نشریه تایم (ویرایش و ترجمه خبرنامه گویا)
ابعاد این کشتار بهحدی بوده که حتی "ماشین های اداری" حکومت نیز از کار افتاده است. بهگفته این منابع، کیسههای برای نگهداری اجساد تمام شدهاند و کامیونهای سنگین جای آمبولانسها را برای انتقال کشته شدگان گرفتهاند؛ تصویری که بیشتر به میدان جنگ شباهت دارد.
این آمار پنهان، فاصلهای نجومی با رقم رسمی ۳ هزار و ۱۱۷ نفری دارد که نهادهای وابسته به دفتر علی خامنهای اعلام کردهاند. نهادی که خود در رأس تصمیمگیری برای سرکوب قرار دارد، همزمان متولی اعلام آمار قربانیان نیز شده است.
حتی آمار گروههای حقوق بشری که با دقت و شناسایی اسمی قربانیان کار میکنند، در برابر این رقم رنگ میبازد. سازمان فعالان حقوق بشر تا کنون تنها چند هزار کشته را تأیید کرده و هزاران مورد دیگر را در دست بررسی دارد.
دادههای بیمارستانی که بهطور مخفیانه جمعآوری شده، این تصویر هولناک را تقویت میکند. بر اساس گزارشی که دکتر امیر پارسا تهیه کرده، شمار ثبتشده جانباختگان در مراکز درمانی تا پایان جمعه از ۳۰ هزار نفر فراتر رفته است.
بهگفته او، این رقم همچنان ناقص است؛ چرا که کشتهشدگان منتقلشده به بیمارستانهای نظامی یا قربانیان مناطق دورافتاده در آن لحاظ نشدهاند. خود حکومت اذعان کرده که اعتراضات در هزاران نقطه کشور جریان داشته است.
کارشناسان بینالمللی کشتار جمعی، برای یافتن نمونهای مشابه در چنین بازه زمانی کوتاهی، به مواردی در جنگهای داخلی و حتی جنایات نازیها اشاره کردهاند؛ مقایسهای که عمق فاجعه را نشان میدهد.
در اوج اعتراضات، حکومت با قطع کامل اینترنت و ارتباطات، کشور را به سیاهچاله اطلاعاتی فرو برد. شاهدان از شلیک مستقیم نیروهای امنیتی، تکتیراندازها و خودروهای مجهز به تیربار به سوی جمعیت میلیونی خبر دادهاند.
نخستین نشانههای این کشتار، روزها بعد و بهصورت قطرهچکانی از طریق ارتباطات ماهوارهای به بیرون رسید. پزشکان از ثبت صدها کشته تنها در چند بیمارستان تهران سخن گفتهاند.
در میان این آمارهای سرد، نامهایی چون صهبا رشتیان، هنرمند ۲۳ ساله اصفهانی، یادآور بهای انسانی این سرکوب است. پدر او در مراسمی که حتی اجازه عزاداری رسمی نداشت، گفت: «دخترم در راه آزادی شهید شد.»
