سازمان عفو بینالملل، در هزارمین ساعت قطع اینترنت در ایران توسط حکومت، اعلام کرد این یک مسئله حقوقبشری است و مقامات جمهوری اسلامی باید فوراً دسترسی به اینترنت را برقرار کنند.
در این بیانیه که روز جمعه، ۲۱ فروردین، منتشر شد، این نهاد حقوق بشری تأکید کرد «مردم ایران بیش از هزار ساعت است که در تاریکی دیجیتال زندگی کردهاند. دسترسی به اینترنت یک حق اساسی بشر است و در زمان درگیریها امری حیاتی و غیرقابل جایگزین محسوب میشود. مقامات باید فوراً دسترسی به اینترنت را برقرار کنند».
دفتر بریتانیای این سازمان حقوقبشری نیز نوشت: «هزار ساعت بدون اینکه بتوانید با خانوادهتان تماس بگیرید، هزار ساعت بدون خبر از دنیای بیرون، هزار ساعت بدون دسترسی به اطلاعات ضروری؛ ۹۰ میلیون نفر در ایران اکنون هزار ساعت را در تاریکی دیجیتال گذراندهاند.»
حکومت ایران در روز نخست حملات آمریکا و اسرائیل به ایران در نهم اسفند ۱۴۰۴، اولین اقدامشان این بود که اینترنت و دیگر راههای تماس با خارج از کشور را برای مردم قطع کرد و بهرغم گذشت ۴۲ روز از سلب این حق اساسی، همچنان بدون هیچ توضیحی، آن را مسدود نگه داشته است.
قطع اینترنت در ایران روز ۱۶ فروردین ماه از نظر گستردگی و زمان از تمام نمونههای مشابه سبقت گرفت و به مقام «طولانیترین قطع اینترنت کشوری» در جهان رسید.
جلوگیری از دسترسی مردم به اینترنت در میانه جنگ در حالی است که مقامات و افراد نزدیک به حکومت یا کسانی که حکومت خود با واگذاری «سیمکارت سفید» انتخاب میکند، همچنان به اینترنت دسترسی دارند.
این نکتهای است که از چشم شهروندان عادی در کشور دور نمانده و با فرارسیدن آتشبس دو هفتهای که دو روز پیش آغاز شد، بلافاصله اعتراض آنها را به دنبال داشته که اگر جنگ بهانه قطع اینترنت بود، اکنون دیگر این بهانه وجود ندارد.
تداوم قطع اینترنت از منظر اقتصادی نیز ابعادی بسیار سنگین برای اقتصاد ایران داشته است. بر اساس یک محاسبهٔ مقدماتی، ادامهٔ قطع اینترنت در این مدت به معنای زیانی حدود ۲۰ هزار میلیارد تومان برای اقتصاد دیجیتال و حدود ۲۰۰ هزار میلیارد تومان برای اقتصاد کلان است.
این محاسبه البته یک برآورد ساده بر اساس رقمهای اعلامشده از سوی خود مقامهای جمهوری اسلامی در دورهٔ جنگ ۱۲ روزه است است و همهٔ ابعاد خسارت کنونی را نشان نمیدهد.
