
در حالی که به نظر میرسید با سرکوب خونین اعتراضات مردمی ایران (که بنا بر اعلام سازمانهای حقوق بشری دستکم ۴۰ هزار کشته برجای گذاشته)، جامعه توان آغاز موج تازهای از اعتراضات را ندارد و حکومت دستکم برای مدتی از روبرو شدن با ناآرامیها آسوده باشد، دانشگاههای ایران به کانون اعتراضها بدل شدند.
















ژانـپیر فیلیو، تاریخنگار فرانسوی، در تحلیلی در روزنامۀ لوموند مینویسد تشدید سرکوب در جمهوری اسلامی نه نشانه اقتدار، بلکه بازتاب بحران عمیق جانشینی در رأس قدرت است. به باور او، علی خامنهای برای مهار آیندهای نامعلوم و جلوگیری از شکاف در ساختار نظام، خشونت را به راهبردی دائمی تبدیل کرده و جامعه ایران بهای این بنبست سیاسی را با خون میپردازد










