
ناصر پاک نژاد
کالبدشکافی «سندروم ۵۷»؛ چرا سیاست جراحیِ ملی است، نه میز
قمار؟
پیش گفتار: وظیفهی روشنفکر؛ از
روشنگری تئوریک تا هشدارِ تاریخی
ازنظرمن، وظیفهی بنیادینِ یک روشنفکر،
«تبدیلِ مجهول به معلوم و ارائهی راهکارِ عملی برای معلومِ و روشنگری» است. من در
مقالات اخیرم تحت عناوینِ « ترازوی خیانت»، « تفرقه سیاسی، قتلِ غیرعمدِ
ایران است»، «همبستگی فراگیر ملی؛ میثاقِ خروج از آتش»، «همبستگی یا
خودکشی ملی؟»، «جبهه فراگیر آزادیخواهی؛ تنها پادزهرِ بازتولیدِ استبداد»،
«معمای تفنگ؛ رمز پایان استبداد و دیکتاتوری»
و « دکترین من برای عبور از بنبست سیاسی ایران»، و همچنین
یادداشتِ « نگاهی به اصول فعالیت سیاسی؛ ضرورتی برای امروز و فردا» که به لطف و همراهی سردبیران محترم سایتهای گویا، اخبار روز و احترام آزادی منتشر شد،
تلاش نمودم بهطور شفاف به مسائلی بپردازم که گرهگشای موانع پیشروی آزادیخواهان
و دموکراسیخواهانِ دغدغهمند باشد. بهویژه در مقاله «معمای تفنگ»، به
راهکارِ اجرایی و قابلِ تضمینی برای جلوگیری از بازتولیدِ استبداد اشاره کردم تا
بسترِ رفعِ بیاعتمادیهای تاریخی جهت ایجاد یک همبستگی فراگیر ملی فراهم شود.