چين نيز براي محافظت در برابر تحريم هاي آمريكا، از اين روش در همكاري با ايران استفاد كند. كنار گذشتن دلار نيز مي تواند در اين تعاملات هند و چين با ايران بر اقتصاد امريكا تاثير بگذارد. اين اقدام نشان مي دهد هم پيمانان ايران به خوبي دور زدن تحريم‌ها را ياد گرفته‌اند چون روابط با ايران براي آنها مهم به شمار مي رود.

درکنار همه ی این موارد، با توجه به شرايط بازار طلا و افزايش بهاي اين كالاهاي گرانبها به نظر مي رسد كه ايران در فروش نفتش از بابت افزایش قیمت جهانی ضرر نخواهد كرد.

ايوان الند در مطلبي در روزنامه واشنگتن پست نوشت: مشكل تمامي تحريم ها اين است كه طي مقاطع مختلف تاثير خود را از دست مي دهند. برخي كشورها براي فرار از اين تحريم‌ها از كشور ثالثي استفاده مي كنند كه بدين ترتيب تحريم ها تاثير واقعي خود را از دست مي دهد و عملا دور زده مي شوند. به رغم تحريم‌ها عليه ايران، اين كشور حدود ۷۱.۶ ميليارد دلار محصولات نفتي در سال ۲۰۱۰ به كشورهاي مختلف صادر كرد. گفته مي شود كه اين آمار در سال ۲۰۱۱ براي ايران بهتر بوده است. به گفته ايوان الند اين آمارها نشان مي دهد كه تحريم ها تاثير كمي بر توانايي ايراني ها در پيشرفت در راستاي برنامه هسته اي داشته است.

2012-01-27T10:20:00.000+01:00

قطع کامل ملاقات‌های مهدی کروبی با همسرش

فاطمه کروبی، همسر مهدی کروبی اعلام کرد که تمامی ملاقات‌های وی با همسرش قطع شده و مهدی کروبی در انفرادی به‌سر می‌برد.

به گزارش تارنمای سحام‌نيوز، فاطمه کروبی، همسر مهدی کروبی از رهبران مخالفان دولت ايران، در ديدار با احمد قابل، پژوهشگر دينی در رابطه با آخرين وضعيت همسرش در زندان خانگی گفت:

"به‌دنبال اعلام نظر آقای کروبی مبنی بر عدم شرکت در انتخابات، ملاقات من با ايشان کاملأ قطع شده است و مقامات امنيتی اجازه رفتن به منزل خودم را نيز از من سلب کرده‌اند."

وی با ابراز نگرانی خود از اين وضعيت رفتار مأموران امنيتی را "بسيار بی‌ادبانه و هتاکانه" عنوان کرد.

مهدی کروبی يک ماه پيش در ديدار با همسرش از انتخابات نهم مجلس به‌شدت انتقاد کرده و گفته بود مسئولان در نظر دارند "با رد صلاحيت و ابطال برخی حوزه‌ها و پرکردن صندوق‌های رأی از رأی‌های بدون صاحب، و سپس برخورد و دستگيری و به‌وجود آوردن رعب و وحشت و امنيتی‌کردن کشور، پروژه تکراری انتخابات ۸۸ را بار ديگر پياده کنند."

نامزد اصلاح‌طلبان در انتخابات رياست جمهوری در سال ۸۸ افزوده بود: "هنوز هيچ اتفاقی نيفتاده آقايان ستاد مبارزه با تخلفات انتخاباتی را با حکم رئيس قوه قضائيه تشکيل داده‌اند و همه اين‌ها نشان‌دهنده آن است که آقايان هيچ اعتقادی به رأی مردم ندارند و از هم‌اکنون خود را برای برگزاری انتخاباتی فرمايشی آماده می‌کنند."

کروبی به حکومت توصيه کرد بهتر آن است افراد مورد اعتماد حکومت همچون علی‌اکبر ولايتی، محسن رضايی، به سخنگويی حدادعادل و احمد خاتمی و با رياست احمد جنتی، به عنوان شورای عالی انتخابات منصوب شوند و افرادی را به‌عنوان نماينده ملت انتخاب (منصوب) کنند و "تير آخر را به پيکره جمهوری اسلامی" بزنند.

مهدی کروبی به‌همراه ميرحسين موسوی، يکی ديگر از رهبران مخالفان دولت و زهرا رهنورد، همسر موسوی، نزديک به يک سال پيش، از ۲۵ بهمن‌ماه ۱۳۸۹ تحت بازداشت خانگی قرار دارند.

در اين مدت بارها نهادهای بين‌المللی مدافع حقوق بشر خواهان آزادی آن‌ها شده‌اند اما مسئولان حکومتی ايران به اين درخواست‌ها توجهی نکرده‌اند.

روز گذشته بيانيه‌ای به امضای ۳۹ نفر از زندانیان سیاسی منتشر شد که در آن ضمن اعلام تحریم انتخابات از آزادی زهرا رهنورد، میرحسین موسوی و مهدی کروبی، پشتيبانی شده بود.

آن‌ها در بيانيه خود نوشتند: "بیش از ۱۱ ماه از بازداشت و حبس غیرقانونی آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد می‌گذرد. اگر حاکمیت به فکر پر کردن نمایشی کرسی‌های مجلس زیر سایه سرکوب و استبداد است، آزادگان ایران‌زمین مکلف‌اند که در تدبیر گسترش و تعمیق جنبش اعتراضی خود و به‌ویژه در گام نخست، خواهان آزادی رهبران در حصر و حبس خود باشند."

نهمين دوره انتخابات مجلس روز ۱۲ اسفندماه سال جاری برگزار خواهد شد و تقريبأ همه مخالفان حکومت ايران از جمله گروه‌های اصلی اصلاح‌طلبان اعلام کرده‌اند که در اين انتخابات شرکت نخواهند کرد.

2012-01-27T10:00:00.000+01:00

علی کشتگر

بخت بازگشت نظام پادشاهی در ايران

اگر شاه در مبارزه ملی و ميهنی دکترمصدق عليه کنسريوم نفت بريتانيا جانب نخست وزير قانونی کشور و تمايلات ملی مردم را می گرفت و با سازمان های جاسوسی سيا و اينتليجنس سرويس در توطئه کودتا عليه مصدق شرکت نمی کرد آيا سرنوشت ايران همانی بود که امروز هست؟

آيا اگر محمدرضا شاه پهلوی به سوگندی که برای پاسداری از قانون اساسی مشروطيت خورده بود، وفا می کرد و آزادی های مصرح در قانون اساسی که به بهای مبارزات و فداکاری های ملی به دست آمده بود را محترم می شمرد سرنوشت ايران همانی بود که امروز می بينيم؟

آيا اگر شاه دست کم پس از کودتا عليه نخست وزير قانونی و محبوب ملت، به جای توسل به سرکوب آزادی ها و آزاديخواهان بتدريج فضای سياسی کشور را باز می کرد و در جهت برقراری نسبی قانون اساسی مشروطه گام می گذاشت، بازهم رهبری مبارزات اعتراضی مردم در دست روحانيون و شخص آيت اله خمينی قرار می گرفت؟

پس از کودتای ۲۸ مرداد مجلس شورا و سنا روزبه روز فرمايشی تر شدند چنان که در اواخر دوران شاه درست مثل آنچه امروز در دوره خامنه ای می بينيم هيچ نماينده ای بدون تاييد ساواک و دربار نمی توانست از صندوق های آرا بيرون آيد و مردم نام مجلس شورا و سنا را مجالس دعا و ثنا گذاشته بودند. شاه در اواخر دوران سلطنت خود درست مثل همين امروز خامنه ای، حتی رقابت دو حزب حکومتی "مردم" و "ايران نوين" که به سرکردگی اسداله علم وزير دربار و اميرعباس هويدا نخست وزير پديد آمده بودند را تحمل نکرد و دستور انحلال آن دو حزب و ادغام آنها را در"حزب واحد و فراگيررستاخيز" صادر نمود. وبدتراز اين شخصا اعلام کرد که هر ايرانی بايد در حزب رستاخيز عضو شود و هرکس هم نمی خواهد می تواند از کشور خارج شود! آيا طرفداران بازگشت سلطنت حاضراند اين اقدامات شاه که بتدريج راه را برای روی کار آمدن حکومت مذهبی در ايران هموار کرد نقد کنند؟ طرفداران بازگشت نظام پادشاهی که به گمان من آب در هاونگ می کوبند هرگونه اشاره به اختناق و سرکوب ديکتاتوری سلطنتی را به بهانه آن که اشاره به گذشته بيهوده است و بايد به فکر آينده بود مردود می شمارند. در حالی که هيچ ملتی بدون تکيه به تجارب گذشته خود نمی تواند راه خود را به سوی آينده پيدا کند و هرگونه اختلال در حافظه جمعی و تاريخی ملت می تواند ما را دوباره در دور باطل تکرار گذشته عاطل سازد. اگر پيش از انقلاب بهمن، احزاب ملی و آزاديخواه، آزاد بودند و می توانستند از رسانه های ملی برای رساندن پيامهای خود به مردم استفاده کنند، آيا ملتی که هفتاد سال پيش از انقلاب بهمن، انقلاب درخشان مشروطه را دردل تاريخ خود ثبت کرده بود و دست رد به سينه شيخ فضل اله نوری زده بود، در زمستان پنجاه و هفت، نسخه جديد شيخ فضل اله را به رهبری خود برمی گزيد؟

من از تکرار اين حرف خسته نمی شوم که نطفه انقلاب بهمن در کودتای ۲۸ مرداد بسته شد و نطفه رهبری خمينی در قلع و قمع کامل احزاب سياسی و تشکيل حزب فراگير رستاخيز. هيچ مورخ و تحليل گرمنصفی نمی تواند اين حقايق ساده را وارونه جلوه دهد.و هيچ رهرو راستين راه دموکراسی نمی تواند از ما بخواهد که تاريخ گذشته را فراموش کنيم.

"انقلاب اسلامی" و رهبری آيت اله خمينی مديون ديکتاتوری طولانی محمد رضا شاه پهلوی بود. آنهايی که هنوز از رژيم پيشين دفاع می کنند و بخاطر نکبت وادبار جمهوری اسلامی به بيماری نوستالژيک گرفتار شده اند، بايد به اين پرسش بينديشند که به راستی مسووليت آن رژيم در پيدايش اين رژيم تا کجاست؟ مهندس بازرگان در دوره کوتاه نخست وزيری اش يکبار به طنز گفت " اين قدر نگويند امام رهبر انقلاب است شاه اين انقلاب را به راه انداخت"(نقل به معنی)

آقای رضا پهلوی در گذشته درمناسبت های مختلف و اخيرا در گفتگويی با خانم مسيح علی نژاد:

۱- کودتای ۲۸ مرداد، يعنی کودتايی که شهرت جهانی دارد، صدها سند و کتاب در سراسر جهان درباره آن منتشر شده و روزولت مامور سيا در ايران خاطرات مستند خود را درباره آن به چاپ رسانده و ايالات متحده از زبان روسای جمهور و وزرای خارجه پيشين خود بابت آن از ايران معذرت خواسته را منکر می شود. وهنوز در آن فاجعه ای که ما را به اينجا رساند به پدرش حق می دهد!

۲- کارنامه ای که حاصلش انقلاب و جمهوری اسلامی بوده را در کل مثبت ارزيابی می کند و در مورد اشتباهاتی هم که احيانا وجود داشته ما را به نيت حسنه پدرش احاله می دهد. گويی ساير خودکامگان خود را فاقد "نيت حسنه" می دانسته اند!

آقايان خمينی و خامنه ای و اساسا همه ديکتاتورهای عالم اعمال خود را با "نيت حسنه" توجيه می کنند و به قول معروف "راه جهنم هم با نيت حسنه سنگفرش می شود."

آقای رضا پهلوی در اين مصاحبه،هم از منقدان می خواهد که گناه پدر به حساب پسر ننويسند، و هم البته منکر گناه پدر است.اما رابطه محمد رضا شاه و آقای رضا پهلوی با رابطه معمولی پدروپسر فرق دارد.او به اعتبار همان پدر وارث "تاج و تخت" است. و البته اگر ايشان و طرفداران اعاده نظام پادشاهی رضا پهلوی را يک شهروند عادی مثل ديگران بدانند نبايد هم کسی گناه پدر را به پای پسر بنويسد، اما وقتی صحبت از نهاد سلطنت باشد و طرفداران احيای اين نهاد وارد گود سياست و فعاليت سياسی می شوند مساله فرق می کند و نمی شود حساب آنچه را که نهاد سلطنت در گذشته کرده و در گذشته بوده را با حساب کسانی که می خواهند دوباره عقربه تاريخ را به دوران سلطنت باز گردانند جدا کرد. همين جا به اين مساله بسيار مهم نيز اشاره کنم که در مورد هر نهادی و هر مقامی که کارکرد سياسی و حکومتی دارد همه تحليل گران، مورخان و جامعه شناسان قضاوت را متوجه عملکرد آن در دوره ای که مصدر امور بوده است می کنند نه آنگاه که در موقعيت مغلوب و اپوزيسونل وآزاديخواهی قرار می گيرد.چرا که هر حزب و هر گروه و فرقه سياسی آنگاه که در قدرت است ماهيت واقعی خود را برملا می سازد و آنگاه که از قدرت به زير می آيد طبعا رنگ مطلوب اپوزيسيون به خود می گيرد. به همين دليل هم هست که مورخان علی القاعده مشروطه خواهی را به جريانهايی نسبت می دهند که در زمان سلطه ديکتاتوری های سلطنتی، خواهان حقوق شهروندی، آزادی های سياسی و محدود کردن قدرت سلطان شده اند. اما تقريبا همگی پس از ورافتادن سلطنت، طرفداران بازگشت پادشاهی را نه مشروطه خواه که "سلطنت طلب" می نامند. و اين را هم بگويم که تاکنون در جهان نه سلسله ای که به هر دليل انقراض پيدا کرده دوباره به سلطنت رسيده و نه هرگز در جايی که سلطنت ورافتاده دوباره احيا شده است!

حقيقت آن است که از انقلاب مشروطه تا انقلاب بهمن يعنی در يک دوره ۷۰ ساله ايرانيان خواستار سازگار کردن نهاد سلطنت با دموکراسی بودند، اما همه تلاشهای ۷۰ ساله اصلاح طلبان و خيرخواهان با شکست مواجه شد و همين دليل انقراض سلطنت در ايران شد. اين تجربه طولانی هفتاد ساله نشان داد که مختصات تاريخی و اجتماعی و فرهنگی جامعه ايران به گونه ای نيست که بتوان در اين آب و خاک نهال سلطنت سازگار با دموکراسی را پرورش داد. در اين هفتاد سال ثابت شد که نهاد سلطنت در ايران با چاپلوسی و تملق عاشقان زروزور سازگارتر است تا با اندرزها و نصايح طرفداران حق و قانون.

فروغی، قوام، مصدق، شايگان، حسيبی، صديقی، صالح، بختيار، فروهر، امينی، درخشش، بازرگان و دهها اصلاح طلب ديگر دوره های مختلف آن زمان را می توان برشمرد که مغضوب و قربانی مقام سلطنت شدند بخاطر دعوت از پادشاه به رعايت قانون اساسی. و برعکس می توان انبوهی ازمقام های کشوری و لشکری دوران از انقلاب مشروطه تا انقلاب بهمن را نشان داد که نه بخاطر شايستگی بلکه صرفا بخاطر وفاداری و سرسپردگی به اعليحضرت به صدرات و وزارت و مسووليت رسيدند. و سرانجام در دوره ۲۵ ساله از کودتای ۲۸ مرداد تا انقلاب بهمن رای و اراده ملت در انتخاب نمايندگان مجلس، حکومتگران و در سرنوشت ملت هيچ تاثيری نداشت و جای هر تنابنده ای که به اندرز و نصيحت لب می گشود، گوشه زندان بود. و به راستی مبادا که نسل جوان ايران در سايه سياه نظامی که از آن ادبار می بارد، تاريخ را فراموش کند.

فراموش کردن گذشته ومحروم شدن ملت از حافظه تاريخی چيزی مگر مبتلا شدن به آلزايمر دسته جمعی نيست. ما بدون کندوکاو در تاريخ گذشته مان و بدون اتکاء به حافظه تاريخی مان نمی توانيم راه درست آينده را پيدا کنيم و مدام در معرض فروافتادن به چرخه دور باطل تاريخ هستيم. نسل جوان امروز بايد بداند که در زمان اعليحضرت محمد رضا پهلوی شاه خود را فراتر از قانون اساسی و رای خود را بالاتر از رای ملت می دانست. دانشجويان بخاطر داشتن يک کتاب به زندان می رفتند. ساواک مخالفان راشکنجه می کرد. سانسور فکر و انديشه سبب می شد که مردم به افکار سانسور شده مذهبی اقبال نشان دهند. اگر افکار ارتجاعی آيت اله خمينی در فضای آزاد منتشر می شد و فرهيختگان و انديشمندان در چنان فضايی به نقد آن می نشستند، هرگز جوانان ايرانی فريب تفکری که پدرانشان در انقلاب مشروطه دست رد به سينه آن زده بودند نمی خوردند. خاصيت ديکتاتوری آن است که فکر سانسور شده و چهره زندانی و سرکوب شده را هرچه باشد و هرکه باشد در انظار مردم مقبول می سازد.ديکتاتوری سلطنتی ايران يک ديکتاتوری مدرن بود که راه را برای ديکتاتوری مذهبی هموار کرد. تجربه تونس، مصر و ليبی در برابر ما است. در اين سه کشور ديکتاتوری ها کم و بيش مدرن بودند، يعنی آزادی های فردی را از مردم سلب نمی کردند، زنان را به زور توسری مجبور به رعايت روسری نمی کردند و...

اما از آنجا که همه اين رژيم ها اولا آزادی های سياسی را سرکوب می کردند و ثانيا به فساد گسترده مالی و اداری آلوده بودند، راه را برای قدرت گرفتن اسلام گرايان هموار کردند. راه تعالی هيچ يک از اين جوامع در آن نيست که برای فرار از اسلام گرايان دوباره به گذشته برگردند.

ايرانيان بيش از يک قرن است که برای آزادی و حکومت قانون مبارزه می کنند. تجربه اين يکصد سال نشان می دهد که رهبری های انتصابی و موروثی هيچ يک راه گشای دموکراسی در ايران نيست.ای کاش احتمال دموکراتيزه کردن سلطنت در ايران پديد می آمد و دست کم اعليحضرت در آخرين سالهای خودکامگی اش می توانست پيش از آن که مردم به انقلاب مجبور شوند، به نامه علی اصغر حاج سيدجوادی که نوشت من صدای ترک خوردن سقف رژيم را می شنوم و از شاه درخواست کرد که به قانون اساسی و آزادی های مصرحه در آن بازگردد، عمل می کرد! اما چه می توان کرد که خودکامگان همواره زمانی فرياد اعتراض مردم را می شنوند که دير شده باشد. سرنوشت محتوم و تاريخی ديکتاتوری سلطنتی که حقوق و آزادی های ملت را تماما لگدمال کرده بود همان بود که در بهمن پنجاه و هفت رخ داد.

نيت آقای رضا پهلوی هرچه باشد، ماهيت نهاد سلطنت را عوض نمی کند. سلطنت و هر قدرت موروثی و انتصابی ديگری در هر کجای جهان بويژه درايران ميل به خودکامگی دارد. به همين دليل هم هست که در اکثر دموکراسی های جهان اين نهاد بکلی از ميان رفته است. در کشورهای بريتانيا، سوئد و يا اسپانيا نيز به نهاد سلطنت همچون يکی از اشياء موزه تاريخ نگاه می کنند. و پادشاه از هرگونه دخالت در سياست منع شده است، چرا که تجربه تلخ دخالت اين نهاد در سياست را فراموش نکرده اند.

به عنوان يک ايرانی مدافع آزادی های بی حدوحصر سياسی از آزادی کامل احزاب طرفدار سلطنت در جمهوری آينده دفاع می کنم. اما توصيه ام به آقای رضا پهلوی اين است که اگر خود را وارث تاج و تخت پادشاهی می داند، و قانون اساسی مشروطه را هم می پذيرد، از هم اکنون در سياست مداخله نکند.

علی کشتگر

Ali.keshtgar@yahoo.fr

منبع: میهن
۲۱ دی ۱۳۹۰

2012-01-26T09:15:00.000+01:00

سپیده رئیس سادات

این خرقه که من دارم

نوازندگان؛ گروه مشتاق

خواننده ونوازنده ستار؛ سپیده رئیس سادات
شعر؛ حافظ

این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی

وین دفتر بی‌معنی غرق می ناب اولی

چون عمر تبه کردم چندان که نگه کردم

در کنج خراباتی افتاده خراب اولی

چون مصلحت اندیشی دور است ز درویشی

هم سینه پر از آتش هم دیده پرآب اولی

من حالت زاهد را با خلق نخواهم گفت

این قصه اگر گویم با چنگ و رباب اولی

تا بی سر و پا باشد اوضاع فلک زین دست

در سر هوس ساقی در دست شراب اولی

از همچو تو دلداری دل برنکنم آری

چون تاب کشم باری زان زلف به تاب اولی

چون پیر شدی حافظ از میکده بیرون آی

رندی و هوسناکی در عهد شباب اولی

2012-01-26T09:10:00.000+01:00

درخواست دبيرکل سازمان ملل

برای کاهش تنش بر سر برنامه هسته ای ايران

بان گی مون از ايران خواست تا با آژانس بين المللی انرژی اتمی به طور کامل همکاری کرده و به مذاکرات با شش قدرت جهانی در خصوص برنامه هسته ايش بازگردد.

کاترين اشتون، مسئول سياست خارجی اتحاديه اروپا، اوايل هفته جاری ابراز اميدواری کرده است که اين اتحاديه تا اول ژوئن واردات نفت خود از ايران را متوقف کرده و فشار ناشی از اين اقدام باعث بازگشت ايران به مذاکرات هسته ای شود.

پنج عضو دائم شورای امنيت يعنی؛ آمريکا، بريتانيا، فرانسه، چين و روسيه به همراه آلمان ، گروه ۱+۵، در تلاشند تا به راه حلی برای مناقشه هسته ای ايران دست يابند.

در همين زمينه، باراک اوباما رييس جمهوری آمريکا نيز روز سه شنبه در نشست مشترک سنا و مجلس نمايندگان اين کشور تاکيد کرد که واشينگتن مصمم است تا مانع دستيابی ايران به سلاح های اتمی شود و در اين راستا همه گزينه ها را مد نظر خواهد داشت. ولی با اين حال، آقای اوباما تصريح کرد، راه مذاکره برای حل مسالمت آميز مناقشه هسته ای ايران هنوز باز است.

کشور های غربی ايران را متهم می کنند که در پوشش برنامه هسته ای خود در صدد دستيابی به تکنولوژی ساخت سلاح هسته ای است. ايران در مقابل با رد اين اتهام می گويد برنامه هسته ايش کاملا صلح آميز است.

اين در حالی است که آژانس بين المللی انرژی اتمی در آخرين گزارش خود در خصوص برنامه هسته ای ايران، نسبت به ابعاد نظامی احتمالی برنامه هسته ای جمهوری اسلامی ابراز نگرانی کرده است.

2012-01-26T09:00:00.000+01:00

۳۹ زندانی سیاسی:

قدم نخست در تحقق حاکمیت ملی،

آزادی موسوی و کروبی است

سی و نه زندانی سیاسی در بیانیه ای از همه مردم خواسته اند تا در کنار آگاهی‌بخشی در مورد انتخابات دروغین و مهندسی شده و فرمایشی اسفندماه، از هیچ کوششی برای پیگیری آزادی رهبران محبوس جنبش سبز در بهمن ماه جاری دریغ نکنند.

به گزارش کلمه، در این بیانیه که به امضای سی و نه زندانی سیاسی از طیف های مختلف فکری جنبش سبز رسیده، از تمامی آزادی‌خواهان جهان و نهادهای مستقل مدافع حقوق بشر خواسته شده که برای رهایی رهبران جنبش اعتراضی مردم ایران از حبس نامشروع و ظالمانه، یاری کنند.

این زندانیان سیاسی که خود قربانی سناریوهای ساختگی باند سعید امامی ها هستند، با انتقاد از حبس خانگی رهبران جنبش سبز آورده اند: بیش از ۱۱ ماه از بازداشت و حبس غیرقانونی آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد می‌گذرد. اگر حاکمیت به فکر پر کردن نمایشی کرسی‌های مجلس زیر سایه سرکوب و استبداد است، آزادگان ایران‌زمین مکلف‌اند که در تدبیر گسترش و تعمیق جنبش اعتراضی خود و به‌ویژه در گام نخست، آزادی رهبران در حصر و حبس خود باشند.

در این بیانیه با تقدیر از اجماع عمومی برای عدم شرکت در انتخابات تاکید شده است که تحقق حاکمیت ملی از مجرای انتخابات آزاد، سالم و منصفانه به‌عنوان خواسته‌ی اصلی جنبش سبز همچنان باقی است. قدم نخست در این راه چنان که در دو بیانیه‌ی آبان‌ماه و آذرماه خود تاکید کردیم، آزادی رهبران آزاده‌ و استوار و صادق جنبش سبز است.

متن کامل این بیانیه که در اختیار کلمه قرار گرفته است به شرح زیر است:

به‌نام خدا

نیروهای امنیتی و نظامی درحالی برگزاری انتخابات نمایشی و فرمایشی مجلس نهم را در دستور کار خود قرار داده‌اند که هم‌زمان سرکوب فعالان سیاسی و روزنامه‌نگاران را شدت بخشیده‌اند. جامعه بیشتر از هر زمان شاهد انسداد سیاسی است؛ وضعیتی که در هیچ‌یک از انتخابات‌های پیشین شاهد نبوده‌ایم. فضای سنگین امنیتی و نظامی کودتاگران حاکم بر کشور هر روز قربانی جدیدی می‌گیرد. این همه در حالی صورت می‌گیرد که رهبران جنبش اعتراضی، آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی و خانم زهرا رهنورد در زندان خانگی تحت فشارهای بیشتر و محدودیت‌های شدیدتر و نگران‌کننده قرار گرفته‌اند.

آقایان موسوی و کروبی، نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری دهم، تنها به جرم پیگیری رأی موکلان خود و پایمردی بر مواضع حق‌طلبانه‌شان، قریب به یک‌سال است که در حبس و حصر غیرقانونی و ناجوانمردانه‌ بسر می‌برند. یک سال پیش، آنان در چنین ماهی برای حمایت از جنبش‌های مردمی رهایی‌بخش و خواسته‌های انسانی آزادگان تونس و مصر و کشورهای منطقه، درخواست راهپیمایی کردند. پاسخ صاحبان قدرت نامشروع، همانند تمامی روزهای پس از ۲۲خرداد ۱۳۸۸، منفی بود. وقتی اقتدار حاکمیت، متکی بر آراء حقیقی و روندهای دموکراتیک نباشد، نه تنها مخالفان از امکان بروز و ظهور محروم می‌شوند بلکه به شدیدترین شکل مورد سرکوب قرار می‌گیرند. همان مواجهه‌ی خشونت‌بار و ضدانسانی‌ای که پس از انتخابات رسوای ۱۳۸۸، جان ده‌ها شهروند مظلوم را فدای جاه‌طلبی اقتدارطلبان کرد و هزاران شهروند مظلوم (از نخبه تا عادی و از شناخته شده تا گمنام) را ظالمانه به حبس افکند و با سرکوب غیرانسانی مورد حمله و هجمه قرار داد.

در پی فراخوان رهبران جنبش سبز، آزادگان ایران در بسیاری از شهرهای کشور به خیابان آمدند. تجمع اعتراض آمیز سبزها آن هم ۲۰ ماه پس از کودتای انتخاباتی چنان باشکوه بود که حاکمان متکی به زر و زور و تزویر، آزادی رهبران جنبش اعتراضی را برنتافتند. رهبران جنبش سبز نیز همچون بسیاری از ‌فعالان سیاسی، کنشگران مطبوعاتی، حقوقدانان، استادان، و دانشجویان محبوس شدند.

حال، بیش از ۱۱ ماه از بازداشت و حبس غیرقانونی آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد می‌گذرد. اگر حاکمیت به فکر پر کردن نمایشی کرسی‌های مجلس زیر سایه سرکوب و استبداد است، آزادگان ایران‌زمین مکلف‌اند که در تدبیر گسترش و تعمیق جنبش اعتراضی خود و به‌ویژه در گام نخست، آزادی رهبران در حصر و حبس خود باشند.

اصلاح‌طلبان و آزادی‌خواهان حقیقی به ارزیابی رهبران محبوس خود، ندای ما از درون زندان و خواست اکثریت ایرانیان و جمعیت‌های سیاسی وطن‌دوست، پاسخ مثبت دادند و حاضر به گرم کردن تنور انتخابات مهندسی شده و بازتولید استبداد نشدند. تحقق حاکمیت ملی از مجرای انتخابات آزاد، سالم و منصفانه به‌عنوان خواسته‌ی اصلی جنبش سبز همچنان باقی است. قدم نخست در این راه چنان که در دو بیانیه‌ی آبان‌ماه و آذرماه خود تاکید کردیم، آزادی رهبران آزاده‌ و استوار و صادق جنبش سبز است.

از اینرو از تمامی هموطنان آزاده و آگاه خویش درهرکجای جهان که هستند، می‌خواهیم در کنار آگاهی‌بخشی در مورد انتخابات دروغین و مهندسی شده و فرمایشی اسفندماه، از هیچ کوششی برای پیگیری آزادی رهبران محبوس جنبش سبز در بهمن ماه جاری دریغ نکنند.

همچنین تمامی آزادی‌خواهان جهان و نهادهای مستقل مدافع حقوق بشر را برای رهایی رهبران جنبش اعتراضی مردم ایران از حبس نامشروع و ظالمانه، به یاری می‌طلبیم. سزاوار نیست مدافعان حقوق بشر در جهان چشم بر این ظلم مستدام فروبندند.

امضا‌ء‌کنندگان این بیانیه که خود از پرداخت هزینه‌ برای تحقق خواست‌های قانونی و ایستادن پای سخن حق، ابایی نداشته‌‌اند، بر این باورند که رسیدن به چشم‌اندازهای مطلوب مستلزم هزینه است. معتقدیم که آرمان‌های انقلاب مردمی ۱۳۵۷ و تحقق آزادی و جمهوریت و استقلال و رفاه و پیشرفت، در گرو کوشش پیگیر و تلاش مصمم و بی‌یأس است؛ این راهی است که از مشروطه و نهضت ملی گشوده شده و تداوم‌اش با عزم مستدام یاران صبور و متوکل و امیدوار سبز در پیوند است. «والعاقبه للمتقین»

یعقوب‌وار وا اسفا همی زنم / دیدار خوب یوسف کنعانم آرزوست
والله که شهر بی تو مرا حبس می‌شود / آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست
جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او / آن نور موسی عمرانم آرزوست

اسامی امضاء‌کنندگان به ترتیب حروف الفبا:

۱- بهمن احمدی امویی

۲- حسن اسدی زید آبادی

۳- جواد امام

۴- محسن امین زاده

۵- مسعود باستانی

۶- عماد بهاور

۷- سید علیرضا بهشتی شیرازی

۸- سیدمصطفی تاجزاده

۹- سعید جلالی فر

۱۰- علی جمالی

۱۱- امیر خرم

۱۲- بابک داشاب

۱۳- محمد داوری

۱۴- مجید دری

۱۵- امیر خسرو دلیر ثانی

۱۶- علیرضا رجایی

۱۷- حسین زرینی

۱۸- عیسی سحر خیز

۱۹- داوود سلیمانی

۲۰- محمد سیف زاده

۲۱- قاسم شعله سعدی

۲۲- کیوان صمیمی

۲۳- فریدون صیدی راد

۲۴- جلیل طاهری

۲۵- محمد فرید طاهری قزوینی

۲۶- فیض الله عرب سرخی

۲۷- سیامک قادری

۲۸- ابوالفضل قدیانی

۲۹- فرشاد قربان پور

۳۰- سعید متین پور

۳۱- محسن محققی

۳۲- مهدی محمودیان

۳۳- محمد رضا معتمد نیا

۳۴- علی ملیحی

۳۵- عبدالله مومنی

۳۶- محسن میردامادی

۳۷- بهزاد نبوی

۳۸- ضیا نبوی

۳۹- ابوالفضل عابدینی

2012-01-26T08:50:00.000+01:00

حسن بهگر

آنچه ما می خواهیم

و آنچه آمریکا و اسراییل می خواهند

بغض به حکومت ستمگر اسلامی بسیاری مسایل را تحت الشعاع قرار میدهد و گاه اجازه نمی دهد که آنها را عینی بنگریم و رخدادهای واقعی جهان سیاست را درست ببینیم. میهن ما و آینده ی آن متعلق به جمهوری اسلامی نیست، متعلق به مردم ایران است. این کشور بارها از نظر سیاسی زیر و رو شده ولی آن چه همیشه باقی مانده مردمش بوده اند. هیچ ایرانی مخالف جمهوری اسلامی نمی خواهد به قیمت نابودی کشورش از شر جمهوری اسلامی خلاص شود و هیچ ایرانی خواستار فقر و ذلت هم میهنان خود نیست.

مدعیان تحریم ادعا می کردند که تحریم ها اصلاً طوری طراحی شده که فقط رژیم را تحت فشار قرار خواهد داد و به مردم آسیبی نخواهد رساند. امروز بطلان این ادعا به روشنی ثابت شده است و آنچه در آغاز تحریم خرید نفت و بانک مرکزی شاهد آن هستیم فقر و درماندگی هر چه بیشتر هموطنان ماست.هواداران تحریم اقتصادی ایران اکنون می توانند نتایج تحریم را در ایران مشاهده کنند. مردم زیر فشار گرفتار شده اند و روز به روز تنگدست تر میشوند؛ بهای کالاها هر روز رو به افزایش است و کمر همه زیر بار گرانی خم شده و خبر افزایش بهای دلار و طلا در صدر عناوین خبری قرار گرفته است. باید پرسید کجا هستند طرفداران «تحریم هوشمند»(1) که اکنون بیایند و نتایج این فشار را ببینند. طبق معمول مقاله ای نوشته اند و رفته اند و اگر هم این کار را در رسانه های خارجی کرده باشند که دیگر هیچ ! می گویند ما روزنامه نگاریم و هیچ مسئولیتی نداریم . روشنفکرانی که سی سال پیش دنبال خمینی راه افتادند و مملکت را به این روز انداختند اقلاً این اندازه شناخته شده بودند که نامشان در یادها بماند و دستکم آبرویشان لطمه بیند ولی این مقاله نویسان نیمه گمنام حتا آن اندازه هم حساب به کسی پس نمی دهند.

بر خلاف تصور بسیاری از این خوش خیالان بی مسئولیت، فشار اقتصادی منجر به شورش مردم و مقابله با جمهوری اسلامی نخواهد شد .در این دوران فقط برخی مارکسیست های عقب مانده وبعضی سیاستمداران خام اندیش غربی تصور می کنند که مردم هر چه فقیرتر شوند انقلابی تر خواهند شد. رژیم و حاکمان از این فشار صدمه ای نمی بینند، آنقدر دزدیده اند که بتوانند خود را با گرانی تازه وفق بدهند. در شرایط سخت هم خانواده ی خود را با پاسپورت آماده و پول بادآورده راهی کشورهای غربی یا بقول خودشان استکباری می کنند و غمی ندارند ولی این سختی معیشت برای مردمی که 32 سال انواع فشارها و سختی ها را تحمل کرده اند غیر قابل تحمل است. این گرانی چند باره و تورم جانکاه از سوی دول غربی که تصور می کنند به این ترتیب حکومت را ضعیف خواهند کرد به مردم تحمیل شده و توسط خدمتگزاران ایرانی آنها توجیه می شود.

ولی این فشارها نه به سرنگونی رژیم خواهد انجامید، نه به شورش مردم و نه به سرکارآمدن دموکراسی . این تحریم ها حتا قادر به متوقف کردن برنامه ی اتمی ایران نخواهد شد بلکه درنهایت فشار بر مردم کم در آمد رابیشتر خواهد کرد وموجب تضعیف طبقه متوسط خواهد شد که پیشتاز تغییر و مبارزه بوده و همواره هم زیر ضرب حکومت بوده است.

نمونه ی عراق که چند سال فشار تحریم را تحمل کرد پیش روی ماست؛ استبداد صدام با این تحریم ها تسلیم نشد بلکه عراق ضعیف شد و سرانجام مورد حمله خارجی قرار گرفت و در نهایت حاصل کار سدها هزار کشته و ازهم پاشیدن شیرازه ی مملکت وبی ثباتی سیاسی بود که هنوز هم معلوم نیست چقدر طول خواهد کشید. از اینها گذشته خطر تجزیه نیز آن کشور را تهدید می کند.

هیچ گواه متقنی برای کوشش جمهوری اسلامی برای دست یافتن به بمب اتمی وجود ندارد و اگر هم به دست بیابد توجیه کننده این همه فشار نیست چنانکه پاکستان بمب اتمی دارد و هدف چنین واکنشهایی قرار نگرفته است .داستان این که « قرارداد منع گسترش را امضاء نکرده» کسی را قانع نمی کند. ساخت بمب اتمی امر حقوقی نیست که با یک امضاء رفع و رجوع شود. تنها کشوری که از این تحریم ها و فشار جهانی بر ایران سود می برد اسراییل است که در منطقه انحصار سلاح اتمی را دارد و از غرب هم جز تحسین و به به نشنیده است . آمریکا و اروپا با ایران مستقل و قدرتمند مخالفند، اینکه چه کسی بر آن حکومت میکند تغییری در رویکردشان نمی دهد. استعداد ایران برای تبدیل شدن به قدرت منطقه ای مرهون جمهوری اسلامی نیست بلکه بیشتر از هرچیز مدیون وضعیت ژئوپلتیکی کشور ماست و امکانات طبیعی و انسانی آن. اما گویا صدها میلیون از مردم منطقه باید در آتش جنگ و ناامنی و قحطی بسوزند تا به هر قیمت هست 7 میلیون اسراییلی آقای منطقه باشند. این برخلاف منطق تاریخ است . غرب باید به واقعیت ژئوپولیتیکی منطقه توجه کند. کوشش برای تغییر این واقعیت از توان غرب بیرون است و فقط مایهُ بدبختی مردم این خطه و لطمه دیدن مداخله جویان خواهد شد.

سیاست غرب از روز اول مبتنی بر مخالفت با اسلام گرایی و جلوگیری از قدرتگیری ایران در منطقه بوده و تفاوتی بین این دو قایل نشده والبته در هر دو زمینه نیز ناکام مانده است. روشی که اول در پیش گرفته شد تحریک صدام برای حمله به ایران بود که اسلامگرایی را در ایران تقویت کرد و تحکیم نمود ولی برآمدن ایران را به عنوان قدرت منطقه فقط به تاخیر انداخت.

امروز هم نوبت فشار بر سر بمب اتم است که چهره ی اقتصادی بخود گرفته و در شرایطی در دستور کار قرار گرفته که اسلامگرایی در منطقه توسعه ی بی سابقه پیدا کرده است. این سیاست نیز مانند قبلی محکوم به شکست است. فشار بر جمهوری اسلامی در نظر هیچکدام از گروه های اسلامگرا که شعار اصلی همگی آنها در سیاست خارجی مخالفت با آمریکا و اسرائیل است مشروع جلوه نخواهد کرد و برعکس برای ترویج ایدئولوژی شان بستر مناسبی فراهم خواهد آورد. از سوی دیگر ایران را گرفتار بحران اقتصادی کردن فقط از توان جامعه یعنی تنها حریف دولت اسلامگرا خواهد کاست و نیروی دولت را در داخل و اعتبارش را در خارج افزایش خواهد داد.

نفوذ جمهوری اسلامی در منطقه که وجه اقتصادی ندارد و یا اگر داشته باشد بسیار ضعیف است، به این ترتیب کاستی نخواهد گرفت . برتری ایدئولوژیک اسلامگرایان که امروز صورت قاطع گرفته از فشار بر جمهوری اسلامی آسیب نخواهد دید. در عوض تنها نیرویی که قادر به فروکشیدن نظام اسلامی است به این ترتیب تضعیف خواهد شد. سیاست غلط همیشه نتایج منفی و مصیبت بار به دنبال می آورد. این اصل استثنا ندارد. در عراق و افغانستان شاهدش بودیم ولی گویی هیچکس از آنها درس نگرفته است.

آن چه تحریم کنندگان می جویند با آن چه که مردم ما خواستارند متفاوت است. فریب تبلیغات و هیاهوی پادوهای بیگانه را نخوریم . سناریویی که برای ایران تهیه شده است تجزیه ایران و تکه پاره کردن آن است نه چیز دیگر.

کشورهای خارجی به دنبال منافع خویش هستند ولی هواداران تحریم و طرفداران دخالت بشردوستانه که با آنها همکاری میکنند باید در مقابل ملت ایران جوابگو باشند.

1-در این مورد به مقاله رامین کامران با عنوان تحریم هوشمند یا سیاستمدار هوشمند؟ ژوئن 2010 مراجعه شود.

http://iranliberal.com/Maghaleh-ha/Ramin_Kamran/Tahrim.htm

منبع: ایران لیبرال

2012-01-26T08:45:00.000+01:00

ادعای تلویحی روزنامه کیهان:

دولت احمدی نژاد با آمریکا و اتحادیه اروپا همدست است

روزنامه کیهان، از روزنامه های حکومتی ایران و نزدیک به نیروهای امنیتی، در یادداشتی به قلم حسین شریعتمداری با عنوان "چه كساني تحريم را بزك مي كنند" افزايش قيمت سكه و دلار طي چند هفته و مخصوصاً چند روز اخير را «پروژه اي هماهنگ با تحريم نفتي ايران از سوي اتحاديه اروپا» دانسته و بدون اینکه نامی از احمدی نژاد و محمود بهمنی، ببرد تلویحا این دو را به همکاری و همدستی با امریکا متهم نموده است.

به گزارش دانشجونیوز، حسین شریعتمداری، سردبیر روزنامه کیهان در این یادداشت با اشاره به جریاناتی که آنها را «جرياني همسو با اصحاب فتنه» معرفی نموده، نوشته است که این جریانات «در تلاش بوده اند تا آثار تحريم نفتي جمهوري اسلامي ايران از سوي آمريكا و سپس اتحاديه اروپا را سنگين و پرآسيب جلوه دهد.»

حسین شریعتمداری در بخشی دیگری از یادداشت اش به ادعای اینکه «شمار قابل توجهي از صاحبنظران و اقتصاددانان بلندآوازه غربي نيز بركم اثر بودن تحريم نفتي ايران و زيان متقابل و بيشتر آمريكا و اروپا از تحريم هاي اخير تأكيد مي ورزند» به "جریانات مرموز" اشاره نموده و نوشته است: «جريان مرموز مورد اشاره با كليد زدن اين پروژه چه مقصودي را دنبال مي كند و كدام هدف نهايي را نشانه رفته است؟!

حسین شریعتمداری در بخش دیگری از نوشته خود افزایش قیمت سکه و ارز را ماموریت برخی از جریانات برای هماهنگی با تحریم های امریکا و اتحادیه دانسته و آورده است:

« افزايش غيرطبيعي و پرشتاب بهاي سكه و دلار كه افزايش قيمت ساير كالاها و خدمات را از چند هفته قبل و مخصوصا طي چند روز گذشته در پي داشته است، همان ماموريت نيست؟ اگر هست - كه هست- اين ماموريت را چه كساني و يا كدام جريانات برعهده گرفته و عملياتي كرده اند؟! پاسخ اين سوال چندان دشوار نيست. چه كساني شرايط كنوني كشور را با دوران شعب ابيطالب مقايسه مي كردند؟ و راه برون رفت را در گشودن باب مذاكره با آمريكا مي دانستند؟! كه با خروش مقتدرانه حضرت آقا روبرو شدند. چه كساني از يكسو به افزايش مصنوعي قيمت سكه و دلار دامن مي زدند و از سوي ديگر به گونه اي حسابشده، اين افزايش قيمت را به حساب ايستادگي مردم و نظام در مقابل زورگويي ها و باج خواهي هاي آمريكا و متحدانش معرفي مي كردند و مثلا اينكه اگر سپاه از بستن تنگه هرمز سخن به ميان نياورده بود يا اگر دانشجويان انقلابي خشم مقدس خود را عليه آمريكا و انگليس مهار كرده بودند و يا... قيمت سكه و دلار افزايش نمي يافت؟»

توصیه شریعتمداری به مقامات: تنگه هرمز را ببندید!

حسین شریعتمداری در بخش پایانی یادداشت خود خطاب به مقامات سیاسی جمهوری اسلامی نوشته است: « حالا كه قرار است تحريم نفتي ايران از 6 ماه ديگر عملياتي شود. چرا از هم اكنون؛ صدور نفت به كشورهاي اروپايي را متوقف نكرده و مشتريان پاي كار و فراوان ديگري را كه آماده خريد هستند جايگزين نكنيم؟ چرا نبايد از همين امروز با استناد به مواد 14 تا 23 كنوانسيون 1958 ژنو و مواد 17 تا 37 كنوانسيون جامائيكا، ابتدا ايست و بازرسي كشتي هاي عبوري تنگه هرمز را كه از سال 1991 داوطلبانه متوقف كرده بوديم، از سر نگيريم؟ و در مرحله بعد، از حق مسلم خود براي بستن تنگه هرمز به روي كشتي هاي متعلق به كشورهاي تحريم كننده نفت ايران استفاده نكنيم؟»

2012-01-26T08:00:00.000+01:00

رضا نصری

حق گرفتنی است، اما نه با بی‌راهه رفتن، پاسخی به محمد مصطفايی

محمد مصطفایی رضا پهلوی

شايد استفاده از لفظ "نسل‌کشی" در يک محاوره‌ی عاميانه و سطحی ميان دو منتقد يک حکومت زياد حساسيت‌برانگيز نباشد. اما اين‌که يک حقوق‌دان ـ که مشاور حقوقی يک چهره‌ی مهم سياسی نيز هست ـ اين‌گونه بی‌پروا و نادقيق برای توضيح طرح شکايت‌اش از لغت "نسل‌کشی" استفاده کند، واقعاً جای انتقاد دارد ويژه خبرنامه گويا در پاسخ به مقاله‌ی آقای مصطفايی به ذکر چند نکته اکتفا می‌کنم. با اين اميد که اين بحث‌ها باعث شود که افکار عمومی با آگاهی بيشتری اقدامات اخير آقای رضا پهلوی را مورد ارزيايی قرار دهد:

۱- همانطور که در مقاله‌ی پيشين شرح دادم، رويه‌ی شورای امنيت سازمان ملل نشان می‌دهد که اين نهاد تنها در مواردی بسيار نادر و استثنايی - و با تفسير بسيار مضيقی از «جنايت عليه بشريت» - وضعيت يک کشور را به دادگاه کيفری بين‌المللی ارجاع می‌دهد. از ميان ده‌ها کشور ناقض حقوق بشر در سراسر جهان، و از ميان تمام قطعنامه‌هايی که شورای امنيت با محوريت «نقض حقوق بشر» صادر کرده است، تنها دو مورد - (دارفور و ليبی) - توسط اين نهاد به دادگاه کيفری بين‌المللی فرستاده شده است. در دارفور، در مدت زمان کوتاهی ۴۰۰ الی ۶۰۰ هزار انسان کشته و در در ليبی در حد فاصل سه ماه، بيش از ۱۵هزار شهروند توسط بمب‌ باران‌ها و حملات نظامی دولت وقت به قتل رسيدند. در هر دو مورد اولاً، ابعاد و شيوه‌‌های ارتکاب جرائم به گونه‌ای بود که توسل شورای امنيت به فصل هفتم منشور را توجيه می‌کرد - و دوماً، «آستانه‌ی وخامت» جرم (Gravity threshold) در هر دو مورد به طرز مشهودی شکسته شده بود.

در مقاله‌ی پيشينم - با انجام يک مقايسه‌ی تطبيقی ميان اين دو مورد و مورد ايران و همچنين با استناد به نظر خود دادگاه در باب مقوله‌ی «جديت جرم» (يا «آستانه‌ی وخامت») - چند پرسش دقيق طرح کرده بودم که آقای مصطفايی به اکثر آنها پاسخ مشخصی ندادند. مقاله‌ی ايشان بيشتر فهرستی بود از گلايه‌های رايج از حکومت ايران، طرح چند سوال استفهامی و احساسی در باب «به درد آمدن وجدان بشريت» و چند نکته‌ در مورد ضرورت مبارزه و احقاق حقوق مردم.

انتظار از ايشان اين بود که با استفاده از مفاهيم و تعاريف دقيق حقوقی به پرسش‌ها پاسخ مناسب‌تری بدهند.

۲- آقای مصطفايی با انتشار جوابيه‌شان نه تنها رفع ابهام نکردند، بلکه ابهامات فراوان ديگری نيز به وجود آوردند. از جمله اينکه ايشان حداقل سه بار در نوشته‌شان به ارتکاب «نسل‌کشی» توسط جمهوری اسلامی اشاره کردند. ايشان در مقاله‌شان واژه‌ی «جنايت عليه بشريت» و «نسل‌کشی» را به گونه‌ای در کنار هم بکار بردند که گويی يا تصور می‌کنند که هر دوی اين جرائم در ايران صورت گرفته‌ است، يا اينکه اين دو واژه را مترادف و قابل تعويض‌‌ می‌دانند.

اگر آقای مصطفايی «جنايت عليه بشريت» را با «نسل‌کشی» مترادف می‌دانند، می‌شود نتيجه گرفت که تحقيقات‌ ايشان در حوزه‌ی حقوق کيفری بين‌المللی هنوز کامل نيست و شايد نياز به آشنايی بيشتری با مفاهيم کليدی و سازوکارهای اين حوزه داشته باشند. زيرا در قوانين بين‌المللی، تعريف «جنايت عليه بشريت» با تعريف «نسل‌کشی» بسيار متفاوت است.

اما اگر ايشان گمان می کنند که واقعاً «نسل‌کشی» هم در ايران صورت گرفته‌ است، سوال اينجاست که پس چرا آقايان پهلوی و مصطفايی در شکايتشان فقط به طرح مسئله‌ی «جنايت عليه بشريت» اکتفا کرده‌اند؟‌ اگر واقعاً آنطور که آقای مصطفايی در مقاله‌شان می‌فرمايند «اظهر من الشمس است که در اين حکومت جنايت عليه بشريت و نسل‌کشی صورت می گيرد»، پس چرا رسيدگی به «نسل‌کشی» را در شکايتشان قرار نداده‌اند؟ آيا فاجعه‌ی «نسل‌کشی» کم اهميت‌تر از آن بود که مورد توجه شورای امنيت قرار گيرد؟ از ميان «نسل‌کشی» و «جنايت عليه بشريت» که به زعم ايشان در ايران در حال وقوع است، چرا فقط دومی را برگزيده‌اند؟

اما اگر دليل‌ اصلی عدم درج اتهام «نسل‌کشی» در شکاياتشان اين است که خودشان نيز واقعاً اعتقادی به وقوع اين جنايت در ايران ندرند، پس سوال اينجاست که چرا در مقاله‌ی اخير اينگونه به افکار عمومی القاء می‌کنند که در ايران «نسل‌کشی» هم صورت می‌گيرد؟ آيا انصاف است که ايشان تا اين اندازه مفاهيم و تعاريف دقيق حقوقی را تحريف کنند تا بتوانند به وسيله‌ی آن احساسات و عواطف افکار عمومی را برانگيزند؟ آيا درست است اينگونه حقيقت را قربانی اهداف سياسی کنيم؟

آيا از اين رويکرد هيجانی و نادقيق آقای مصطفايی نمی‌شود نتيجه گرفت که شايد در مورد کل اين ماجرا ايشان و آقای پهلوی با افکار عمومی همين شيوه را به کار برده‌اند؟

شايد استفاده از لفظ «نسل‌کشی» در يک محاوره‌ی عاميانه و سطحی ميان دو منتقد يک حکومت زياد حساسيت‌برانگيز نباشد. اما اينکه يک حقوقدان - که مشاور حقوقی يک چهره‌ی مهم سياسی نيز هست - اينگونه بی‌پروا و نادقيق برای توضيح طرح شکايتش از لغت «نسل‌کشی» استفاده کند، واقعاً جای انتقاد دارد.

جا دارد از آقای مصطفايی تقاضا شود که در راهی که می‌روند نسبت به بازتوليد و تکرار گفتمانی که می‌خواهد به بهانه‌ی «حقوق بشر» و «دموکراسی‌» - با توسل به کليد‌واژه‌هايی چون «نسل‌کشی» - اقوام مختلف ايرانی را در برابر يکديگر قرار دهد هشيار باشند.

۳- آقای مصطفايی می‌فرمايند:‌ «در گذشته، افراد و گروههای بوده اند که اعلام به شکايت عليه آقای خامنه ای و مسولين جمهوری اسلامی در شورای امنيت کرده اند اما متاسفانه در عمل به دلايل مختلف از جمله سنگ اندازی های برخی از مدافعين جمهوری اسلامی نتوانسته اند شکايت خود را مطرح کنند».

خير جناب مصطفايی! شورای امنيت سازمان ملل نهادی نيست که بخواهد بخاطر «سنگ‌اندازی مدافعين جمهوری اسلامی» از رسيدگی به چنين امر مهمی خودداری نمايد. اگر «مدافعين جمهوری اسلامی»‌ می‌توانستند با «سنگ اندازی» خللی در کار شورای امنيت سازمان ملل به وجود بيآورند - يا آن را از بازبينی يک پرونده‌ی خاص بازدارند - قطعاً نمی‌گذاشتند اين نهاد حداقل سالی يک قطعنامه‌ی تحريمی عليه جمهوری اسلامی در پرونده‌ی هسته‌ای صادر کند! شورای امنيت سازمان ملل نه با کارشکنی مدافعين جمهوری اسلامی به تزلزل می‌افتد و نه در تصميم گيری‌هايش نامه‌ها و طومار‌های امضاء شده‌ی مخالفان آن را لحاظ می‌کند. شورای امنيت سازمان ملل مطابق يک منطق و ضوابطی کار می‌کند که با آنچه آقای پهلوی تصور می‌کنند متفاوت است.

تنها دليل عدم توفيق گروه‌های گذشته در به ثمر رساندن طرح‌های مشابه صرفاً اين بوده است که بستر حقوقی لازم برای ارسال پرونده‌ی ايران به دادگاه کيفری بين‌المللی وجود ندارد. جامعه‌ی جهانی و دادستانی دادگاه کيفری بين‌المللی نيز هرگز حاضر نيستند صرفاً به اصرار اپوزيسيون ايران، يک تحول بنيادين در رويه‌‌ی شورای امنيت و تعاريف مفاهيم حقوق کيفری به وجود بيآورند. هرچقدر هم که به قول جناب مصطفايی وزن سياسی آقای پهلوی زياد باشد (که در اين امر نيز جای ترديد بسيار است) باز هم هرگز جامعه‌ی جهانی برای رضای ايشان دست به تغيير و استحاله‌ی مبانی اصولی حقوق کيفری بين‌المللی و سازوکارهای مربوطه نخواهد زد.

حقيقتی که آقای مصطفايی نمی‌خواهند بپذيرند اين است که دادگاه کيفری بين‌المللی از لحاظ حقوقی محل مناسبی برای پيگيری مسئله‌ی حقوق بشر در ايران نيست. اينکه شکست‌های متناوب ساير گروه‌ها در همين رابطه را صرفاً به «سنگ اندازی»‌ ديگران تقليل دهيم، روش عيب‌يابی علمی و صحيحی نيست.

۴- توجه داشته باشيد که موسسان اين دادگاه - يعنی اکثر کشورهای سازمان ملل - که بسياری از آنها غير دموکراتيک و ناقض حقوق بشر هستند (از جمله ايران) - طعباً اين نهاد را برای جلوگيری از «سرکوب سياسی» يا نقض معمولی حقوق شهروندی بنا نکرده‌اند.

دليل تاسيس دادگاه کيفری بين‌المللی سلب مصونيت از افرادی بوده است که در ابعاد بسيار گسترده و با يک وخامت استثنايی - و در اکثر مواقع با يک انگيزه‌ی قومی و نژادپرستانه - دست به قتل‌عام‌ها و پاکسازی‌های وسيع و فاجعه‌آميزی زده‌اند. صلاحيت دادگاه نيز تنها محدود به اين گونه جرائم است و جناياتی را که پيش از سال ۲۰۰۲ به وقوع پيوسته‌‌اند مورد بررسی قرار نخواهد داد. تمامی پرونده‌های مورد رسيدگی اين دادگاه نيز تا کنون محدود به قاره‌ی آفريقا بوده است که در آن بيش از ساير مناطق جغرافيايی جهان اين قبيل فجايع متداول است.

در واقع دادگاه بين‌المللی کيفری به مثابه‌ی بخش مراقبت‌های ويژه‌ی بيمارستانی است - که بخاطر محدوديت‌های قانونی و امکانات کم - تنها قادر به پذيرفتن بيمارانی است که به دليل خونريزی شديد در وضعيت خطرناکی قرار دارند. در ايران اما وضعيت حقوق بشر به مثابه‌ی يک بيماری «مزمنی» است که هرچند قربانيان زيادی می‌گيرد،‌ اما هنوز (خوشبختانه) از حيث وخامت و اورژانس مستحق استفاده از بخش مراقبت‌های ويژه‌ی اين بيمارستان نمی‌باشد.

به عبارت ديگر، برداشتی که دادگاه مذکور از «وضعيت بحران» و ماموريت خود دارد با وضعيت مزمن ايران همخوانی ندارد. همانطور که ذکر شد، در دادگاه کيفری بين‌المللی يک آستانه‌ی وخامت جرم (Gravity threshold) مطرح است - که چه بخواهيد چه نخواهيد - مطابق استانداردهای دادگاه، ايران از آن عبور نکرده است. اين حرف نگارنده، نه «سنگ اندازی» است و نه نظر شخصی. حقيقتی است که خود دادگاه کيفری بين‌المللی مشخصاً در پرونده‌ی کشورهای ديگر به آن اشاره کرده است. شورای امنيت سازمان ملل نيز بر اساس همين «استاندارد» در اين موارد تصميم می‌گيرد. اگر حتی شورای امنيت هم صرفاً براساس محاسبات «سياسی» تشخيص دهد که وضعيت يک کشور مصداق «جنايت عليه بشريت» و قابل رسيدگی توسط دادگاه است، باز هم دادگاه کيفری بين‌المللی می‌تواند با استناد به استاندارد مذکور،‌ از پيگيری آن خودداری نمايد. در همين راستا، توجه آقای مصطفايی و خوانندگان را به رای دادگاه کيفری بين‌المللی در «قضيه لوبانگا» (در پرونده‌ی کنگو) و همچنين به توضيحات دفتر دادستانی در چرايی عدم پذيرش پرونده‌ی جنايات جنگی در عراق در سال ۲۰۰۶ جلب می‌کنم.*

۵- اگر وضعيت حقوق بشر در ايران را به مثابه‌ی يک بيماری مزمن بدانيم، به طبع درمان آن نيز بايد همراه با بردباری، آگاهی، درايت و احتياط باشد. من معتقدم که اين قبيل اقدامات نمايشی - اگر حتی نتيجه داشت - برای بهبود وضعيت حقوق بشر در ايران بی فايده است. مسير درمان بيماری نقض حقوق بشر در ايران قطعاً از گذرگاه تنگ شورای امنيت سازمان ملل نمی‌گذرد. اگر حل اين معضل ديرينه و ريشه‌دار با حکم يک دادگاه بين‌المللی ميسر بود، الان می‌بايست تمام هفت کشوری که پرونده‌شان در دادگاه کيفری بين‌المللی مورد رسيدگی قرار گرفته است، هم‌اکنون غرق آسايش و دموکراسی می‌بودند. اما می‌بينيم که ورود دادگاه کيفری بين‌المللی به صحنه‌ی سياست اين کشورها، نه تنها الزاماً تنش‌های حقوق بشری را کاهش نداده است، بلکه در برخی موارد موجب انسداد سياسی و افزايش قربانيان نيز گشته است. بسياری از تحليل‌گران معتقدند که يکی از دلايل سماجت قذافی در حفظ قدرت - که منجر به مرگ هزاران نفر نيز شد - حکم جلبی بود که دادگاه بين‌المللی کيفری بسيار زودهنگام در مورد او صادر کرده بود. حال سوال اينجاست که آيا نقش اين دادگاه در مورد همه‌ی کشورها الزاماً‌ سازنده‌ است يا اينکه در برخی موارد حتی موجب پسرفت دموکراسی و انسداد گشايش احتمالی سياسی نيز خواهد شد؟

علاوه بر آن، جای سوال است که آيا تقليل دادن تمام معضلات حقوق بشر در ايران به يک فرد و به حاشيه راندن تمام دلايل ساختاری،‌ اجتماعی و فرهنگی آن، نهايتاً به نفع ارتقای حقوق بشر است يا به ضرر آن؟

جا دارد آقای پهلوی توضيح دهند که تا چه اندازه اينگونه ملاحظات را - قبل از آغاز اقداماتشان - مورد کارشناسی و مطالعه قرار داده‌اند؟

۶ - آقای مصطفايی می‌فرمايند: «احتمال دارد در اين راه حتی شکست بخوريم. هيچ اشکالی ندارد،. مهم اين است که تلاش خود را برای رسيدن به نتيجه انجام داده ايم»!

اما من معتقدم «تلاش» هم بايد اصولی باشد! شکست نيز چندان که آقای مصطفايی تصور می‌کنند بی اشکال و ضرر نيست.

اگر اپوزيسيون خارج از کشور تا به حال نتوانسته‌ است با وجود اين همه‌ امکانات و پشتيبانی‌های مختلف، جايگاه و اعتباری نزد مردم و حتی مجامع بين‌المللی کسب نمايد، اتفاقاً به دليل همين قدم گذاشتن‌ها در راه‌های بی‌فرجام و محکوم به شکست بوده است. اين قبيل محاسبات غلط سال‌هاست که فضای اعتدال و عقلانيت را به هيجان‌های کاذب و گذرا آلوده می‌کند. سال‌هاست که شخصيت‌های مدعی دموکراسی‌خواهی در خارج از کشور، با بی مسئوليتی تمام، با ارائه‌ی طرح‌های نمايشی و بی‌خاصيت، مسيرهای عملی‌تر و واقع‌بينانه‌تر را برای افکار عمومی بی‌اعتبار جلوه می‌دهند. سال‌هاست فعالان و کنشگران داخل کشور قربانی ندانم‌کاری‌های خارج‌نشينانی می‌شوند که حتی در برابر اشتباهات و محاسبات غلط‌شان کوچک‌ترين مسئوليتی نمی‌پذيرند. اما اين وضع بايد عوض شود.

از اين پس به همان اندازه که مقامات سياسی يک کشور حق ندارند برای جلب آراء و اعتماد مردم وعده‌‌های غيرممکن و بعيد بدهند، به همان اندازه هم چهره‌های اپوزيسيون حق ندارند - با همين استدلال «شد شد، نشد هم نشد» - با اتخاذ راهکارهای پوپوليستی و غيرکارشناسانه، جنبش دموکراسی‌خواهی و افکار عمومی را به بازی بگيرند.

من يقين دارم نسلی که با شعار «دروغ ممنوع»‌ و در واکنش به پوپوليسم و بی‌کفايتی پا به عرصه‌ی سياست گذاشته است، ديگر اين چنين مانورهای تبليغاتی خالی از پشتوانه‌ی علمی و منطقی را برنمی‌تابد. افکار عمومی و پيکر زخم‌ خورده‌ی حقوق بشر نيز موش آزمايشگاهی نيست که بيش از اين دستخوش «سعی و خطا‌های» چهر‌ه‌های کهنه‌کار سياسی قرار گيرد. اين نسل «نتيجه‌گرا»، عقلانی و قائل به راهبرد‌های اصولی است. چهره‌ها و فعالان عرصه‌ی عمومی نيز خوب است بدانند که از اين پس هر حرکتشان زير ذره‌بين است.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* اظهارات دادستان دادگاه بين‌المللی کيفری در توجيه عدم پذيرش پرونده‌ی جنايات جنگی در عراق در سال ۲۰۰۶:

It is worth bearing in mind that the OTP [Office of the Prosecutor] is currently investigating three situations involving long-running conflicts in Northern Uganda, the Democratic Republic of Congo and Darfur. Each of the three situations under investigation involves thousands of wilful killings as well as intentional and large-scale sexual violence and abductions. Collectively, they have resulted in the displacement of more than ۵ million people. Other situations under analysis also feature hundreds or thousands of such crimes"

2012-01-25T10:20:00.000+01:00

سیمین بهبهانی:

نگران وضعيت شعر‌هاى منتشر نشده‌ام هستم!

سيمين بهبهاني، گزينه‌ى شعر قبلي‌اش را كه حدودا 8 سال پيش توسط نشر مرواريد چاپ شده بود، با شعر‌هايى تازه تكميل و به تازگى منتشر كرده است.

وى در گفتگو با خبرنگار ايلنا؛ ضمن اعلام اين خبر افزود: از آنجايى كه سال‌ها از انتشار آخرين گزينه اشعارم مي‌گذشت، نشر مرواريد تصميم گرفت با افزودن شعر‌هاى تازه‌ى من به اين مجموعه، گزينه‌ى ديگرى را منتشر كند كه باوجود اعمال حذفيات متعدد ازسوى اداره‌ى كتاب، اين امر محقق شد.

بهبهانى درمورد شعر‌هايى كه به گزينه‌ى پيشين‌اش اضافه شده‌است، گفت: اين شعرها، سرايش‌هاى من را از سال 80 به بعد را شامل مي‌شوند و شعر‌هايى از يكي‌دو سال اخير نيز در ميان آن‌ها وجود دارد. در مجموع بايد بگويم، حجم اين گزينه شعر، نسبت به گزينه‌ى قبلى تقريبا دو برابر شده است كه از اين بابت از زحمات نشر مرواريد سپاسگزارم.

بهبهانی درمورد سبك و سياق منحصر به فرد غزل‌هايش خاطرنشان كرد: من كارم را در ابتدا با 2 بيتي‌هاى نيمايى آغاز كردم كه بخش عمده‌اى از سروده‌هايم در اين قالب، در كتاب اولم يعنى «جاى پا» در سال 1335 منتشر شد. اما بعد از آن به سرايش غزل روي‌آوردم و برخى از شاعران كلاسيك همچون معين كرمانشاهى به من گفتند كه در سرايش غزل موفق‌ترم.

وى ادامه داد: در ادامه از آنجايى كه احساس مي‌كردم بن‌مايه‌هاى اجتماعي، به جز مواردى محدود در دوران مشروطه، نمود و ظهورى در قالب غزل نداشته‌است، تصميم گرفتم سرايش غزل را با رويكرد اجتماعى دنبال كنم و از آن به بعد، همواره سر و كارم با اجتماع بوده است.

بهبهانی اظهار داشت: شعر من، در دوره‌هاى مختلف از نگاه به وضع زمانه و وضعيت مردم و احساس خودم نسبت به جامعه غافل نبوده. آنچنانكه اگر كسى بخواهد تاريخ معاصر كشورش را در دريچه‌ى نگاه و احساس يك شاعر دنبال كند، مي‌تواند كليات شعر‌هاى من را بخواند. حسن‌اش هم اين است كه در سروده‌هايم، اگرچه به حوادث و رويداد‌هاى تاريخى اشاره شده اما حالت شاعرانه‌ و اقتضاى زبان و زمان در آثار حفظ شده است.

بهبهانى ضمن بيان اين مطلب كه شعر‌هاى منتشر نشده‌اش، به مراتب بيشتر از شعر‌هايي‌ست كه از او منتشر شده، گفت: شعرهاى زيادى دارم كه در قالب كتاب؛ در ابران منتشر نشده‌اند. البته برخى از آن‌ها در شعر‌خواني‌هايى كه در خارج از كشور داشته‌ام مورد خوانش قرار گرفته‌اند، برخى ديگر هم در سايت‌هاى مختلف درج شده. 3 جلد كتاب نيز از من توسط ناشران خارجى به چاپ رسيده است. يك مجموعه از شعرهايم هم با كوشش فرزانه ميلانى و آقاى كاوه چاپ شده. در آلمان و سوئد نيز ازسوى انتشارات ديگرى ترجمه‌ى شعرهايم منتشر شده‌اند.

وى كه با توجه به شرايط سني‌اش، نسبت به وضعيت شعر‌هاى منتشر نشده‌اش، عميقا احساس نگرانى مي‌كند، اضافه كرد: نمي‌دانم بعد از من، چه بر سر شعر‌هاى منتشر نشده‌ام مي‌آيد. اميدوارم در آينده شرايطى فراهم شود كه مسوولان امر با نگاهى منصفانه‌تر به شعر‌هاى من نگاه كنند و امكان انتشار آن‌ها براى علاقه‌مندان به شعر، ميسر شود.

بهبهانى ادامه داد: حقايق را همه‌ى اعضاى اجتماع به چشم ديده‌اند و مي‌دانند. حال اگر شاعرى به اوضاع مملكتش تجسم شاعرانه ببخشد، نبايد كسى را نگران كند زيرا به نظر من؛ اتفاقا بهتر آن است كه اين حقايق توسط شاعرى بي‌غرض و وطن‌دوست كه وضعيت جامعه‌ و مردم برايش مهم است، نقل شوند. چنين شاعرانى در كشور ما كم نيستند.

اين شاعر 84 ساله، در ادامه‌‌ى سخنانش به وضعيت غزل در ايام اخير اشاره كرد و گفت: آن وقتى كه من سرايش غرل را آغاز كردم، بسيارى از شاعران ازجمله‌زنده‌ياد نادر نارپور، مي‌گفتند كه دوران غزل به سر آمده و غزل نخواهد توانست بار ديگر مطرح شده، پيشرفت كرده و بر جامعه تاثير بگذارد. جالب‌آنكه خود نادرپور چندين غرل زيبا سروده است. من با اين نظرات مخالف بودم و اعتقادم اين بود كه مي‌شود در قالب غزل، حرف‌هاى تازه‌اى زد.

بهبهانى اضافه كرد: در مقابل نظرات مخالف، مقاومت كردم و خوشبختانه؛ نه تنها در اين مسير موفق شدم، بلكه شاعران ديگرى نيز؛ وقتى كه موفقيت من برايشان محرز شد، به سرايش غزل روي‌آوردند. من در اين مسير، از سال 48 تصميم گرفتم كه اوزان تازه‌اى را در سرايش‌هايم تجربه كنم زيرا اوزان تازه به من اجازه مي‌دادند كه موضوعات تازه‌اى را در شعر‌هايم دنبال كنم. البته پذيرش اين اوزان در ابتدا براى مخاطبان سخت بود اما رفته رفته آن‌ها را پذيرفتند و از آن‌ها استقبال كردند.

وى گفت: اين مسير را ادامه دادم و به سبك خاص خودم در سرايش غزل رسيدم. آنچنانكه غزل خود را با تمام گونه‌هاى نوآيينى كه در طول اين‌سال‌ها اتفاق افتاده، متفاوت مي‌بينم و معتقدم اگر نام و امضاى من در زير شعر‌هايم نباشد، مخاطب متوجه مي‌شود كه شعر؛ به سيمين تعلق دارد، نه به شاعرى ديگر.

اين شاعر، درمورد وضعيت شعر در دهه‌ها و دوره‌هاى آتى اظهار داشت: نمي‌شود براى آينده قضاوت كرد. من تنها از مسيرى كه خود طى كرده‌ام، راضى هستم و براى شاعران نو‌آيين ديگر نيز آرزوى موفقيت مي‌كنم. ولى به هر تقدير، دوره‌هاى مختلف؛ مختصات مختلفى را به همراه دارند و معمولا در هر دوره‌اى برخى از شاعران چهره مي‌شوند و بسيارى ديگر نيز در سطوح مختلف به سرايش ادامه خواهند داد.

2012-01-25T10:00:00.000+01:00

رامین کامران

ملیون و آمریکا

اگر هیچکس در ایران نفهمیده باشد، ملیون ایران باید متوجه شده باشند که از آمریکا خیری به آنها نخواهد رسید. دمکراسی یعنی ادارهُ کشور به میل مردم آن، نه خارجی ها. هر دولت خارجی که بخواهد در کشوری اعمال نفوذ کند، اول در همین مکانیسم اخلال می کند. دیروز حکومت آریامهری مخاطب مطلوب آمریکا بود، امروز مجاهدین و وراث سلطنت پهلوی هستند. دمکرات ها در این میان نه جایی داشته اند و نه دارند. اصرار در دوستی با کسی که شما را دشمن می دارد فقط نشانهُ نادانی است و کسی این را به حساب حسن نیت نمی گذارد.

چندی پیش با یکی از مبارزان قدیم نهضت ملی صحبت از نوع رابطهُ ملیون با آمریکا بود که هیچگاه نتوانسته صورت معقول و ثابتی پیدا بکند و اینکه گروه مزبور بیش از هر گروه دیگر سیاسی ایران از این بابت دچار سردرگمی است، در حالیکه، موضع آمریکا در برابر پیروان مصدق بسیار روشن است.

دولت ایالات متحده از ابتدا و به دلایل روشن ایدئولوژیک با چپ ها میانه نداشته و با تمام قوا کوشیده تا دست آنها را قدرت کوتاه نگاه دارد. این رفتار در چارچوب رقابت جهانی با اتحاد شوروی تعریف میشده است و هیچ ابهامی برای احدی نداشته. ولی این را هم باید در نظر داشت که هیچکدام گروه های چپ ایران، از ابتدای قرن بیستم تا سقوط شوروی، در موقعیتی نبوده که بتوانند خود با پشتیبانی مردم قدرت را به دست بگیرد. موضع آمریکا در برابر اسلامگرایان دچار همان ابهامی بوده که گریبانگیر حکومت آریامهر بود. مدتها به آنها در مقابله با چپگرایان و ملی گرایان امید و تکیه داشت، در عین اینکه خودشان را نامزد قدرتگیری نمی شمرد. از تحولی که پیدایش اسلامگرایی خمینی در این حوزهُ سیاست ایران ایجاد کرد، به کلی غافل بود و به همین دلیل طی انقلاب پنجاه و هفت نتوانست موضع روشنی در قبال آنها اتخاذ نماید، فقط پس از سقوط شوروی کم کم دشمنشان شمرد، تازه آن هم با هزار سردرگمی. حکومت آریامهری هم که کارگزار اصلی سیاست آمریکا در ایران بود و دست نشانده و خدمتگزار ایالات متحده. میمانند ملی ها که اصلاً با کودتایی که توسط آمریکا و انگلیس طراحی شده بود و توسط آمریکایی ها به اجرا گذاشته شد، از قدرت ساقط شدند و به عبارتی می توان قربانیان اصلی سیاست آمریکا در ایران به شمارشان آورد.

در وهلهُ اول چنین به نظر می آید که چنین ابراز دشمنی از سوی ایالات متحده که نه فقط برای یک گروه سیاسی، بلکه برای تمامی ملت ایران بسیار گران تمام شد، میبایست پیروان مصدق را اگر نه به سوی مخالفت یکدست که به طرف موضعگیری صریح یا لااقل هشیاری در قبال آمریکا سوق داده باشد، ولی در عمل خبری نیست. یعنی در عین اینکه آمریکا ملیون ایران را دشمن شمرده و به ترتیبی متناسب با این ارزیابی با آنها رفتار کرده است، ملیون هیچگاه موضع روشنی در قبال ایالات متحده اتخاذ نکرده اند. داستان بسیار عجیب مینماید و باید برایش توضیحی جست.

استقلال مصدق

باید اول به دوران مصدق بازگردیم و این نکته را یادآوری کنیم که استقلال طلبی وی معنایی بسیار روشن و ساده و بی ابهام داشت: اختیار ایران باید به دست ایرانیان باشد و احتراز از پیوستن به بلوک شرق یا غرب لازمهُ حفظ این استقلال است.

این برداشت که مصدق «موازنهُ منفی» مینامیدش، در حقیقت دنبالهُ سیاست استقلال خواهانهُ رجال قاجار بود که در شرایط ضعف مطلق کشور با دو سیاست قوی خارجی طرف شده بودند و میکوشیدند در درجهُ اول موجودیت و سپس استقلال مملکت را در این گیر و دار محفوظ بدارند. حکام ایران از شدت ناتوانی ناچار بودند با امیتاز دادن به دو طرف، موازنهُ بین آنها را حفظ کنند ولی به مرور برایشان روشن شد که با وجود مهارتی که در این باب به کار میبندند و هوشمندی که در مانور دادن نشان میدهند، مملکت به این ترتیب به باد خواهد رفت. تألیف سیاست موازنهُ منفی که به اواخر دورهُ قاجار برمیگردد بیان خواست تغییر روش بود در جهت ختم امتیاز دادن و نیز حفظ موازنه با پس گرفتن امتیازهای داده شده. قرارداد هزار و نهصد و بیست با شوروی را که خروج نیروهای این کشور را وابسته به خروج نیروهای انگلیس از ایران کرد تا مملکت ما را در شرایطی که شوروی آمادهُ عقب نشینی بود، از دخالت هر دو قدرت خلاص کند، یکی از موفقیت های بزرگ این سیاست به شمار میاید. البته انگلیس در نهایت با کودتای سیدضیأ و رضاخان این مانع را رفع کرد و به جای نیروهایی که بیرون برد، خدمتگزاران داخلی خود را به کار گماشت. ولی همین قرارداد کشورهای غربی را (لااقل در مواردی که شوروی موافقتی با این کار نداشت) از نیرو وارد کردن به ایران باز میداشت. به عنوان مثال این خود یکی از عواملی بود که در دورهُ مصدق، کشور انگلیس را که رزمناو به خلیج فارس فرستاده بود، از تعرض نظامی منصرف کرد.

سیاستی که پس از جنگ جهانی دوم «بیطرفی» (neutralisme) نام داشت و بعد نام جهان سومی گرفت، در دیپلماسی ایران سابقهُ قدیم داشت و راهنمای عمل بود. مصدق همین برداشت سیاست خارجی را که در مقابل دو همسایهُ روسی و انگلیسی طرح شده بود، در چارچوب جهان بیرون آمده از جنگ جهانی دوم که در آن دو ابرقدرت شوروی و آمریکا جایگزین دو همسایهُ قبلی شده بودند، به کار گرفت. انتخاب او انتخاب بین استقلال و دست نشاندگی بود نه بین بد و بدتر. وی بهای این سیاست را پرداخت. نه فقط با بهره ور نشدن از پشتیبانی بلوک شرق، بلکه در نهایت با دشمنی قاطع کشورهایی که خود را «مدافع آزادی» و رهبران «جهان آزاد» معرفی میکردند و موفق شدند با استفاده از ضعف موضعی شوروی، از قدرت ساقطش نمایند.

پس از مصدق

پس از سقوط مصدق چند عامل مایهُ تزلزل برخی ملی گرایان در پیروی از آن سیاست خارجی شد که وی بارزترین نماینده اش بود.

اول احتمالاً احساس ضعف بعد از شکست بود و این تصور که بدون پشتیبانی آمریکا و کشورهای غربی نمیشود در ایران کاری کرد و قدرت را به دست گرفت، پس باید مصلحت اندیشی نمود و از دشمنی با این نیروی برتر که یک بار ملیون ایران را از قدرت به زیر کشیده، دست کشید و احیاناً در جلب موافقت آن کوشید! لابد موقعیت ژئوپلیتیک کشور و هم مرز بودنش با شوروی نیز که یک بار سعی کرده بود آذربایجان را از ایران جدا کند، نزدیکی با آمریکا را در نظر آنان به نوعی قابل قبول یا حتی لازم جلوه میداد. این را هم باید در نظر داشت که نظام سیاسی اتحاد شوروی هیچ سنخیتی با افکار و مشی سیاسی ملیون نداشت، ولی در مقابل دول غربی و در رأس آنها آمریکا، به دلیل برخورداری از دمکراسی، سرمشق ملیون ایران به شمار می آمدند، پس احتمالاً قابل معاشرت تر هم جلوه می کردند.

اگر بخواهیم برای این پس روی از موضع بیطرفی و استقلال چهره ای نمادین پیدا کنیم احتمالاً بهتر از اللهیار صالح نخواهیم یافت. از اینجا شروع کنم که او در گیر و دار کودتای بیست و هشت مرداد در آمریکا سفیر بود. پس از کودتا، زاهدی به او پیشنهاد کرد در پستش باقی بماند ولی وی نپذیرفت. اما علیرغم موقعیت محکمش و دور بودن از دسترس حکومت، هیچ کاری هم در مخالفت با کودتای واقع شده انجام نداد و آرام و بیصدا به ایران بازگشت. به عنوان مثال یادآوری میکنم که احتشام السلطنه رئیس مجلس اول که مقارن کودتای محمدعلیشاه سفیر ایران در آلمان بود، در ابتدای قرن بیستم که هنوز این ترتیب عمل رواجی نگرفته بود، بلافاصله بعد از به توپ بسته شدن مجلس، مصاحبهُ مطبوعاتی ترتیب داد، دولت کودتا را فاقد مشروعیت خواند و آنرا محکوم کرد و دول غربی را از هر گونه مساعدت با حکومتی که نمایندهُ ایرانیان نبود، بر حذر داشت. داستان پابلو نرودای شیلیایی و مخالفتش با کودتای پینوشه را هم که بسکه نقل شده همه میدانند.

به هر حال این روش اللهیار صالح طی سال های سی دنباله ای بسیار نامعقول و حیرت انگیز پیدا کرد که قبول دکترین آیزنهاور بود. این دکترین بیان قاطع ترین موضع در جنگ سرد بود و رد مشروعیت هرگونه بی طرفی در این کشمکش، یعنی درست همان فکر فاسدی که پایهُ کودتای بیست و هشت مرداد شده بود. در این مورد صالح به طور یک جانبه و یک تنه اعلامیه ای صادر نمود و از سوی حزب ایران که از هرگونه فعالیتی ممنوع بود، این دکترین را پذیرفت! انگار نه انگار که همین دولت آیزنهاور با همین دکترین یاوه در ایران کودتا کرده و طومار دمکراسی و استقلال این کشور را در هم پیچیده است.

در ابتدای دههُ چهل هم که محمدرضا شاه در موضع ضعف افتاده بود و ناچار شد به نوعی فضای سیاسی ایران را باز کند و به مخالفان فرصت نفس کشیدن بدهد، جبههُ ملی در مخالفت با پیمان سنتو که بارزترین نماد پیوستن ایران به بلوک غرب بود، همصدا نبود. کسانی که در جبههُ ملی علیه این پیمان موضع صریح گرفتند (از جمله شاپور بختیار در میدان جلالیه) با انتقاد برخی از اعضای جبهه که این کارها را تندروی می دانستند، مواجه گشتند. یادآوری کنم که پیمان مزبور، در مقابل عضویت ایران، فقط محافظت از جنوب کشور، یعنی منطقهُ نفت خیز را ضمانت میکرد و شمال را به رسم سیاست قدیم انگلستان، برای شوروی باز می گذاشت.

در این دوران سیاستی که صالح تعقیب مینمود گرفتن سهمی از قدرت بود نه وادار کردن شاه به اجرای قانون اساسی. برای همین هم بود که در انتخابات تابستانی دورهُ بیستم که شاه اجازه داد تا از کاشان انتخاب بشود، به مجلس رفت و همان چند روزی را هم که مجلس برقرار بود سر جایش نشست تا شاه تصمیم به انحلال مجلس گرفت. روی خوش نشان دادن به آمریکایی ها مکمل این روش بود و نشانهُ قبول این امر که ایران در حوزهُ نفوذ ایالات متحده قرار دارد.

ولی مورد مهمتر مسئلهُ برقراری کاپیتولاسیون در حق مستشاران نظامی آمریکا توسط دولت حسنعلی منصور بود که قاعدتاً باید با مخالفت جدی و قاطع جبههُ ملی مواجه می گشت. سؤال این بود که اگر جبهه ای که بنیانگذارش اولین مطالب حقوقی مدرن ایران را در مخالفت با کاپیتولاسیون نوشته، تمامی عمر را با نفوذ خارجی مقابله کرده و تازه خودش هم با کودتای آمریکایی ها سرنگون شده، به پر قاطع ترین شکل با این کاپیتولاسیون مخالفت نکند، پس باید چشم امید به که دوخت؟ به هر حال این جریان از سوی جبههُ ملی مورد بهره برداری درخوری قرار نگرفت. در مقابل این خمینی بود که فرصت را غنیمت شمرد و با تصاحب مضمونی که از اصل و اساس ملی بود و به مذهب ارتباطی نداشت، با قاطعیت و پرخاشجویی تمام، مخالفت خویش را بیان کرد. مخالفت با کاپیتولاسیون قبایی بود که به قامت جبههُ ملی دوخته بودند و همین گروه باید پیشتاز مخالفت با آن میشد که نشد. اما خمینی نگذاشت که فرصت فوت شود و ارتقای موقع خویش در بین مخالفان حکومت را با استفادهُ از آن به دست آورد و حتی میتوان گفت که پایهُ سیادت بعدی خویش در دور بعدی مخالفت را که به انقلاب انجامید، در همین جا ریخت، با مضمونی ناسیونالیستی و نه مذهبی. یاآوری کنم که وی به این دلیل تبعید شد نه به خاطر مخافت با انقلاب سفید. در حکومت آریامهری مخالفت با آمریکا جرم بزرگتری بود تا مخالفت با برنامه های شاه.

ریای سیاست آمریکا؟

آمریکایی هادر عین داشتن دمکراسی و عرضهُ آن به عنوان ضمانت خیرخواهی، انواع موانع را بر سر راه دستیابی ایرانیان به دمکراسی تراشیده اند. کسانی که نگاهی ساده، به دور از مقولات سیاسی و مبتنی بر مقولات اخلاقی به این مسئله می اندازند، آن را از قماش «ریاکاری» و «دورویی» می شمارند. این ارزیابی که ممکن است از بابت عاطفی برخی را ارضأ نماید، اساساً قابل قبول نیست چون تعمیم مقولات اخلاقی که فردی است به سیاست یک کشور، هر قدر هم جذاب بنماید، نادرست است.

مشکل از دقت نکردن به دو وجه داخلی و خارجی سیاست آمریکا (یا هر کشور دیگر) برمی خیزد. دمکراسی که ترتیبات حیات معقول بین اعضای یک واحد سیاسی را با مهار کردن قدرت معین می نماید، به اولی مربوط است و اصلاً ارتباطی به دومی که در درجهُ اول تابع رقابت آزاد قدرت است، ندارد. آنچه برخی مایلند دورویی بخوانند به آمریکا مربوط نیست، به منطق سیاست مربوط است و در مورد همهُ کشورها، چه کوچک و چه بزرگ، صدق مینماید. هیچ کشوری، چه دمکراتیک و چه غیر از آن، در صحنهُ سیاست بین الملل مسئولیتی در باب حفظ حقوق مردم دیگر کشورها ندارد. اگر هم بر روی کاغذ تعهدی بدهد، در هنگام عمل دست باز دارد.

البته در این میان می ماند گفتار مربوط به محاسن آزادی و حفظ آزادی و جهان آزاد و... اینها را باید از مقولهُ تبلیغات شمرد، همین و نه بیش. اول از همه باید توجه داشت آزادی شعار همه است و هیچکس، حتی در استبدادی ترین حکومت، خود را رسماً دشمن آزادی معرفی نمی کند و هدف خویش را ریشه کن کردن آزادی از سراسر جهان اعلام نمی نماید. همه به سخن آزادیخواهند.آنچه باعث می شود این شعار تبلیغاتی از دهان کشورهای دمکراتیک جدی جلوه کند این است که آزادی در خود این کشورها محترم شمرده می شود و حقوق شهروندان خود آنها از دست اندازی محفوظ است. مشکل داستان یه به عبارتی نکتهُ انحرافی آن همینجاست: جدی گرفتن تبلیغات بی پایهُ کشورهای دمکراتیک به قرینهُ وضع داخلی خود این کشورها.

باید دید که آیا ایران هیچگاه جداً عضو این «جهان آزاد» به شمار میامده است یا نه. ملیون که در ایران مروجان و مدافعان دمکراسی لیبرال بوده اند چنین تصور کرده اند که چون طرفدار دمکراسی هستند و این را به کرات به اثبات رسانده اند، باید از سوی کشورهای دمکرات متحد و متفق محسوب گردند و از یاری آنها بهره مند گردند. چنین تصوری باطل است و بطلانش بارها به اثبات رسیده است. ولی قبول این حقیقت هنوز برای ملیون دشوار است. شاید به این دلیل که روشن می کند که کشورهای غربی و در رأس آنها آمریکا، ایران را محق و سزاوار دمکراسی نمی شمرند، بدین جهت که مردم ایران را با مردم خودشان «برابر» به حساب نمی آورند. اگر خود شما دمکراسی داشته باشید آن را حق کسانی می دانید و به کسانی در دستیابی بدان یاری می رسانید که با خود برابرشان بشمارید، برابر در آن آدمیتی که پایهُ دمکراسی و اخلاق هردوست. ولی اگر آنها را اصولاً کهتر محسوب کنید، روشن است که دمکراسی را بر سرشان زیاد خواهید شمرد. این مسئله که آمریکا به معنای قدیم کلمه مستعمره نداشته است، باعث شده تا برخی فکر کنند که سرش هم از تبختر استعماری خالی است، که نیست. روشن شدن داستان مال دیروز و امروز نیست، سالهاست که همه نمونه های این رفتار را دیده ایم.

مثالی میزنم. آلمان دو بار در مرکز دو جنگ جهانی قرار داشت و دو بار به شدیدترین شکل شکست خورد. هر دو بار آن نظام سیاسی که آلمان را به جنگ کشیده بود، غیردمکراتیک بود: بار اول قیصر و حکومت اتوریترش، بار دوم هیتلر و حکومت توتالیترش. هر دو بار پیروزمندان جنگ آلمان وا وادار کردند که برای خود قانون اساسی دمکراتیک تدوین نماید و بر اساس آن رفتار کند ـ البته در این راه بدان یاری هم رساندند. بار اول کار سر نگرفت و جمهوری وایمار گرفتار بحران اقتصادی شد و با حملهُ گازانبری کمونیست ها و نازی ها ساقط شد. بار دوم کوشش با موفقیت قرین گشت و دمکراسی آلمان دوام آورد و میبینیم که هنوز هم برجاست.

به مورد ایران نگاه کنیم. مردم این کشور به اراده و همت خویش و در عین فشار خارجی بیش از یک قرن پیش راه دمکراسی را برگزیدند و انقلابی کردند که حاصلش اولین قانون اساسی دمکراتیک و لیبرال در منطقه بود. ولی کوشش آنها برای برقراری دمکراسی که خود اراده و توان مستقر ساختنش را داشتند، دو بار با کودتای کشورهایی که همیشه برای لیبرال ها سرمشق بوده اند، از هم پاشید.

مقصودم این نیست که ایران اوائل قرن بیستم همانقدر مستعد برقراری دمکراسی بود که آلمان. چنین حرفی صحیح نیست. هدفم فقط جلب توجه به این مسئله است که اگر اروپایی باشید یا خاورمیانه ای، صرفنظر از اینکه چه کرده اید و به کدام سو میروید، دول دمکرات با تمام ادا و اطوارشان، با شما یکسان رفتار نخواهند کرد. به عبارت ساده شما را به طیب خاطر در «جهان آزاد» راه نخواهند داد، حال هر قدر هم که در اثبات مراتب آزادیخواهی خویش بکوشید.

این نکته را نیز باید با تأسف یادآوری کنم که راندن دمکرات ها از قدرت معمولاً آسانتر است تا کنار زدن دستگاه های استبدادی که آزادی را حذف می کنند، فرصت سخن و عمل را از مخالفان خویش میستانند، دستگاه دولت را تقویت می نمایند و سازمان های پلیسی و امنیتی را در همه جا نفوذ می دهند و دستشان را نه فقط برای دستگیری مخالفان که حتی از میان برداشتن مظنونان باز میگذارند.

دمکرات ها (چه در ایران و چه در هر جای دیگر) به دلیل همین آزادی هایی که برقرار می کنند و حرمتی که برای حقوق همه، ، بخصوص مخالفانشان، قائل می گردند، بیش از هر گروه دیگر در معرض حمله و انتقاد و طرح اقسام توطئه قرار دارند. این ضعف که در دوران گذار به دمکراسی و تا وقتی این نظام تثبیت نشده، به حد اکثر است، به هر کس که بخواهد از قدرت پایینشان بکشد فرصت می دهد تا با خیال راحت و دست باز عمل کند. یکی از کودتاچیان بیست و هشت مرداد سالها بعد از واقعه در پاسخ کسی که از او پرسیده بود آیا هنگام ورود در کودتا از گرفتار شدن به دست دولت و مجازات نمی ترسیده، پاسخ داده بود که نه! چون مصدق «قاطعیت» نداشت! خودش بعد از انقلاب اسلامی از ترس همین «قاطعیت» خمینی که داد یکشبه همقطارهایش را روی بام تیرباران کردند، به خارج گریخته بود.

احساس ضعف

احساس ضعف» امریست همانقدر مربوط به روحیهُ افراد که برخاسته از ارزیابی موقعیت واقعی آنها. ضعیف بودن از بابت نظامی مستلزم سر نهادن به فرمان دیگران نیست چون همیشه مترادف ضعف سیاسی نیست. البته اگر کسی نتواند بر احساس حقارت خویش فائق بیاید، هیچگاه از احساس ضعف رها نخواهد شد و تا ارباب زورمندی پیدا نکند، آرام نخواهد گرفت.

ولی باید پذیرفت که استحکام موقعیت استراتژیک ایران که به هر صورت در دوران حکومت اسلامی انجام یافته است و در بعضی موارد دستاورد همین حکومت است، وضعیت این کشور را بسیار تغییر داده است و در موقعیتی قرارش داده که می تواند (مگر در صورت بروز جنگ اتمی که بسیار نامحتمل است) به تنهایی حریف را از حمله منصرف کند یا در صورت حمله از خود دفاع نماید.

مسئلهُ ژئوپولیتیک

اگر بخواهیم توجیهات نوع جنگ سردی را که گروهی برای مقبول جلوه دادن پیروی از آمریکا عنوان میکردند، بپذیریم، که البته به نظر من تحت هیچ عنوان پذیرفته نیست، با تغییراتی که بعد از سقوط شوروی در جهان رخ داده است، باید مسئله را سالبهُ به انتفای موضوع تلقی نماییم.

علی رغم کوشش های آمریکا برای اثبات برتری خویش و همراهی اروپا با این سیاست، جهان چندقطبی امروز برای کشورهایی که بخواهند استقلال خویش را حفظ نمایند محیط بسیار مساعد تری است تا جهان نیمهُ دوم قرن بیستم. آمریکا توان این را که برای همه تکلیف تعیین کند ندارد، چه خود بداند و چه نه. گزینش دمکراسی هم به هیچوجه الزام هم پیمانی با آمریکا را برای کسی ایجاد نمی کند، بخصوص که توهم هم سنگر بودن با آمریکا برای دمکرات های ایران بسیار گران تمام شده است و باید قاطعاً کنارش گذاشت. امروز این کار که همیشه لازم بوده آسان هم شده و جایی برای مماشات باقی نمانده است. باید به آمریکا هم به همان چشم نگاه کرد که به چین و روسیه و انگلستان. ما از هیچکدام این کشورها توقع داریم که به برقراری دمکراسی در ایران مدد برسانند؟ خیر! پس بهتر است از آمریکا هم نداشته باشیم.

دیگر مرز چند صد کیلومتری با شوروی بهانه یا انگیزهُ نزدیکی با آمریکا نمی تواند باشد و مخاطره، برعکس، بیشتر از سوی آمریکا که می خواهد خاورمیانه را به شکل جدیدی دربیاورد و بر آن اختیار مطلق داشته باشد، متوجه ایران است. یعنی خطر به صراحت از سوی کشوری متوجه ما شده که هنوز خود را رهبر جهان آزاد معرفی می کند. اگر عملیات نظامی و پایگاه های آمریکا در منطقه به حساب بیاوریم، «مرز مشترک» ایران با این ابرقدرت بسیار طولانی تر از آنیست که روزگاری با رقیب مرحومش داشت.

نزدیکی ایدئولوژیک

آخرین عاملی که در ارزیابی واقع بینانهُ سیاست آمریکا و دیگر کشورهای غربی، اخلال نموده نزدیکی ایدئولوژیک دمکرات ها با آنهاست. این نزدیک همیشه بوده و تا موقعی که ایرانیان خواستار دمکراسی باشند بر جا خواهد بود ولی نباید برای آن اثراتی قائل گشت که وجود خارجی ندارد. اول از همه باید توجه داشت که نگاه داشتن حرمت ایران که از نظر تاریخی جزو حوزهُ تمدن غربی نیست، توسط اعضای این حوزهُ تمدنی (و البته دیگران) بیش از آنکه از درستی و عدالت نظام سیاسی ایران در داخل برخیزد، از قدرت آن در صحنهُ جهانی نشأت می گیرد. اگر ضعیف و کوچک و متزلزل باشید، حکایت تمدن چند هزار ساله یا دمکرات بودن و حسن نیت داشتن دردی از شما دوا نخواهد کرد و در مقابل آزمندان به دادتان نخواهد رسید.

به عبارت دیگر تا نظام سیاسی ایران (بخصوص اگر دمکراتیک باشد) در برابر دیگر کشورها حصار محکمی نداشته باشد، بر پا ماندنش در داخل ایران بسیار غیرمحتمل است. طمع دست انداختن بر این کشور، بخصوص از سوی آنهایی که مدت های مدید توانسته اند از آن بهره کشی نمایند، همیشه وجود خواهد داشت. طمعی که به اتکای قدرت به سوی اهداف خود میرود با قدرت است که مهار می شود نه با حسن نیت.

خامی بس است

سال هاست که روش آمریکا این شده که اول در هر کشوری دخالت میکند و هر چه خواست میکند و هر بلایی به سر مردم آن میاورد و مملکتشان را می چاپد، بعد از چند سال راجع به حکایت فیلمی انتقادی می سازد و به همه جا و از جمله همان کشور صادر می کند که این هم خودش محل درآمد است. مردمی هم که یک بار تاوان دخالت آمریکا را به زور داده اند، این بار به میل خود و از جیب خود پول می دهند فیلمش را هم تماشا می کنند. بعد هم می نشینند و به به می کنند که چه مملکت آزادی و چه دمکراسی محترمی! باید از این خامی بدر آمد.

منبع: ایران لیبرال

2012-01-25T09:30:00.000+01:00

مرتضی کاظمیان

دکتر رشیدی و فاجعه اقتصادی

۱. دکتر علی رشیدی، استاد برجسته‌ی اقتصاد، اینک در بند۳۵۰ اوین محبوس است. اقتصاددان ملی یکی از قربانیان برجسته‌ی خودکامگی و جهالت و خیانت محسوب می‌شود؛ و البته یکی از مسن‌ترین زندانیان سیاسی امروز ایران. اندیشمند مصدقی به‌جای آن‌که در این روزهای بحرانی، طرف مشورت صاحبان قدرت قرار گیرد، سرمای اوین را تحمل می‌کند و نظاره‌گر غمبار فاجعه‌ای است که بر میهن تحمیل شده و می‌شود.

پوینده‌ی دانشمند و متعهد راه دکتر محمد مصدق، متهم درجه اول بیانیه‌ی سه ماه پیش جبهه ملی ایران است. نهادهای امنیتی و اطلاعاتی به‌جای آن‌که به‌دیده‌ی منت و با افتخار، این استاد اقتصاد را فراخوانند و از دانش‌اش بهره گیرند، او را دو هفته پس از انتشار بیانیه جبهه ملی (تحلیلی از اوضاع اقتصادی، اجتماعی و سیاسی کشور- عملکرد دولت) احضار و بازداشت کردند.

۲. در بیانیه تحلیلی ۲۷مهرماه جبهه ملی -که بررسی اوضاع اقتصادی و اجتماعی ایران بود- چه توهینی به نظام و صاحبان قدرت شده بود که خودکامگان چنان برآشفتند؟

آنچه در زیر آمده، بخش‌هایی از آن بیانیه‌ی مهم است:

«ملتی که سالانه ۸۲ هزار میلیون دلار از صادرات نفت و گاز خود درآمد دارد و حداقل صد هزار میلیون دلار در داخل نفت و گاز مصرف می‌کند و پولی به خارج نمی‌پردازد آیا سزاوار چنین وضعی است؟»

«مردم ایران حق دارند بپرسند در حالی که دولت حاضر در پنج سال گذشته (۸۹-۱۳۸۵)، حدود ۳۷۱ میلیارد دلار درآمد نفت و گاز داشته و قیمت نفت در دنیا بطور متوسط از بشکه‌ای ۵۳ دلار در سال ۱۳۸۵ به ۹۸ دلار در سال گذشته رسیده و به کمک همین درآمدهای نفتی بودجه کل در اختیار دولت ۱۲۰ درصد رشد داشته، چه شده که رشد اقتصادی واقعی کشور از ۶/۶ درصد در سال ۱۳۸۵ به ۷/ ۳ درصد در سال ۱۳۸۹ سقوط کرده است و چرا تنها در سال ۱۳۸۹ به بهانه پول نبودن و کم آوردن بودجه حدود ۷۸۲ طرح عمرانی مسکوت مانده است و تنها ۲۰% از پروژه‌هایی که می‌بایست به اتمام می‌رسید به بهره برداری رسیده است.

چرا نرخ بیکاری طبق ارقام دولتی حدود ۱۵% و طبق ارقام کار‌شناسی حدود ۱۷% و طبق ارقام مراکز بین المللی حدود ۲۲% است و حداقل از هر پنج نفر ایرانی در سن کار یک نفر بیکار است و یا به عبارت دیگر بیش از پنج میلیون نفر مزد و حقوق روشن و ثابتی ندارند.»

«مردم ایران حق دارند از مسئولان مزاحم همه جا حاضر و مسلط بر امور کشور بپرسند که در پنج سال اخیر چرا جمعا ۵۷ هزار میلیون دلار از کشور خارج شده است؟

مردم ایران حق دارند بپرسند که چگونه دولت می‌تواند در ظرف پنج سال بودجه جاری (هزینه‌ای) خود را با ۱۲۰ درصد رشد از ۳۳۱ هزار میلیارد ریال در سال ۱۳۸۴ به ۱۴۷۲۹ هزار میلیارد ریال در سال ۱۳۸۹ برساند ولی حداقل دستمزد واقعی مزد و حقوق بگیران طی پنج سال فقط ۱۶% افزایش داشته باشد. در حالیکه هزینه زندگی واقعی هر خانوار در همین مدت 88 درصد بالا رفته است... در همین پنج سال اخیر سفره پایین‌ترین طبقه درآمدی ۶۰ درصد و سفره کارکنان واحدهای صنعتی بزرگ حداقل ۴۰ درصد کوچک‌تر و محقر‌تر شده است؟ آیا منظور دولت حاضر از آوردن پول نفت بر سر سفره مردم همین بوده است؟»

«امروز با هشت برابر شدن درآمد حاصل از صادرات نفت و گاز و سایر درآمد‌ها، دولت هر روز بیشتر خود را از ارائه خدمت به مردم معاف و هرگونه هزینه را به مردم تحمیل می‌کند و از این راه بدنبال سود و تامین سایر هزینه‌های خود است، که آخرین شاهکار آن چندین برابر کردن قیمت حامل انرژی مورد نیاز عمومی، تحت لوای ظاهر فریب هدفمند کردن یارانه‌ها است. بدون اینکه به مفهوم هدفمند کردن یارانه‌ها و اهداف آن در قانون برنامه سوم توجه شود... دولت تورم ساز از یک طرف پول ملی کشور را بی‌ارزش می‌کند و از طرف دیگر با بالابردن نرخ ارز برای خود درآمد اضافی و برای مردم تورم بیشتر ایجاد می‌کند و این مردم هستند که دوبار هزینه سوء سیاست دولت را می‌پردازند.»

«تسلط ویرانگر دولت و نهادهای حکومتگر بر اقتصاد... و در یک نظام حکومتی غیردموکراتیک و درهم تنیده بودن مراکز قدرت و ثروت و تسلط آن بر دستگاههای دولتی و اداری و بویژه قوه قضائیه و موسسات پولی و مالی، واگذاری واحدهای دولتی به شبه دولتی‌ها، نهاد‌ها و بنیاد‌ها و یا باندهای خصوصی وابسته به مراکز قدرت سیاسی- مذهبی- نظامی انجامیده است. که هر یک، شکلی از مزایای انحصاری یا شبه انحصاری برخوردارند و در نبود دولت و مجلس و قوه قضائیه برخاسته از مردم و رقابت بین المللی غول‌های اقتصادی نه تنها هزینه تمام اشتباهات و بذل و بخشش‌های خود را با افزایش قیمت‌ها بر مردم تحمیل می‌کنند بلکه با فرار از مالیات و انجام فعالیت‌های غیرقانونی دیگر، خصوصی سازی را به «خودسوسازی» ثروتهای ملی تبدیل کرده‌اند...»

«راه حل تورم از نظر دولت آزاد کردن واردات مصرفی و خوراندن ۸۰ درصد درآمد نفت از کانال بازاریان به امارات متحده، هند، چین، روسیه، کره و مالزی بوده است؛ در حالیکه، راه حل تورم در خشک کردن ریشه تورم یعنی حذف بی‌بندوباری دولت در خرج کردن پول از یک سو، و هدایت همه امکانات به سوی سرمایه گذاری مولد در داخل کشور از سوی دیگر است...»

«تنها راه حل تقویت بنیه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جامعه، داشتن دولتی باصلاحیت و مسئول، مجلسی واقعی و شایسته و نظام قضائی مستقل و قوی و هشیار و نظام مالیاتی جامع و کارآمد با حذف همه معافیت‌ها و خاصه خرجی‌ها، چه در داخل و چه در خارج از کشور، یعنی استقرار دموکراسی توام با عدالت اجتماعی، است تا جان و مال و حیثیت مردم ایران حفظ و مقام و احترام ایران و مردم آن در دنیا احیاء و تقویت شود.»

3. آشکار است که چنین بررسی نقادانه و ارزیابی علمی از شرایط اقتصادی و اجتماعی کشور، آن‌هم از منظر اقتصاد سیاسی (با نقد توامان نهادهای اقتصادی و سیاسی درهم تنیده)، خوشایند باندهای مافیایی قدرت در حاکمیت جمهوری اسلامی نیست. باندهای قدرتی که با حضور و استقرار نامشروع در ساخت قدرت (دولت رانتی)، درآمدهای نجومی نفت و گاز متعلق به تمامی ایرانیان (نسل کنونی و نسل‌های بعد) را مدیریت و به نفع سلایق سیاسی و ایدئولوژیک خویش، مصادره کرده‌ و می‌کنند.

جالب توجه است که بیانیه‌ی مزبور، دغدغه‌های دموکراتیک و عدالت‌خواهانه‌ی نیروهای ملی ایران را بازتاب می‌دهد (همان شاخصه‌هایی که در رویکرد دکتر مصدق محسوس بود: پیگیری توامان آزادی و عدالت و استقلال)؛ اما این رویکرد موجب خشم حاکمان می‌شود؛ حاکمانی که مدعی پیگیری عدالت‌اند.

4.تداوم حبس دکتر رشیدی، رییس انجمن اقتصاددانان ایران هم‌زمان شده با رشد افسارگسیخته بهای ارز و سکه طلا در ایران، و البته کاهش اسف‌بار ارزش پول ملی. و این‌همه، بی‌شک به‌معنای دور جدیدی از تورم و فشار اقتصادی خردکننده بر لایه‌های اقتصادی فرودست و حتی طبقه متوسط (مدرن و شهری) خواهد بود. بحران اقتصادی در ایران به‌سوی یک «فاجعه» خیز برداشته است؛ وضعی که صاحبان قدرت در ایران، دست‌کم در ظاهر و از تریبون‌های عمومی، آن را نفی می‌کنند و نسبت به آن، بی‌توجهی نشان می‌دهند.

شرایط کنونی که مستقل از بی‌کفایتی و ناکارآمدی حاکمیت در ایران، متاثر از فشارهای بین‌المللی و تحریم‌های اقتصادی است، با کمال تاسف، چشم‌انداز تیره‌ای را برای کشور به تصویر می‌کشد. به‌ویژه که هر روز خبر هولناک‌تری از راه می‌رسد. توافق اخیر (روز دوشنبه) نمایندگان اتحادیه اروپا در مورد اعمال تحریم واردات نفت از ایران، و نیز تحریم بانک مرکزی، خبر بسیار مهمی است که آینده‌ی اقتصادی - اجتماعی ایرانیان را نامعلوم‌تر و با فشارهای خردکننده‎ی مضاعف، توأم ساخته است.

5.خودکامگان و ماجراجویان تمامیت‌خواه جمهوری اسلامی، بی‌توجه به بلایی که بر سر ایران و ایرانیان می‌آورند، مدعی می‌شوند که «شعب ابی‌طالب»ی درکار نیست، و تحریم‌ها «ورق پاره»‌ای بیش، محسوب نمی‌شود.

صاحبان قدرت نامشروع، مست از سلاح‌های نفتی و سرخوش از ارعابی که متوجه جامعه مدنی کرده و می‌کنند، نشان می‌دهند که به چه میزان «ضدملی» رفتار می‌کنند، و نسبت به وضع زندگی و حداقل معیشت انسان‌های مظلومی که در ایران می‌زیند (به‌ویژه لایه‌های نابرخوردار، که حاکمیت مدعی حمایت از آنهاست)، بی‌توجه‌اند. وضع ناگواری که هر روز شمار بیشتری از شهروندان را قربانی می‌کند و به زیر خط فقر مطلق سوق می‌دهد و از حداقل‌های زندگی سالم محروم می‌سازد.

6. حدود 6 هفته پیش بود ماریو مونتی، اقتصاددان معروف ایتالیایی از سوی رییس جمهوری این کشور به عنوان نخست وزیر جدید ایتالیا معرفی شد. پس از استعفای سیلویو برلوسكونی از سمت خود ، جورجو ناپولیتانو، رییس جمهوری ایتالیا، سكان هدایت این كشور را برای خروج از بحران اقتصادی، به دست مونتی سپرد.

در یک کشور اروپایی، بحران اقتصادی و اجتماعی صاحبان قدرت را سوق می‌دهد به‌سوی بهره‌جستن از حداکثر بضاعت اندیشمندان (و به‌طور مشخص استفاده از دانش یک اقتصاددان برجسته)؛ و در ایران استبدادزده، حتی انتقاد و نظر کارشناسی اقتصاددانان نیز برتابیده نمی‌شود. چنان‌که دکتر فریبرز رییس‌دانا، استاد اقتصاد و وطن‌دوست عدالت‌خواه (دارنده‌ی دکترای اقتصاد سیاسی از دانشگاه لندن) در پی مصاحبه‌ای انتقادی در مورد طرح حذف یارانه‌ها، نیمه‌شب از خانه‌اش روانه‌ی اوین می‌شود؛ و در مورد جاری و اخیر، دکتر رشیدی (دارنده دکترای امور مالی بین‌المللی و بانک مرکزی، از دانشگاه پنسیلوانیا) به دلیل تدوین بیانیه‌ی تحلیلی و نقد وضع اقتصادی کشور، «مجرم» شناخته می‌شود و روانه‌ی اوین.

این همان سرزمینی است که امام علی در خطبه دوم نهج‌البلاغه توصیف‌اش می‌کند: «عالمها ملجم و جاهلها مکرم»؛سرزمینی که اندیشمندان و آگاهان جامعه دهانشان بسته است، و نادان‌های آن عزیز و محترم و بر صدر‌اند.

2012-01-25T08:30:00.000+01:00

در پستخانه هپلی 43

مصاحبه با شهریار واهی

از آنجا که اخیراً صحبت از جبهه و کنگره نقل محافل شده و همه در صدد کسب اطلاع در این باب هستند، هپلی تصمیم گرفت با یکی از کارشناسان بنام این زمینه آقای شهریار واهی مصاحبه ای انجام بدهد و به این ترتیب به بالا رفتن فهم خوانندگان گرامی کمک برساند. ایشان هم با اینکه اصولاً خیلی خجالتی هستند و در فعالیت های سیاسی رعایت حجاب را میکنند، با کمال لطف خواهش ما را پذیرفتند.

ادامه مطلب

2012-01-25T07:30:00.000+01:00

شعر طنز

سهراب احمدی نژاد سپهری !!

اهل تهرانم
روزگارم بد نیست
پیشه ام حرافیست
گاه گاهی قفسی می سازم توی اوین
چاه نفتی دارم
پول گازی
سر سوزن عقلی
ازهمان روزکه خوردم پپسی
توی میدان ولیعصر، شدم تهرانی

………………………………..

اهل تهرانم
گاه گاهی قفسی میسازم توی اوین
تا به آواز جوانی که در آن
زندانیست
غم بدبختیتان تازه شود
چه خیالی،،،چه خیالی میدانم
همشون بی جانند
خوب میدانم
حاصل دولت من بی نانی است
من مسلمانم
برسرم هاله‌ی نور
جانمازم پرچم
مُهرم زور
مردم پیروجوان می گیرم
کعبه ام بر لب چاه
کعبه ام توی
جمکران افتادست

اهل تهرانم
نسبم شاید برسد
به یه هندونه‌ی‌ کالی در چین
نسب من شاید
به پسر عمه چاوز برسد
رهبرم بی خبر از خواب پرید
جنّتی زیبا شد
مرد بقال از من پرسید
چند مثقال کراک میخواهی
من ازاو پرسیدم
رای مفت سیری چند؟

2012-01-25T06:30:00.000+01:00

پرويز كلانتري

ز گهواره تا گور بي‌خيال

تيتر اين يادداشت، نوشته پشت يك وانت سواري است.

نويسنده صاحب ذوق نصيحت تاريخي حكيم طوس را با لحني طنز‌آميز به نصيحتي مناسب با حال و احوال روزگار خودش برگردانده است. او كه شاهد بي‌نتيجه ماندن تحصيلات و ناكامي دانش‌آموختگان اين روزگار است، لذا

به اين نتيجه تلخ مي‌رسد كه ز گهواره تا گور بي‌خيال!

به نظر مي‌رسد گوينده اين نصيحت تلخ كه احتمالا خود راننده وانت است، تجربه تلخ خودش را از زندگي و موضوع انشاي علم بهتر است يا ثروت؟ در قالب متلك به صورت نصيحت بيان مي‌كند. بي‌خيالي پيام اصلي اين نصيحت است. اما اين واژه منفي و در عين حال پرمعني از كجا آمده است.

بي‌خيالي و منفعل بودن در برابر جبر تقدير، ريشه در فرهنگ ناشي از شكست‌هاي پي‌در‌پي تاريخي دارد. به بيان ساده‌تر بخشي از جامعه امروز مثل همين گوينده اين پيام كه راننده وانت است، به نظر مي‌رسد در برابر مشكلات زندگي و دغدغه‌هاي سروسامان دادن به دشواري‌ها، چنان ناتوان هستند كه به ناچار تسليم واقعيت مي‌شوند و در حالت انفعالي تنها چاره رهايي از دغدغه‌هاي توان‌فرسا را در بي‌خيالي مي‌پندارند.

به طور كلي قضا و قدري بودن يكي از ويژگي‌هاي فرهنگي و تاريخي ما ايرانيان بوده است. براي مثال شعر و ادبيات كهن فارسي سرشار از بازي تقدير و شكايت از فلك كج‌مدار است. اما چرا؟ ريشه اين چرايي را مي‌شود در شكست‌هاي پي‌در‌پي تاريخي و عقب‌ماندگي‌ها و ناكامي‌هاي ناشي از آن جست‌وجو كرد. شخصيت و نوع تفكر راننده وانت موضوع اصلي اين بحث است. بپردازيم به شيوه رانندگي صاحب وانت كه ما را به بي‌خيالي نصيحت مي‌كند. بنا بر آمار تعداد كشته‌شدگان در تصادفات رانندگي در ايران سالانه سر به فلك مي‌زند. خود اين آقاي راننده كه مي‌گويد: ز گهواره تا گور بي‌خيال! مثل ديگر هموطنان چنان با سرعت و بي‌خيال رانندگي مي‌كند كه هر لحظه جان خودش و ديگران را با مرگ تهديد مي‌كند. روان‌شناسي در اين‌باره مي‌گويد: سرعت و جلو زدن اين راننده، ناشي از مكانيسم جبران عقب‌ماندگي اوست! اما در كالبد‌شناسي و تحليل اين همه عقب‌افتادگي در جامعه به چه نتيجه‌اي مي‌رسيم و علت آن چيست؟

سبب اين ناكامي عمومي نيافتن فرصت مناسب مردم براي زندگي است. فرصت‌هاي تحصيلي، شغلي، مسكن و درماني و ... از اين‌رو، كار به جايي رسيده كه براي جبران عقب‌ماندگي‌ها در رانندگي، با سرعت و بي‌خيال از ديگران جلو مي‌زنيم. ز گهواره تا گور بي‌خيال!

2012-01-24T09:55:00.000+01:00

مرگ "طبیعی" چهار سردار سابق سپاه در چهار روز

وفا غفاریان (۵۲ ساله)٬ عباس مهری (۵۲ ساله)٬ احمد سیاف‌زاده (۵۵ ساله) و منصور ترکان (۵۰ ساله) چهار فرمانده سابق سپاه پاسداران در چند روز گذشته بر اثر بیماری درگذشتند. به گزارش دیگربان این چهار سردار سابق در چهار روز درگذشتند.

وفا غفاریان٬ رئیس هیات مدیره شرکت مخابرات ایران و از مدیران ارشد سابق سپاه و صنایع دفاع در حوزه‌ جنگ الکترونیک بود که اول بهمن آن‌طور که رسانه‌ها گزارش کرده‌اند بر اثر بیماری درگذشت.

خبر فوت عباس مهری از فرماندهان ارشد سپاه (بر اثر سکته مغزی) نیز طی روز‌های اخیر از سوی برخی رسانه‌ها منتشر شده است.

به گزارش فارس، سردار عباس مهری جانشین دانشکده فرهنگی دانشگاه جامع امام حسین و از فرماندهان دلاور دفاع مقدس در سن۵۲ سالگی بر اثر سکته مغزی دار فانی را وداع گفته و همزمان با سالروز رحلت پیامبر در زادگاهش شهر گرگان به خاک سپرده شد.

احمد سیاف‌زاده٬ رئیس سابق دانشگاه عالی سپاه پاسداران (دافوس) هم آن‌طور که رسانه‌ها اعلام کرده‌اند در روز‌های اخیر بر اثر عارضه قلبی درگذشته است.

منصور ترکان٬ مدیرعامل شرکت «یادمان‌ سازه» وابسته به شهرداری تهران و از سرداران سابق سپاه نیز اول بهمن ماه بر اثر سکته مغزی چشم از جهان فرو بست. همچنین به گزارش سایت شهرداری تهران، مهندس منصور ترکان ازجمله مدیران ارزشی شهرداری تهران با سابقه حضور طولانی در جبهه‌های دفاع‌مقدس و برادر دو شهید بزرگوار عرصه جهاد و شهادت بود که چند روز پیش و متعاقب یک سکته مغزی غیرمترقبه در بیمارستان خاتم‌الانبیاء (ص‌) تحت عمل جراحی و مداوا قرارگرفت که متأسفانه اقدامات پزشکی صورت‌پذیرفته مؤثر واقع نگردید و شامگاه دیروز دعوت حق را لبیک گفته و درجوار رحمت الهی جای‌گرفت و به دیدار برادران و همرزمان شهیدش شتافت. وی فارغ‌التحصیل رشته مهندسی عمران از دانشگاه صنعتی امیرکبیربود و خصوصاً در دهه اخیر در عرصه‌های مدیریت اجرایی و مهندسی یادگار‌های ارزنده و درخشانی را برجای گذاشت.

حسین علایی از فرماندهان سابق سپاه پاسداران با انتشار یادداشتی٬ درگذشت این چهار سردار سابق سپاه را تسلیت گفته است.

علایی در پیام خود از احمد سیاف‌زاده یاد کرده و نوشته که این سردار سپاه در بسیاری از عملیات‌ها «علیه رژیم دیکتاتوری صدام» در جبهه‌های جنگ فعال بود.

2012-01-24T09:50:00.000+01:00

غلامرضا حسنی، امام جمعه ارومیه:

از سرنوشت فرزندم رنج می‌برم

«شاید در اینجا {تربیت خانواده} حق با او {رشید} باشد که نتوانستم برسم. الآن هم رنج می‌برم. پسر من دیروز با شاه می‌جنگید و امروز در لیست اعدامی‌ها باشد برایم فوق‌العاده سخت است.»

«رشید مستحق اعدام نبود. او جنایتی را مرتکب نشده بود، یا کسی را نکشته بود. تنها جرمش این بود که گرایش شدید کمونیستی داشت و این هرگز منجر به اعدام کسی نمی‌شود.»

حسنی افزوده که این افراد «به صدور احکام فله‌ای دردسرهای زیادی در منطقه برای ما درست کردند و بعضی افراد را به جرم وابستگی ظاهری به حزب خلق مسلمان، انواع و اقسام اتهام برایش درست ‌می‌کردند و حکم اعدام برایش صادر می‌نمودند.»

خبرگزاری هرانا - غلامرضا حسنی٬ نماینده ولی فقیه در آذربایجان غربی٬ ۳۰ سال پس از اعدام رشید حسنی٬ می‌گوید از اعدام فرزندش همچنان رنج می‌برد.

آقای حسنی روز یکشنبه (دو بهمن) به خبرگزاری رسا گفته که اعدام فرزندش برای او «فوق‌العاده سخت» بوده و اعتقاد دارد اگر برای تربیت رشید بیشتر وقت می‌گذاشت٬ وی به چنین سرنوشتی دچار نمی‌شد.

به گزارش دگربان، حسنی افزوده است: «شاید در اینجا {تربیت خانواده} حق با او {رشید} باشد که نتوانستم برسم. الآن هم رنج می‌برم. پسر من دیروز با شاه می‌جنگید و امروز در لیست اعدامی‌ها باشد برایم فوق‌العاده سخت است.»

حسنی در سال‌های نخست پس از پیروزی انقلاب اسلامی، مخفیگاه پسر خود را که از هواداران فدائیان خلق بود، به ماموران کمیته انقلاب اسلامی گزارش کرد که در ‌نهایت به اعدام او انجامید.

امام جمعه ارومیه همچنین در کتاب خاطرات خود که محصول ۳۰ ساعت گفتگو با مرکز اسناد انقلاب اسلامی است٬ گفته که فرزندش مستحق اعدام نبود.

حسنی در این گفتگو افزوده است: «رشید مستحق اعدام نبود. او جنایتی را مرتکب نشده بود، یا کسی را نکشته بود. تنها جرمش این بود که گرایش شدید کمونیستی داشت و این هرگز منجر به اعدام کسی نمی‌شود.»

امام جمعه ارومیه در کتاب خاطراتش نوشته که حکم فرزندش در ‌نهایت «حبس ابد» بود٬ و «متاسفانه قاضی پرونده همین طور فله‌ای حکم صادر کرده بود.»

نماینده ولی فقیه در آذربایجان غربی در بخش دیگری از خاطرات خود گفته است: «بعد از چند سال، خیلی دلم می‌خواست، پرونده رشید را می‌دیدم و مطالعه می‌کردم، هر چه می‌خواستم امکانپذیر نشد و در اختیارم نگذاشتند.»

نماینده ولی فقیه در آذربایجان غربی در خاطرات خود همچنین گفته که احکام اعدام‌ اوایل انقلاب «از سوی افرادی وابسته به گروه‌های به ظاهر اسلامی و انقلابی که در بعضی ارگان‌ها و به خصوص در دستگاه قضایی نفوذ کرده بودند» ٬ صادر شده بود.

وی در خاطرات خود می‌گوید این افراد در آن زمان «دست به یک سری کار‌ها و صدور احکام تند و تیز می‌زدند که هیچ ارتباطی با نظام اسلامی و شخصیت‌های اصیل انقلاب نداشت.»

این برای نخستین بار است که یکی از روحانیون نزدیک به علی خامنه‌ای از اعدام‌های گسترده مخالفان در دهه ۶۰ انتقاد و تائید می‌کند که احکام قضایی برای این اعدام‌ها به صورت «فله‌ای» صادر شده است.

شمار قابل توجهی از فعالان سیاسی منتقد جمهوری اسلامی در دهه ۶۰ بدون طی کردن روند دادرسی٬ به صورت گروهی و مخفیانه اعدام شدند.

2012-01-24T09:40:00.000+01:00

بهار عربی چه سرانجام تلخی داشت!

محمد علی مهرآسا

در زمان و مکانی که کتاب برای خواندن منحصر می شود و به انجیل و قرآن، و به تبع آن کتابهای اوراد و دعا و جزوه های خرافات، البته ذهن روشن و اندیشه گلشن به وجود نمی آید. لاجرم متولیان دین و واعظان مذهب صاحبان اصلی رأی و نظر مردم خواهند بود؛ و آزادی و آزادیخواهی همچنان فراموش شده و دست نیافتنی باقی خواهد ماند.

بهار عربی واژه یا اصطلاحی بود که در سال 2011 میلادی به قیام و شورش مردم شمال آفریقا از تونس و الجزیره تا مصر و لیبی اطلاق شد؛ و اخیراً این اصطلاح به قیام مردم سوریه هم تفویض شده است. من نمی دانم این اصطلاح را چه کس و مقام و یا مؤسسه ای به این حرکت و اعتراضِ بخشی از مردم عرب زبان شمال افریقا که خواهان آزادی و حکومت دموکراسی بودند، اهدا کرده است؛ تنها می دانم که این حرکت نه تنها از همان ابتدا بهار نبود؛ و تمام مدارک و شواهد پایان ناخوشی را نشان میداد، بل به زمستانی سخت و زمهریر تبدیل شد که بخش اعظم قیام کنندگان آزادی خواه یعنی مردمان سکولار آن جوامع را یخزده کرده است. برعکس اوضاع درست به کام و میل باورمندان و متعصبان دین اسلام گشته و خوشنودی و شعف مسلمانان قشری و فرصت طلبِ در گوشه خزیده را فراهم ساخته است. تحولی که به هر جهت درنهایت به سود خشک اندیشی و تحجر دین رقم خورد!

ده ها سال است کودتاها توسط ارتشیان این گونه کشورهای خاورمیانه و خاور دور (که قرنها مستعمره خلفای عثمانی بودند) برای در دست گرفتن قدرت و حکومت و سرانجام استقرار استبدادی سیاه و تلخ، مردمان عوام و عادی ی این سرزمینها را چنان از حکومت و حاکمیّت متنفر و منزجر کرده است که در خفا و خلوت خویش، ضمیر نگران و خیال پریشان خود را به اسلام و دین متحجر پناه داده و سپرده بودند؛ تا از یک سو با توسل به اوراد و اذکار دینی، درون خود را آرامشی بخشند؛ و از دیگر سو با جبهه گیری در پناه دین، با استبداد برون به مبارزه ای درونی متوسل شوند.

این گونه آدمیان که در هر جامعه و میان هر قوم و طایفه ای به عوام مشهورند، نه آزادی سیاسی را می شناسند و نه از دموکراسی آگاهی دارند؛ و نه اصولاً به این گونه مقولات علاقه ای نشان می دهند. اینان حفظ ایمان توارثی همراه با تأمین هزینه معاش را در مرحله ی نخست زندگی گذاشته اند- و حق هم دارند - و حتا امنیّت نیز برایشان در مرحله بعد قرار می گیرد. عوام ناآگاه مؤمن، درهمه حال و در هر برهه، چشم و گوششان به دهان و سخن ملایان و متولیان دین است؛ و برای رفع هر مشکل و معضل، موعظه و اندرز شریعتمداران را حجت کامل می دانند و گوسفند وار از آن طبعیّت می کنند.

از سوی دیگر، خطای بزرگ حاکمان و رهبران کودتائی ی این گونه سرزمینها با چنین مردمانِ هنوز عقب مانده ی فکری در این بود که حرص جمع آوری ثروت، و طمع اندوختن دلار و مکنت، آنان را از نیک اندیشی نسبت به طرز معاش مردمان کشور و تأمین نیاز درست و کامل جامعه کور و کر کرده بود؛ و کرده است. آقای قذافی و فرزندانش به بهای فقر ملت لیبی، فزون بر جواهرات و قصرهای متعدد فرعونی، ده ها میلیارد دلار از پول فروش نفت کشور را که متعلق به مردم کشور بود، در بانکهای اروپا و امریکا پنهان و ذخیره کرده بودند. ژنرال مشرف پاکستانی بخش اعظم مبلغ شش میلیارد دلاری را که دولت بوش پسر برای مبارزه با تروریسم به او داد، به حساب شخصی خود در بانکهای اروپا منتقل کرد.

رفتار این حاکمان کودتائی و نوع زندگی این دیکتاتورهائی که با اسلحه و حقه بازی به قدرت رسیده بودند، درست شبیه به سلاطین و خلفای قرون و اعصار گذشته بود و همان روش و سیاق را دنبال می کردند. روشن است در این میان، مردمان عوام این سرزمینها ملجاء و مقامی برای تظلم جز الله و نمایندگانش نمی شناختند و نمی دیدند. لاجرم به سوی مبلغان و متولیان دین راغب و متمایل می گشتند و به دامن آنان می آویختند؛ و فزون بر قبول اوامر شریعتمدار، اندیشه و ذهن خود را نیز با دستورهای فقیهان هماهنگ می کردند؛ و برای رهائی از چنگال فقر و ستم، به الله و دستگاه خدا متوسل می شدند. در اثبات این نظر به یاد داستانی از سعدی بزرگوار در گلستانش افتادم به این شرح:

«یکی را از ملوک را مرضی هائل بود که... طایفه حکمای یونان متفق شدند که مر این درد را دوائی نیست مگر زهره ی آدمی به چندین صفت موصوف. دهقان پسری یافتند برآن صورت که حکیمان گفته بودند. پدر و مادرش را به نعمت بیکران خوشنود گردانیدند؛ و قاضی فتوا داد که خون یکی ازرعیّت ریختن سلامت پادشاه را روا باشد. جلاد قصد کشتن کرد. پسر سر سوی آسمان برآورد و بخندید. ملک پرسیدش که در این حالت چه جای خندیدن است؟ پسر گفت: ناز فرزند بر پدر و مادر باشد؛ و دعوی پیش قاضی برند؛ و داد از پادشه خواهند. اکنون پدر و مادر به علت حُطام دنیا مرا به خون در سپردند و قاضی به کشتنم فتوا داد و سلطان صحت خویش اندر هلاک من همی بیند. پس، بجز خدای عزّوجل پناهی نمی بینم...»

بقیه داستان و نتیجه گیری، مورد نظر این قلم نیست. تنها به این نکته اشاره می کنم که در زمانها و مکانهائی که استبداد و خفقان بر جوامع مستولی است، مردم بویژه عوام - که اکثرِت را می سازد - ناچار به سوی نیروهای لاهوتی و اوهام آسمانی می رود و می گرود و نجات را در پناه دین و مذهب می جوید. زیرا برایش مفری دیگر برای تظلم و دادخواهی وجود ندارد. به این دلیل است که می بینیم زمانی که پای آزادی انتخاب پیش می آید و به هنگام انتخابات و رأیگیری از مردمان این نواحی، نظرها به سوی دین باوران و اسلامگرایان متوجه می شود و گروه های اسلامی رأی اکثریّت را به خود اختصاص می دهند.

در تونس و الجزیره اسلامگرایان و احزاب اسلامگرا پیروز شدند؛ و در مصر نیز گروه اخوان المسلمین که ده ها سال است با حکومتهای وقت از فاروق تا ناصر و سادات و مبارک، مبارزه کرده و در میان عوام مطرح و جایگزین شده است، به طرز چشمگیری جلو افتاده است. هم اکنون چهل درسد کرسیهای مجلس را این گروه در اختیار دارد. و بدبختانه پس از این گروه، رتبه دوم نیز نصیب گروهی دیگر از اسلامی ها شده است که به شدت متعصب و متحجرند و نامشان وهابی و سلفی است که کشتن دگر اندیشان را مانند نوشیدن آب روا و جایز می دانند.

بدیهی است که در غیاب آزادی و در وضعیّت بستن دهان و شکستن قلم، دیدگاه های کهنه و عهد عتیق جان می گیرند و ذهنها و اندیشه ها را به جانب خود جلب می کنند. این که دیدیدم و شنیدیم پس از درهم ریختن شوروی سابق دو باره بساط کلیسا و کشیش و خواندن انجیل با شدتی فزونتر جوامع آن کشورها را فراگرفت، نه به دلیل جلوه و هیمنه آئین مسیح بود، و نه به خاطر محتوای چرند انجیل. بل موضوع در این نهفته بود که در آن وادی، چندین دهه خودِ آئین کمونیسم به دین و مذهبی تازه تبدیل شده بود که بسیار مستبدتر از ادیان قدیمی جلوه می نمود و کاری جز کشتن و به خون هشتن مردمان نداشت. مردم آن کشورها می دیدند و درک می کردند که استالین چه استبدادی برجامعه حاکم کرده و چه خونهائی برای نگهداشت حکومت خود می ریزد؛ و چه انسانهائی در زندانهای سیبری جان باختند. یعنی دینی آمده بود و جایگزین دین قبلی شده بود؛ اما به شدت مخوف و موحش. فزون برآن وضع اقتصاد فلاکتبار، آزادی گفتار و نوشتار نابود؛ و داس مرگ و چکش تحکم پیوسته در حرکت و...

آری مردم دیدند که اگر دین تریاک توده ها بوده است، اکنون دینی به نام کمونیست ِ استالینی رُخ نموده که قاتل و جلاد توده ها شده است. به این جهت، بدون آن که واکنشی نشان دهند، دین مسلط جامعه و آئین عیسی را در خفا و دور از چشم گزمه ها، در ذهن و روان خود زنده نگه داشتند و به فرزندان خود نیز تحویل دادند. کشیشها نیز در آرامش و سکون درون کلیساها به نظاره مشغول و منتظر فرصت مانده بودند. درواقع حفظ باور دینی در ذهن، پناهگاهی روانی شد برای امید به ادامه زندگی. تکرار می کنم، بی شک آنچه سبب ماندگاری مذهب در اذهان مردمان کشور شوروی شد و بود که پس از سقوط حکومت رونمائی شد و جلوه کرد، جاذبه ی آئین عیسی نبود، بل دافعه ی آئین مارکسیسم- استالینیسم بود.

طبیعی است که در جوامع عقبمانده و نا آگاه که به سبب استبداد حاکم دهنها بسته و قلمها شکسته می شود، ذهنهای عوامانه به سوی تحجر آئینهای سماوات و مقولات لاهوتی گرایش پیدا می کند. و مردمان عوام نجات خود را در ایمان به موهومات جستجو می کنند و دستگاه دین بازی و خرافات سازی در علن و خفا رشد می کند و اوج می گیرد.

اگر بهار عربی به زمهریر دین اعراب و ترکتازی اخوان المسلمین و سلفی تبدیل شد، دلیل بنیادی اش را در استبداد نهادینه شده در این جوامع باید جست که خواسته و ناخواسته اذهان را به سوی ماوراء الطبیعه سوق می دهد. در زمان و مکانی که کتاب برای خواندن منحصر می شود و به انجیل و قرآن، و به تبع آن کتابهای اوراد و دعا و جزوه های خرافات، البته ذهن روشن و اندیشه گلشن به وجود نمی آید. لاجرم متولیان دین و واعظان مذهب صاحبان اصلی رأی و نظر مردم خواهند بود؛ و آزادی و آزادیخواهی همچنان فراموش شده و دست نیافتنی باقی خواهد ماند.

به این دلیل هم اکنون به وضوح می بینیم که مردم روشنفکر کشورهای عربی که برای زایش و پیدایش و تأمین آزادی برخاستند و عوام را به دنبال خود کشیدند، همانند ایران 33 سال پیش زمینه و زمان را به دینسالاران باختند و درنهایت نظاره گر پیروزی و تفوق تحجر دین شدند.

تردید نکنیم: حزبی که بر بنیاد سفسطه دین بناشود، اساسنامه و مرامنامه اش بر روی تعبد و تحجر پی ریزی می شود و با دموکراسی و آزادی خواهی سر سازش ندارد. همچنین دولتی که بر مبنای دین اسلام و بر روی دستورهای مابعد الطبیعة و قوانین شریعت تشکیل شود، حکومتی مطلقه و استبدادی خواهد بود.

درضمن، هم اکنون در خبرها آمده است که در کشور لیبی دو باره جنگ و برادر کشی آغاز شده و هواداران قذافی یکی از شهرهای مهم را تسخیر کرده اند. این چیزی بود که من در آخرین مقاله ام به هنگام پایان کار قذافی، به آن اشاره کرده بودم که با وجود این همه اسلحه در نزد مردم لیبی، منتظر جنگ داخلی در این کشور باشیم... پس امید است دستکم سوریه به چنین سرنوشتی گرفتار نشود!

کوتاه سخن:1- بهار عربی از همان ابتدا با شعارهائی که نیمیش دینی بود، جلوه ای نداشت و بوی بهار نمی داد.

2- اگر هم نسیمی از بهار در آن وزیده بود و یا نظاره گران چنین حسی داشتند، اکنون سرانجامی غمگین و یخبندان پیدا کرده است...

کالیفرنیا دکتر محمد علی مهرآسا 23/1/2012

2012-01-24T09:30:00.000+01:00

اتحادیه اروپا نفت، بانک مرکزی، تجارت الماس، طلا

و دیگر فلزات گرانبها با ایران را تحریم کرد

خبرگزاری فرانسه به نقل از یک منبع دیپلماتیک اعلام کرد " نمایندگان کشورهای اروپایی در مقر اتحادیه در بروکسل بر سر تحریم نفت ایران و بانک مرکزی به توافق رسیدند."

اتحادیه اروپا روز دوشنبه نفت، بانک مرکزی، تجارت الماس، طلا و دیگر فلزات گرانبها با ایران را تحریم کرد.

وزیران خارجه ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا، روز دوشنبه بر سر ممنوعیت هرگونه قرارداد جدید برای خرید یا انتقال نفت خام ایران به توافق رسیدند.

وزیران خارجه کشورهای عضو اتحادیه اروپا همچنین موافقت کردند که همه دارایی‌های بانک مرکزی ایران را مسدود کنند و هرگونه تجارت الماس، طلا و دیگر فلزهای گرانبها با بانک مرکزی ایران و دیگر ارگان‌های دولتی ایران نیز بر اساس این توافق ممنوع شد.

با این حال به منظور کاهش فشار اقتصادی بیشتر به کشورهایی که از ایران نفت وارد می‌کنند به این کشورها تا یکم ژوییه سال ۲۰۱۲ فرصت داده شدکه به قراردادهای موجود خود با ایران پایان دهند.

این تحریم‌ها، در راستای سیاست هماهنگ اتحادیه اروپا و ایالات متحده آمریکا برای تنگ‌تر کردن عرصه بر ایران به منظور توقف برنامه‌ هسته‌ای‌اش اعمال می‌شود.

کاترین اشتون، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا اظهار داشت، او خواستار تحریم بخش مالی ایران بود تا تهران به پای میز مذاکره با غرب بازگردد.

اشتون که به نمایندگی از گروه ۱+۵ طرف مذاکره با ایران بوده است، روز دوشنبه گفت: «من می‌خواهم که نتیجه این فشارها به مذاکرت بینجامد.»

وی افزود: «من می‌خواهم که ببینم ایران به میز مذاکره بازگشته و ایده‌هایی را که ما سال گذشته مطرح کردیم بررسی کند.»

از سوی دیگر، وزیران خارجه اتحادیه اروپا، با صدور بیانیه‌ای، غنی‌سازی در تاسیسات غنی‌سازی فردو از سوی ایران را «نقض آشکار» قطعنامه‌های سازمان ملل خوانند.

قطعنامه‌هایی که در آنها از ایران خواسته شده به غنی‌سازی اورانیوم پایان دهد و پروتکل‌های الحاقی ان پی تی را اجرایی کند.

در بیانیه وزیران خارجه اتحادیه آمده است، غنی‌سازی در تاسیسات غنی‌سازی فردو، بر نگرانی‌های موجود در مورد «ابعاد نظامی احتمالی برنامه هسته‌ای ایران» دامن می‌زند.

اتحادیه اروپا پس از چین دومین وارد کننده نفت از ایران است و در ۱۰ ماه اولیه سال ۲۰۱۱ روزانه ۶۰۰ هزار بشکه نفت خام از ایران وارد کرده است.

در این میان یونان، اسپانیا و ایتالیا که از خریداران اصلی نفت خام ایران در اتحادیه اروپا هستند پیشتر نسبت به اعمال تحریم‌های نفتی علیه ایران ابراز نگرانی کرده و خواستار فرصتی برای پیدا کردن جایگزینی برای نفت ایران شده بودند.

بر اساس گزارش های منتش شده، ۳۴.۲ درصد از واردات یونان، ۱۴.۹ درصد از واردات نفتی اسپانیا و ۱۲.۴ درصد از واردات ایتالیا از محل صادرات نفت ایران تامین می‌شود.

2012-01-24T09:00:00.000+01:00

سکه یک میلیون و 50 هزار تومان و دلار 2050 تومان شد

هزاران ایرانی در مرزهای ایران و عراق برای خرید دلار تجمع کردند

در سکوت محض بانک مرکزی، امروز دوشنبه قیمت سکه طرح قدیم و جدید به یک میلیون و 50 هزار تومان و نرخ دلار 2050 تومان شد.

به گزارش خبرنگار مهر، قیمت سکه همچنان به رکوردزنی خود ادامه می دهد و بانک مرکزی در این وضعیت تنها نظاره گر افزایش قیمتها در بازار سکه و ارز است و تصمیمات این بانک هم تاثیری بر ادامه افزایش قیمتها نگذاشته است.

بر این اساس، نرخ هر قطعه سکه طرح قدیم و جدید از مرز 1000000 میلیون تومان عبور کردند و به یک میلیون و 50 هزار تومان رسیدند.

قیمت نیم سکه 520 هزار تومام، ربع سکه 265 هزار تومان و گرمی 125 هزار تومان شد. نرخ سکه طرح قدیم و جدید روز شنبه گذشته در پایان معاملات 900 هزار تومان، نیم سکه 450 هزار تومان، ربع سکه 230 هزار تومان و گرمی 115 هزار تومان بود.

قیمت سکه در بازار حبابی است. در عین حال، روز گذشته پیامکهایی به مردم ارسال شده بود که حاکی از افزایش نرخ سکه به بالای یک میلیون تومان بود که بانک مرکزی نسبت به این موضوع واکنش نشان داد و آن را تکذیب کرد.

علاوه بر افزایش نرخ سکه، قیمت طلا در بازار داخلی هم افزایش یافت به طوریکه نرخ هر گرم طلای زرد 18 عیار در مرز 80 هزار تومان ایستاد. نرخ هر اونس طلا در بازارهای جهانی هم 1669 دلار شد.

فعالان بازار ارز نرخ آزاد هر دلار را امروز 2050 تومان و هر یورو را 2600 تومان برای فروش اعلام کردند.

هزاران ایرانی برای خرید دلار به مرزهای عراق هجوم بردند

هزاران ایرانی در مرزهای مشترک ایران با عراق برای به دست آوردن دلار تجمع کرده اند.

به گزارش سایت "مشرق" به نقل از منابع عراقی، مرزهای شرقی عراق، با هجوم فزاینده ایرانی‌ها برای خرید دلار مواجه شده است.

ارزش دلار در ایران در روزهای اخیر سیر صعودی چشمگیری داشته تا جایی که تا ساعات بعد از ظهر روز دوشنبه 23-1-2012 هر دلار به 2060 تومان رسید.

برپایه گزارش سایت "مشرق" صرافی‌ها و ارزفروشان شهر "کوت" در شرق عراق مدعی شده‌اند که با افزایش خرید دلار در ورودی‌های مرزی شرق این کشور مانند "زرباطیه"، "شلمچه"، "المنذریه" و "الشهابی" مواجه شده‌اند که از مهم ترین گذرگاه‌های تجاری و سیاحتی بین عراق و ایران هستند.

به اعتقاد این صرافان و ارزفروشان، افزایش خرید دلار در روزهای اخیر به دلیل افزایش مبادلات تجاری میان ایران و عراق از این گذرگاه‌های مرزی بوده و موجب افزایش مبادلات ارزی و افزایش قیمت آن (دلار) در برابر ریال ایرانی و دینار عراقی شده است.

یک منبع دولتی در وزارت دارایی عراق نیز که خواست نامش فاش نشود، گفته است که مبادلات تجاری سازمان نیافته و غیردولتی در مرزهای شرقی عراق موجب تشدید روی آوردن ایرانی‌ها به خرید دلار به بهانه‌های خرید و فروش کالا شده است.

2012-01-24T08:30:00.000+01:00

خانه حقوق بشر ایران:

یاسر یوسف زاده فعال سیاسی

در شهر بابلسر بازداشت شد

مأموران امنیتی با مراجعه به منزل یاسر یوسف‌زاده در بابلسر بدون ارائه حکم قضایی اقدام به بازداشت این فعال سیاسی کردند.

بر اساس گزارش تارنمای چمران نیوز در پی درخواست خانواده یوسف‌زاده برای ارائه حکم قضایی مأموران امنیتی رفتاری خشونت‌آمیز از خود بروز داده و اقدام به استفاده از اسپری علیه پدر وی کردند.

بر اساس این گزارش با درگیری مامورین فرزند ایشان برای کمک پدر از رفتن با مامورین خودداری می‌کند و با پای برهنه به سمت پدر می دود، که همین امر سبب میشود مامورین

وی را با ضرب و شتم در مقابل دیدگان پدر و مادرش دستبند زده و به ماشینی که پلاک آن نیز شخصی بوده منتقل کنند.

پس از خروج وی از منزل پدرش که با تنشهای فراوان و درگیری شدید مامورین نیز همراه بوده وی را به منزل شخصی خود منتقل کرده و آنجا را نیز مورد بزرسی قرار داده، و تمام وسائل شخصی او را نیز با خود برده اند.

فضای کوچه و محل سکونت ایشان به حدی متشنج بوده است که مامورین امنیتی با زدن اسپری فلفل برصورت چند تن از همسایگان با آنان نیز درگیر شده‌اند.

یاسر یوسف‌زاده فوق لیسانس رشته مکانیک از دانشگاه پلی تکنیک و فعال ستاد انتخاباتی مهندس موسوی در استان مازندران بوده و مسئولیت ستاد ۸۸ موسوی در شهرستان بابلسر را در زمان انتخابات بر عهده داشته است.

یوسف‌زاده قبلا هم بازداشت شده و بیش از یک ماه را در زندان اداره اطلاعات ساری در سلول انفرادی نگهداری شده بود.

2012-01-24T07:30:00.000+01:00

دانشجوی دانشگاه لسترانگلستان بازداشت شد

افشین شافعی

افشین شافعی دانشجوی دکترای اطلاعات و امنیت دانشگاه لستر انگلستان در آذرماه سالجاری توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است.

بنا به اطلاع گزارشگران هرانا از تهران، افشین شافعی شهروند ایرانی و دانشجوی دکترای اطلاعات و امنیت در دانشگاه لستر انگلستان کە دارای تابعیت نروژی نیز می باشند، چندی پیش به منظور عیادت پدرشان که در بستر بیماری به سر می‌بردند به ایران بازگشت.

در مدتی که ایشان به دلیل مراسم تعزیه پدرشان در ایران بودند، از طرف اداره اطلاعات تهران احضار و پاسپورت ایشان ضبط و بعد از چند روزی به وی بازگردانده شد.

در تاریخ ٢۶ آذرماه ٩٠ کە ایشان قصد بازگشت به نروژ را داشتند توسط نیروهای امنیتی، از هتل همای تهران به مکان نامعلومی منتقل شدند. همچنین در تاریخ ٣٠ آذرماه منزل ایشان توسط مأمورین امنیتی، مورد بازرسی واقع، و کلیه مدارک و لوازم ایشان را با خود بردند.

پس از پیگیریهای مکرر خانواده اش در خصوص سرنوشت وی، مسئولین پاسخ درستی نداده‌اند، اما به صورت شفاهی اتهام ایشان را اقدام علیه امنیت ملی عنوان نموده‌اند.

لازم به ذکر است که وی از اقلیت های سنی مذهب استان کرمانشاه می باشد.

2012-01-23T11:20:00.000+01:00

سپیده رئیس سادات

ای وطن

ای وطن
اثر علینقی وزیری
سپیده رئیس سادات، حمید متبسم و گروه مضراب

وطن

کشور ما کشور ایران بود مسکن شیران و دلیران بود

پادشهش کوروش و دارا بود چون جم خسرو شه والا بود

ای وطن ای حب تو آئین من دوستیت کیش من و دین من

دولت و اقبال تو پاینده باد نام بلندت به جهان زنده باد

کشور ما کشور ایران بود مسکن شیران و دلیران بود

بی تو وجود من یک دم مباد سایه تو از سر من کم مباد

ای وطن ای حب تو آئین من دوستی ات کیش من و دین من

دولت و اقبال تو پاینده باد نام بلندت به جهان زنده باد

2012-01-23T11:05:00.000+01:00

این کلاس کوچک را به استاد بزرگ ادبیات، شفیعی کدکنی داده اند

چرا باید- به هر دلیل و بهانه ای- صبر کرد، تا پس از خاموشی شفیعی کدکنی، درباره ظلمی که به او و شاگردانش می شود نوشت؟ نه. من این ظلم را تاب نمی آورم و می نویسم:

اینجا کلاس درس مردی است که هیچ کس نمی تواند بگوید، پس از او شاعری خواهد آمد که نجوای غربت کویر و گون هایش با نسیم را بسراید! کوچکترین کلاس را در اختیارش گذاشته اند. شاگردان و مشتاقان کلاسش روز به روز افزون می شوند، اما از شمار صندلی های کلاسش روز به روز کاسته می شود! چنین می کنند تا دانشجویان مهمان کلاس ادبیات فارسی او برای دانشجویان دوره ارشد - دکترا- نتوانند در کلاسش جمع شوند. دانشجویان روی زمین می نشینند، کلاس کوچک است و صندلی ها معدود.

از آن همه کلاس فراخ و سالن های فراخ تر که در زیر همین کلاس کوچک قرار دارد و روحانیون و استادان محبوب و مجیز گوی حکومت، در آنها مدح قدرت و تاریخ اسلام و ادبیات عرب می گویند، همین کلاس محقر و کوچک را در اختیار شفیعی کدکنی گذاشته اند. با میزی که صندلی اش را به دانشجویان بخشیده تا روی پا نایستند. چه باک که خود ایستاده است؟

او ایستاده تاریخ ادبیات ایران است. ایستاده است تا از قصیدهای از زندان بیرون آمده مسعود سعد و ناصر خسرو بگوید؛ از دندان سوده رودکی، از مثنوی مولوی و عشق مولانا به شمس، از حافظ و عشق بازی های رندانه اش، از سعدی و جهانگردی هایش، از منوچهری که طبیعت چهار فصل سال ایران را سروده؛ از نازک خیالی های صائب تبریزی، از دوره های ادبی ایران و جهان و ...

به مرز آمدن و نیآمدن به دانشگاه رسیده است. تن تبدارش خسته شده از این همه محدودیت و فشار روانی که هدایت شده بر او تحمیل می شود.

می گوید، که شاید دیگر باز نگردد و نیآید. خسته شده، می رود که به شعر و کارهای تحقیقاتی اش روی ادبیات ایران برسد. هرگاه که از رفتن و نیآمدن می گوید، بغض در گلوی دانشجویانی که روی زمین می نشینند تا کلامش را به جان بخرند جمع می شود.

بر آن که چنین می رود، از آخرین های سلاله شعر ایران است. این ننگ و ظلم را به کجا باید برد؟ به چه کسی باید گفت؟ از کدامین "گلدسته" سر به آسمان سائید ایران می توان بالا رفت و دو دست را در دو سوی دهان گرفت و بانگ برداشت: آی مردم! بدانید با شریف ترین انسان های این مرز و بوم چه می کنند. تا آینده منتظر نمانید تا نسل های پس از ما، ویرانه های کاخ ستمکاران را ببینند. آنچنان که خاقانی "کاخ مدائن" را دید و به ستمکاران روزگار خویش بانگ برداشت: عبرت بگیرید:

های ای دل عبرت بین، از دیده نظر کن، هان

ایوان مدائن را، آئینه عبرت دان

نقل از فیسبوک "علی خدائی"

2012-01-23T10:00:00.000+01:00

برهنگی تن، یا برهنگی روان

وانشا رودبارکی

امروز فرصتی پیش آمد تا پس از سالها اقامت در غرب و مشاهده ی فرهنگها و آیین های کاملا متفاوت، و کسب یکسری تجربه در زمینه های کاری و زندگی اجتماعی، مشاهدات و دیدگاه خود را به عنوان یک هنرمند ایرانی مقیم خارج از کشوربا سایر هموطنانم به اشتراک بگذارم و یکسری از حرفهای نگفته را که قبلا مجالش نبود، بگویم.

بیش از بیست سال پیش زمانی که از ایران خارج شدم، به فرانسه آمدم و با دنیایی از داده های تازه آشنا شدم؛ افرادی که به مانند من لباس نمی پوشیدند، به مانند من سخن نمی گفتند، به مانند من فکر نمی کردند و به مانند من باور نداشتند. در تمام این سالها تلاش کردم به فرهنگ وقوانین سرزمین میهمان احترام بگذارم، برخی از آنها را که به نظرم پسندیده می آمد بیاموزم، و در عین حال ارزشهای فرهنگ خود را که به آنها عقیده داشتم و با فرهنگ بیگانه هیج گونه مغایرتی نداشت بجا بیاورم. در ابتدا اینکار را بطور کاملا غریزی و نا خود آگاه انجام دادم و رفته رفته برای من بصورت یک عادت در آمد. به نوعی مفهوم وطن را تا به امروز با خود به همراه داشتم و حضورش را همچنان حس می کنم.

امروز که در زمینه ی هنری و اجتماعی به شرایط خاص خود رسیده ام، متوجه شد ه ام که چقدر از سرزمین میزبان بهره گرفته ام وچقدر آنها از فرهنگ من و نگاه متفاوت من و دیگر مهاجران بهره مند شده اند. بدون اینکه نه من مثل آنها بشوم و نه آنها مثل من.

این گوناگونی فرهنگی و آیینی انسان را به اندیشیدن می کشاند. من شخصا هیچ گونه مخالفتی با دین یا اندیشه ی افراد ندارم و آنرا حق مسلم و شخصی هر فرد میدانم تا زمانی که مانع آزادی دیگران نشود و حقوق دیگران را تصاحب نکند. و صد البته خواهان جدایی دین از سیستم دولتی هستم.

این موضوع اختلاف فرهنگی نه تنها جلو پیشرفت مرا نگرفت، بلکه خود باعث توجه و جذب دیگران وحتی در بسیاری از موارد یکنوع نقطه ی قدرت و توانایی بحساب آمد. هیج نیازی نبود که من خودم را توجیه کنم و یا به دیگران بفهمانم که چه چیزهایی نیستم، کافی بود که ارزشهای خود را حفظ کرده و در عمل آنچه را که بودم نشان دهم. انرژی و توان خود را صرف فراگیری و کسب تجربه کردم. در عین حال روان خود را برهنه و خود را جستجو کردم، بدیها را نادیده گرفته، سرشت نیک خود را تقویت کردم و سپس بر آن تکیه دادم. عقیده داشتم که مهمترین سرمایه هر انسان روان درون خودش میباشد و هرچقدراین روان را بهتر بشناسد وبا آن بهتر کنار بیاید، بیشتر احساس خوشبختی میکند.

از طرفی ما تنها نیستیم و روزانه شاهد زندگی سایر مهاجران از دیگر نقاط دنیا هستیم. برخی از آنها حتی هنوز لباسهای محلی خود را به تن دارند و آیین های متفاوت سرزمین خود را بجا می آورند، فرهنگ سرزمین میزبان را به کل نمی پذیرند و یا فرهنگ خود را از دست نمیدهند، و همان آنان هستند که کمترین آسیب را می بینند. چرا که به اهمیت موضوع هویت پی برده اند. غربی ها حتی بیشتر به اهمیت این موضوع پی برده اند، آنها جهانی شدن را تنها برای مناسبات تجاری ودر جهت حفظ منافع ملی خود می خواهند ولی در مورد مسایل ملی بسیار جدی هستند. اگر بنا به سیاست روز حرکتهایی وجود داشته باشد که خواهان گشایش ایجاد سیاستهای حمایت از منافع سایر کشورها باشد، در نهایت ابتدا منافع کشور خودشان سنجیده می شود و این کاملا طبیعیست.

آنچه که در این سالها برای من باعث پشتگرمی وامیدوار کننده بود اینکه یک انسان اندیشمند هویت دارکه عمیقا وابسته به فرهنگ وتمدن خودش است، حتی در خاک بیگانه به منزله ی یک انسان وفا دار و قابل اعتماد، مورد احترام قرار میگیرد.

واما یکی از موضوعات متفاوت فرهنگ غرب با فرهنگ جامعه امروز ما، موضوع برهنگی تن است.

در فرهنگ غرب و بخصوص در نزد دست اندر کاران هنر، از جمله هنرپیشگان و برخی از هنرمندان، موضوع برهنگی ، یکی از عوامل بر انگیختن توجه و همچنین برقراری رابطه سریع و انتقال یک اندیشه است و دراکثراین موارد، نگاه، یک نگاه غیر جنسی ست و موضوع برهنگی جنبه ی کاملا هنری دارد. از طرفی در آموزش نقاشی، رسم برهنه یکی از لازمات بخش آکادمیک می باشد، اینجا هنرجو پس از تمرینات زیاد باید بتواند حس زنده بودن را بدون هیچ مانعی ببیند، درک کند و آنرا بروی کاغذ یا بوم انتقال بدهد. و این یکی از تمرینات پایه ای درهنر نقاشی می باشد.

ولی با تمام این اوصاف این سوژه یکی از بینهایت سوژه هایست که در دنیای گسترده ی هنر می توان از آن بهره برد و بستگی به انتخاب هنر پرداز دارد و به هیچ عنوان یک لازمه به حساب نمی آید و حتی در همین غرب، این موضوع همواره به راحتی پذیرفته نمی شود و در بعضی از موارد و برخی از مکانها اینگونه نمایشات ممنوع اعلام میشود. من خود تا کنون در چندین نمایشگاه معتبرنقاشی در شهر پاریس شرکت کرده ام که درقرارداد آن قید شده بود "نمایش هر گونه نقاشی برهنه اکیدا ممنوع است ودر صورت عدم رعایت، قرار داد باطل شده ونمایشگاه متوقف میشود". این آخرین نمایشگاه من در فرانسه نیز، از همین گونه است.

اینکه در یک کار هنری و یا تبلیغاتی، تاچه اندازه از سوژه ی برهنگی استفاده بشود، یک انتخاب شخصیست و کاملا متفاوت و پر واضح است که هرکدام بینندگان و مخاطبین خاص خود را دارند و گاهی هم مخالف؛ حتی در این کشورکه فرانسه نام دارد.

این حق مسلم مردم است که از شخصیت محبوب هنری، که خود آنرا ساخته اند، حمایت کنند ویا به او اعتراض کنند، چرا یک شخصیت هنری ویا غیر هنری شناخته شده، به خودی خود ساخته نمی شود، مردم آنرا ساخته اند و مردم حق دارند نظر بدهند و این شامل حال همه جای دنیا میشود. ما روزانه شاهد نظرات مردم بروی هزاران هزار سایت خبری که به همین منظور ساخته شده اند، درسراسر دنیا هستیم که هر کدام بنا به دیدگاه و برداشت خود نظر میدهند.

از زمانی که یک کار هنری یا تبلیغاتی مبنی بر هنر خلق شد، اینکار برای برقراری یک نوع رابطه است و دیگر هر کس هر طوری که بخواهد، بنا به فرهنگ و دانش خود، آنرا تفسیر میکند. گاهی میشود که هیچکدام این تفسیرها برگرفته شده از اندیشه ی اولیه ی مجری و یا مجریان آن کار نباشند و حتی فرسنگهااز آن فاصله داشته باشند. گاهی اوقات اندیشه ها و هدف های اولیه بسیار ساده اند، ولی بیننده هر آنچه را که خود دلش میخواهد با تمامی پیچیدگیهایش در آن میبیند.

برای مثال برخی از برهنگی تن به گونه ای صحبت میکنند که گویی از برهنگی روان صحبت میکنند. شما هرچقدر هم که برهنه شوید نمیتوانید روانتان را برهنه کنید. روان شما در مادیات نمیگنجد. این یکی از فرقهای اساسی بین دو فلسفه ی شرق و غرب است. در اندیشه غرب موضوعات دست یافتنی ترهستند. حال که در اندیشه ی شرق انسانها به عشق دسترسی به هدف زندگی میکنند و گاهی حتی به شیرینی جان خود را میدهند. صحبت از برتری یک اندیشه، صحبت از اختلاف اندیشه ها و فرهنگ هاست.

در فرهنگ ما این موضوعات بسیار ریشه دار تر از این هستند. از آنجایی که یکی از وظایف مهم نظام هر کشور، برای غنی تر سازی و حفظ تعادل مردم، تلاش بر قوی تر کردن ریشه ها ی فرهنگی و تاریخی آن مملکت است، اگر جوانان سرزمین ما امروز کمتر از این موضوعات آگاهند، مقصر نظام حاکم است که مخصوصا به موضوع هویت ایرانی و فرهنگ آن نمی پردازد و یا هویتی که به او میدهد، هویت واقعی خودش نیست. که نه تنها آنها را جذب خود نمی کند بلکه از آن فراری هم میشود.

اینها همان جوانانی هستند که سی سال پیش، پدران، برادران یا بستگان شرافتمند خود را در دفاع از میهنمان از دست داده اند و امروز حتی شانس شناخت هویت وگنجینه بزرگ فرهنگی خود را ندارند. روزی که اکثریت جوانان میهن ما به این موضوعات پی ببرند، هیچ گونه نیازی به هیچ نیروی خارجی نیست، آنان خود نظام شایسته خود را تعیین خواهند کرد.

وانشا رودبارکی
http://www.vanecha.fr/